குறளின் குரல் - 1255

26^th Sep, 2015

உள்ளத்தார் காத லவரால் உள்ளிநீ

யாருழைச் சேறியென் நெஞ்சு.

                           (குறள் 1249: நெஞ்சொடு கிளத்தல் அதிகாரம்)

உள்ளத்தார் - உன் நெஞ்சிலேயே குடிகொண்டவராக இருக்க

காதலவரால் - உன்னுடைய காதலர்

உள்ளிநீ  - இவ்வுண்மையை நீ முன்னரே அறிந்திருக்க

யாருழைச் சேறி - யார்மாட்டு அவரைத் தேடிச் செல்கிறாயோ?

என் நெஞ்சு? - என் நெஞ்சமே!

என் நெஞ்சமே! உன் அன்பின் வயப்பட்ட உன்னுடைய காதலர், உன் நெஞ்சிலேயே குடிகொண்டவராக இருக்கையில், அவ்வுண்மையை நீயும் முன்னரேயே அறிந்திருக்க, இப்போது எவர்மாட்டு அவரைத் தேடிச் செல்கிறாயோ, என்று தன் நெஞ்சையே நோக்கி நகைக்கிறாள் காதற்தலைவி! இது கையிலேயே வெண்ணையை வைத்துக்கொண்டு நெய்க்கு அலைபவரைப் பார்த்து நகைக்கும் பாவனையில் உள்ளது.

Transliteration:

uLLAttAr kAda lavarAl uLLinI

yAruzhaich chERiyen nenju?

uLLAttAr – Knowing he resides in your heart itself

kAdalavarAl – you lover

uLLinI – and knowing that fact already

yAruzhaich chERiy – in  whom are you searching for him

en nenju? – O! my heart?

O! My heart! Loved by you, your lover resides in your heart itself and you also know that fact already; but, then in whom are you looking for him – the maiden laughs at her heart. It is a situation when someone has butter in hand, but looking for ghee elsewhere, which is laughable.

“O! My heart! in who are you searching for your beloved

 When you know well already he resides in your abode!”

இன்றெனது  குறள்:

உன்னுள்ளே யேயுறையுன் காதலரை எங்குளனென்

றுன்னியேன் தேடுவாய்நெஞ் சே?

unnuLLE yEyuRaiyun kAdalarai enguLanen

RunniyEn thEDuvAinen jE

குறளின் குரல் - 1254

25^th Sep, 2015

பரிந்தவர் நல்காரென்று ஏங்கிப் பிரிந்தவர்

பின்செல்வாய் பேதைஎன் நெஞ்சு.

                           (குறள் 1248: நெஞ்சொடு கிளத்தல் அதிகாரம்)

பரிந்து - பிரிந்து வந்தோமே என்று வருந்தி, அதனால் பரிவும் அன்பும்

அவர் நல்கார்  - அவர் தராமல் இருக்கிறார்

என்று ஏங்கிப் - என்று கழிவிரக்கம் கொண்டு

பிரிந்தவர் பின் - பிரிந்து சென்றவர் பின்னாலேயே அவரைத் தேடிக்கொண்டு

செல்வாய் பேதை - செல்கின்றாயே அறியாதவளாகிய

என் நெஞ்சு - என் நெஞ்சமே!

நெஞ்சமே! என்னைப் பிரிந்து வந்துவிட்டோமே என்று குற்ற உணர்வில் வருந்தி, அதனால்கூட பரிவும் அன்பும் என்மேல் செலுத்தாத கல் நெஞ்சராக அவர் உள்ளார்.  அவர் அவ்வாறு இருக்கவும் நீ,  உன் மேலேயே இரக்கம் கொண்டு, பிரிந்தவர் பின்னாலேயே செல்கிறாயே, அறியாதவளாகிய என்னுடைய நெஞ்சமே என்று நெஞ்சை நொந்து கூறுகிறார் காதல் வயத்தளாகிய தலைவி.

Transliteration:

Parindavar nalgArenRu Engip pirindavar

pinselvAi pEdaien nenju

Parind(u) – Not being remorseful about being away from me, and with concern

avar nalgAr – he would not be affectionate still

enRu Engip – so you crave

pirindavar pin – and behind his beloved who left her

selvAi pEdai – you would go, ignorant

en nenju – my heart.

O! my heart! Being remorseful about leaving me and feeling guilty, he still does not show his concern and shower love; he is such a stone-hearted man! When he is so, you dwell in self-pity and still go behind him O! heart of ignorant self, laments the maiden in love, complaining to her heart.

“Though he is not remorseful about leaving me and show affection,

 you, O my Heart, of ignorant self, you go after him in love affliction.

இன்றெனது  குறள்:

பிரிந்தார் வருந்தியன்பு செய்திலரென் றாலும்

புரியாப்பின் போகுமென் நெஞ்சு

pirindAr varundiyanbu seidilaren RAlum

puriyAppin pOgumen nenju

குறளின் குரல் - 1253

24^th Sep, 2015

காமம் விடுஒன்றோ நாண்விடு நன்னெஞ்சே

யானோ பொறேன்இவ் விரண்டு.

                           (குறள் 1247: நெஞ்சொடு கிளத்தல் அதிகாரம்)

காமம் விடு ஒன்றோ - ஒன்று காமத்தைக் கைவிடு

நாண் விடு - அல்லது நாணத்தையாவது கைவிடு

நன்னெஞ்சே - ஒரு சரியாக விகிதத்தில் இரண்டையும் காக்கும் நல்ல உள்ளமே

யானோ பொறேன் - என்னால் பொறுக்கமுடியாது

இவ்விரண்டு - இவ்விரண்டின் இடையிலும் அகப்பட்டு

“மோகத்தைக்  கொன்றுவிடு - அல்லாலென்றன் மூச்சை நிறுத்திவிடு” என்று பின்னாளில் பாரதி பராசக்தியைக் கேட்டார். இப்பாடலில், காதலில் ஆழ்பட்ட காதற்தலைவி, தன்னெஞ்சை இறைஞ்சுகிறாள், ஒன்று தன்னுடைய காமத்தையாவது அல்லது காமத்துக்குத் தடையாயிருக்கிற நாணத்தையாவது கைவிடவேண்டுமென்று. நாணமும் காமமும் நீரும் நெருப்பும் போன்றன. காமம் நெருப்பாய் காயும்; நாணமோ அதை அவித்துவிடும். நாண நீர் குறைவாக இருப்பின் காம நெருப்பில் வற்றிவிடும். நெஞ்சமோ இரண்டையும் சரியான அளவில் வைத்த்து என் பெண்மையைக் காக்கிறது. இதை என்னால் பொறுக்க முடியவில்லை. ஏதாவது ஒன்றைமட்டு எனக்குக் கொடு என்கிறாள்.

அவள் வேண்டுவதைப் பார்த்தால் காமமே மிக்கிருக்கவேண்டும். ஆயின் நாணமோ அதைத் தடுக்கக் கூடிய அளவில் இருக்கவேண்டும். அத்தடையை நீக்கச் சொல்லியே வேண்டுவதாகத் தோன்றுகிறது.  குறுந்தொகைப் பாலைத்திணைப் பாடலொன்றில் காதற்தலைவி நாணம் தம்மை நெடுங்காலம் உடனிருந்து வருத்தியதையும், இனிமேல் காமம் மேலும் நெருங்க அது இல்லாது போய்விடும் என்பது வருந்தத்தக்கது என்கிறாள். அப்பாடல் இங்கே:

அளிதோ தானே நாணே நம்மொடு 

நனிநீ டுழந்தன்று மன்னே யினியே 

வான்பூங் கரும்பி னோங்குமணற் சிறுசிறை 

தீம்புன னெரிதர வீய்ந்துக் காஅங்குத் 

தாங்கு மளவைத் தாங்கிக் 

காம நெரிதரக் கைந்நில் லாதே. 

Transliteration:

kAmam viDuonRO nANviDu nannenjE

yAnO poREniv viraNDu

kAmam viDu onRO – Either let go off lust

nAN viDu – or left go my honour

nannenjE – my good heart protecting both in right proportion

yAnO poREn – I can’t bear that.

iv viraNDu – caught in between

Bharati requested almost two thousand years later, to the mother Goddess. “Either klll my lust or stop my breathing”. In this verse, the maiden requests her good heart that has kept both in balance so that her dignity would be kept to let off either lust or the honour.  Lust and honor are like fire and water. Unless they are in balace, whichever is predominant, would quell the other.

Her request shows that she is more inclined to let off honour for the sake of satisifying her lust as she is suffers the departure of her lover and pines his absence. A poem from Kuruntogai, shows a maiden who states that her honor was saving her all these days; but the lust is slowly inching its way to drive that and make her honor driven away.

“Either rid me off my honor or lust, O! My heart

 I cannot endure the pain with both being part”

இன்றெனது  குறள்:

காமமோ நாணமோ இவ்விரண்டில் ஒன்றைத்தள்

ஏமமன்றே இவ்விரண்டும் சேர்ந்து

kAmamO nANamO ivviraNDil onRaittan

EmamanRE ivviraNdum chErndu

குறளின் குரல் - 1252

23^rd Sep, 2015

கலந்துணர்த்தும் காதலர்க் கண்டாற் புலந்துணராய்

பொய்க்காய்வு காய்திஎன் நெஞ்சு.

                           (குறள் 1246: நெஞ்சொடு கிளத்தல் அதிகாரம்)

கலந்து (உ)ணர்த்தும் - என்னை கூடி எனக்கு ஊடலை நீக்கிடும்

காதலர்க் கண்டாற் - காதலரைக் கண்டவுடன்

புலந்து (உ)ணராய் - உன்னுடைய ஊடலை நினையமாட்டாய்

பொய்க்காய்வு - (அத்தகைய நீ) பாசாங்காய் அவரோடு ஊடியிருப்பதுபோல்

காய்தி - பொய்யாகக் காய்கிறாயே!

என் நெஞ்சு - எதற்காய் நெஞ்சே?

என் நெஞ்சே, நான் ஊடியிருக்கும் சமயத்தில் என்னோடு கூடி என் ஊடலை நீக்கிடும் என்னுடைய காதலரை நீ ஊடியிருப்பதுபோல் பொய்யாகவாவது நடித்து பின் அதுவும் இயலாமல் இருந்திருக்கிறாய். இப்போது, ஏன் அவனோடு ஊடியிருப்பதைப்போல் கோபிக்கும் பொய்த்தோற்றம் கொள்கிறாய்..?  அது வீணே!. இவ்வாறு காதற்தலைவி தன் நெஞ்சுக்குக் கூறுகிறாள்.

Transliteration:

kalanduNarttum kAdalark kaNDAR pulanduNarAi

poikkAivu kAitien nenju

kalandu (u)Narttum – With his amorous embrace, he would remove my wrath

kAdalark kaNDAR – seeing my lover

pulandu (u)NarAi – you would not think of your wrath (or forget)

poikkAivu – Now in pretense anger

kAiti – you display your wrath

en nenju – O! My mind.

O! My mind, when I was angered at him, he would, with amorous embrace, remove that; you would at least pretend to be angry and still would not be able to hold your pretense anger. Now, why are you again pretending to be angered at him? It is a wasted posture; so says the mainden to her heart!

“O! My heart, he would remove with his amorous embrace your pretense anger!

 and you would remain so, for that; Now why again pretense and wasted banter ?”

இன்றெனது  குறள்:

கூடியூடல் நீக்கிடும் காதலரோ டூடிலாய்

சூடியபொய்க் கோபமேனெஞ் சே?

kUDiyuDal nIkkiDum kAdalarO DUDilAi

sUDiyapoik kOpamEnenj chE