குறளின் குரல் - 349

27^th March 2013

புக்கில் அமைந்தின்று கொல்லோ உடம்பினுள்

துச்சில் இருந்த உயிர்க்கு.

                        (குறள் 340: நிலையாமை அதிகாரம்)

Transliteration:

Pukkil amaindhinRu koLLo udambinUL

Thuchchil irundha uyirkku

Pukkil – an abode to reside

amaindhinRu koLLo – has not been attained?

udambinUL – Inside the body,

Thuchchil irundha – residing in a corner

Uyirkku – the soul

“Doesn’t the life that sticks to a corner of this body, have a permanent abode to park itself? – asks vaLLuvar in this verse. It is not a question here, but wonderment at the impermanence of the body. Since the body is impermanent, the soul it carries also does not have a permanent place. Even if it can be argued that when a body perishes, soul transcends to another life, we need to look at the question carefully.  It is about the permanence of abode for the soul too not its vagabond state.

Does n’t the soul that has a transient body to hide

Have a permanent abode for it to always reside?

தமிழிலே:

புக்கில் - வாழ்வதற்கு ஏற்ற வீடொன்று

அமைந்தின்று கொல்லோ - அமையவில்லை போலும்

உடம்பினுள் - உடம்பினுள்ளாக

துச்சில் இருந்த - ஒரு மூலையில் இருந்து, பிரிந்த

உயிர்க்கு - உயிர்க்கு

உடம்பின் ஒரு மூலையில் ஒட்டிக்கொண்டிருந்த  உயிருக்கு தாம் புகுந்து நிரந்தரமாக வசிக்க ஓரில்லம் அமையாமல் போனதோ? இது கேள்வியாகக் கேட்கப்படவில்லை. ஒரு வியப்பாக முன்வைக்கப்படுகிறது. இதனால் இவ்வுலகில் உடலின் நிலையாமையையும். உடலில்லாமையினால் உயிருக்கு ஒரு நிலையான இல்லம் இல்லாமல் போனதையும் இக்குறள் குறிக்கிறது. உடலழிந்து உயிர் வேறுடலைப் புகுவதாகக் கொண்டாலும், அவ்வுயிருக்கும் ஒரிடம் நிலையில்லை என்கிற நிலையாமையைத்தான் இக்குறள் காட்டுகிறது. இவ்வதிகாரத்தின் இறுதிக்குறளாம் இக்குறளில் நிலையாமையை உணரும் உயிருக்கே நிலையில்லாத இடமென்ற நிலையைச் சொல்லி, நிலையாமையின் வலிமையைச் சொல்லி நிறைவு செய்கிறார் வள்ளுவர்.

இன்றெனது குறள்:

இருக்கவீடு இன்றியாமோ இவ்வுடம்பை இற்று

அருவமதாய் ஆகும் உயிர்க்கு?

irukkavIdu inRiyAmO ivvuDambai iRRu

aruvamadhAi Agum uyirkku?

குறளின் குரல் - 348

26^th March 2013

உறங்கு வதுபோலுஞ் சாக்காடு உறங்கி

விழிப்பது போலும் பிறப்பு.

                        (குறள் 339: நிலையாமை அதிகாரம்)

Transliteration:

uRanguvadhu pOlum sAkkADu uRangi

vizhippadhu pOlum piRappu

uRanguvadhu pOlum – Like sleep is

sAkkADu - death

uRangi – after sleep

vizhippadhu pOlum – like being awake is

piRappu – being reborn

Indian thought stream has some very rare and unique ideas that we can proudly and sometimes not so proudly, call our own. One of them is based on the belief of birth and death cycle, attributed to good and sinful deeds. This explains nicely why in birth kids are of different social strata and also is used a tool to deter people from sinful deeds citing the repurcussions in later birth.

This verse compares death to sleep and birth to waking up. By saying waking up, rebirth is what is implied here. When we are in deep sleep, we are not aware of what goes around us, and don’t even know in which state our body is. It is the closest experience to being dead when we don’t know what happens around us.  But one can argue, only the people that are still alive do not know if the dead person knows or not, which may be true. But we can surmise based on what we observe in real world. By citing such a common happening in our lives, vaLLuvar makes an impactful argument for impermanence.

There is a flaw in the argument of saying if sleeping is death, then by inference, waking up is birth. When we wake up from sleep, we can recount past happenings as well as things planned for the new day and future, which is not the case, even when we are assumed to be reborn. How many of us even remember one thing that happened in our past birth or births? The only way we can even think that there was a past birth is based on the happenings of the present birth, especially when something unpleasant happens.

Death makes us forget everything and birth does not bring any memories from the past is the common observation. While birth may be a chance happening, death happens with certainty. Since the assertion of this verse is such a popular thought, literary works from nAlaDiyAr, maNimegalai and sIvagachinthAmaNi, have all used this idea in their works. nAlaDiyar says, it is just the time to blink an eye, when the death and birth happens. Sundarar thEvAram says, the birth is like waking up after sleep.  Manimekalai says, “It is true, that death for those that are born and birth for those are dead are like sleeping and waking up.

Just because other works have cited an idea again and again, we can’t accept them to be absolute and irrefutable truth. In that aspect, we may still have to ponder over this verse deeply.

Like the state of sleeping is death.

After sleep, being awake is rebirth

தமிழிலே:

உறங்குவது போலுஞ் - தூங்குவது போன்றதே

சாக்காடு - இறப்பு

உறங்கி - தூங்கிய பின்னர்

விழிப்பது போலும் - விழிப்பது போன்றதாம்

பிறப்பு - மீண்டும் பிறத்தல்

இந்திய சிந்தனையில் வேறு எங்கும் சொல்லப்படாத, நம்முடையதுமட்டுமே நாம் கொண்டாடக்கூடிய கருத்துக்கள் உண்டு. நம்மில் ஊறிவிட்ட பாவ புண்ணியங்களை ஒட்டிய மீண்டும் மீண்டும் பிறந்திறக்கும் நம்பிக்கையும், அதை ஒட்டிய கருத்துக்களும் இவற்றுள் அடக்கம். ஒருவர் நன்றாக ஆழ்ந்து தூங்கும் போது, இவ்வுடம்பைப் பற்றிய எண்ணத்தையோ, அது இருக்கும் நிலையைப் பற்றியோ மூளை அவரை நினைவுபடுத்திக் கொண்டிருப்பதில்லை. அது ஓரளவுக்கு உயிரியக்கத்தை நிகழ்த்திக்கொண்டிருந்தாலும். தானும் ஓய்வுகொண்டு, தனது கட்டுப்பாட்டிலிருக்கிற உயிர், அது சார்ந்த உடல் இவற்றுக்கும் ஓய்வினைத் தந்து இயங்குகிறது.

தூக்கம் என்பது ஏறக்குறைய இறந்த நிலைதான் ஒருவருக்கு. ஒவ்வொரு நாளும் உறங்கி விழிப்பது பிறப்பது போல என்பது தூங்குவது இறப்பானால், விழிப்பது பிறப்புதானே என்கிற ஒரு பொருந்தா வாதத்தை ஒட்டிய கருத்துதான். நாம் தூங்கி விழிக்கும் போது நமக்கு நேற்று நடந்தது, இன்று நடக்கவேண்டியது, நம்மையும் நம்மைச் சார்ந்தவர்களைப் பற்றி அறிவும் நினைவும் இருக்கின்றன. ஆனால் நாம் அன்றாடம் பார்த்து பிறக்கும் ஒருயிருக்குக் கூட கடந்த பிறவிகளின் நினைவுகள் வருவது இல்லை, சிலருக்கு இருப்பதாக நாம் கேள்விப் பட்டாலும் கூட. வேண்டுமானால் இப்பிறப்பின் நிகழ்வுகளும் வாழ்க்கை வசதிகளும், அவை இன்மையும் கடந்த பிறப்புகளின் பயன் என்று கருத இடமுண்டு.

பொதுவாகப் பார்க்கையில், இறப்பு என்பது நினவுகளை முற்றிலும் மறக்கச் செய்கிற நிகழ்வு. பிறப்பு என்பது எவ்வித நினைவுகளையும் சுமந்து வராத நிகழ்வு. பிறப்பை ஒரு தற்செயலாக தன்னிச்சையான செயலாகச் சொல்லாம். இறப்பை ஒரு உறுதியான இறுதியாகச் சொல்லலாம்.

இந்த கருத்தையொட்டிய பாடல்களை, நாலடியார், மணிமேகலை, சீவகசிந்தாமணி இவற்றில் பார்க்கலாம். “விழித்திமைக்கும் மாத்திரையன்றோ ஒருவன் அழித்துப் பிறக்கும் பிறப்பு” என்கிறது நாலடியார். சுந்தரர் தேவாரம், “உறங்கி விழித்தாலொக்கும் இப்பிறவி” என்கிறது. “பிறந்தவர் சாதலும், இறந்தவர் பிறத்தலும் உறங்கலும் விழித்தலும் போன்ற துண்மையின்” என்கிறது மணிமேகலை.

மேற்கோள்கள் இலக்கியங்களில் இருப்பதாலேயே சிலவற்றை அடிப்படை உண்மைகளாக, மறுக்கமுடியாத சிந்தனைகளாகக் கொள்ளவியலாது, அவ்வகையில் இக்குறளின் கருத்தும் சிந்திக்கத்தக்கதே!

இன்றெனது குறள்:

இறப்பு உறங்குதல் போலாம் பிறப்போ

உறங்கி விழிப்பது போல்

iRappu uRangudhal pOlAm piRappO

uRangi vizhippadhu pOl

குறளின் குரல் - 347

25^th March 2013

குடம்பை தனித்துஒழியப் புள்பறந் தற்றே

உடம்பொடு உயிரிடை நட்பு.

                        (குறள் 338: நிலையாமை அதிகாரம்)

Transliteration:

kuDambai thaniththuozhiya puLpaRan dhaRRE

uDamboDu uyiriDai naTpu

kuDambai – The egg shell

thaniththuozhiya – to be left behind as broken and used

puL- the bird

paRandhaRRE – like it  flies away (once the purpose of shell is over) is the

uDamboDu – with the body

uyiriDai – life’s

naTpu – friendship or relationship

This verse establishes the impermanence by citing the relationship of the life in this mortal coil, which is not permanent. When the purpose of the body is over the life leaves the body like the bird flies out of nest, leaving it once it has its wings. Papanansam sivan’s song KANavENDAmO, captures this thought in the lilting words, “ OTTaichchaDalam oDunga veRRelumbuk kUTTilirundhuyir OTTam piDikkum mun” . The way ParimElazhagar has interpreted this is based on how the bird leaves when it is time to leave the shell that protects it (not the nest). He says like the bird breaks open, leaving the shell broken, useless, is how the life force leaves the body and that’s how the friendship between the life and its bearer, the body is.  This has been a favorite theme of poets of philosophical bent for ages!

We may ponder over another thought related to this. The continuation of life force in the new enviroment is hinted here too. We all witness this when the life that is formed in a shell or mother’s womb is protected until it is time to emerge in to the world with its body. The new enviroment for that life is outside world. When the body’s purpose is over, it is ready to leave and hop in to, may be, an unknown new environment, into a new body. So this verse indirectly establishes the continuity of the soul, but the disengagement with the physical form when it is ready to move on. In otherwords, the impermanence is for the body and not for the soul.

The thought has been expressed in nAlaDiyAr and aganAnURu and many other moralistic and devotional literature.

The word “kuDambai” has been interpreted by Parimelazhagar and later commentators as egg; but that must have come only after the lexicon “Pinkalandhai niganDu”. The word has been used as a nest in most old tamil literary works. However both the nest and egg connote only a temporary abode of a life.

“Like the bird’s bond before wings, with the nest

 is the bond of life with the mortal coil till its rest”

தமிழிலே:

குடம்பை - முட்டையின் கூடு

தனித்துஒழியப் - தனியாக விட்டு

புள் - பறவையானது

பறந்தற்றே - பறந்து செல்வது போலாம் (கூட்டின் தேவை முடிந்து அதை உடைத்துக்கொண்டு)

உடம்பொடு - இந்த உடம்போடு

உயிரிடை - அதோடு ஒட்டியிருக்கக்கூடிய உயிரின்

நட்பு - நட்புறவு

உடம்புக்கும் உயிருக்குமான தொடர்பின் காலவரையறையச் சொல்லி, நிலையாமையை அழுத்தமாக நிலை நிறுத்தும் குறளிது. “ஓட்டைச் சடலம் ஒடுங்க வெற்றெலும்பு கூட்டிலிருந்துயிர் ஓட்டம் பிடிக்குமுன்” என்று சென்ற நூற்றாண்டின் இசைப்பாடலாசிரியர் பாபநாசம் சிவன் அவர்களும் இக்குறளின் கருத்தையொட்டிப் பாடியிருக்கிறார். ஒரு முட்டையின் கூட்டிலிருந்து, உயிர்த்து, சிறிது வளர்ந்து பின்பு பிறந்து அந்த முட்டையின் ஓட்டை உடைத்துக்கொண்டு வெளிவந்து பறந்து செல்லும் பறவைக்கும் அதை பேணிவளர்த்து, பிறகு பிளந்து நைந்த முட்டையின் ஓட்டுக்கும் உள்ள உறவைப் போன்றதே, நமது உடலுக்கும் உயிருக்குமாய தொடர்பு. இந்த உடல் பேணி வளர்க்கும் உயிர் இவ்வுடல் நைந்து தளர்ந்தபின் பிரிந்து செல்லுவதாம். உயிர்ப்பறவைப் பிரிந்து செல்வதைப் பலகவிஞர்களும் பாடியிருக்கின்றனர்.

இந்த கருத்தையொட்டிய மற்றொரு கருத்தையும் சிந்திக்கலாம். ஒன்றிலிருந்து ஒன்று பிரிந்து சென்று புது உடலில் வளருங்கருத்தும் இதனால் புலப்படுவதைக் காணலாம். கருவுற்ற உயிரெல்லாம், ஒரு கூட்டிலிருந்து வளர்ந்து, பின்பு அக்கூட்டை விட்டுப் பிரிந்து, உடலோடு மற்றொரு உலகத்தில் வளர்ந்து அங்கும் தேய்ந்து, இருக்கும் உடலைவிட்டுப் பிரியும்போது, அது வேறொரு உலகத்துக்கு சென்று புது உடலை  அடைவதும் நடக்குமல்லவா? உயிரைப் பொருத்தவரை, அதன் தொடர்ச்சி புது சூழ்நிலையில், உலகத்தில் வளர்ந்து அதைச் சார்ந்த உடலம் அழிந்தபின் வேறிடத்தில் என்பது தெரிகிறதல்லவா? நிலையாமை என்பது உடலுக்கே, ஆன்மாவுக்கு இல்லை என்பது உறுதிப்படுகிறது இதனால்.

சும்மா கூடு மரத்தில் கிடக்க, அதிலிருந்து தொலைவிலே பறந்து போய்விடும் பறவைகள் போல மக்கள் ஒருவரையும் கேளாமலே வந்து சுற்றங்களாய் ஒரு குடும்பத்தில் பிறந்து, பின்பு தம் உடம்பை உறவினரிடம் கிடக்கும்படி நீக்கி விட்டு, பேசாமலே இறந்து போய் விடுவார்கள் என்னும் கருத்தைக்கூறும் நாலடியார் பாடல் கீழே.

கேளாதே வந்து கிளைகளாய் இல்தோன்றி


வாளாதே போவரால் மாந்தர்கள் - வாளாதே


சேக்கை மரன்ஒழியச் சேண்நீங்கு புள்போல


யாக்கை தமர்க்கொழிய நீத்து.

பழந்தமிழ்ப் பாடல்களில் குடம்பை என்ற சொல் கூடு என்ற பொருளிலேயே வழங்கிவந்திருக்கிறது, பரிமேலழகர் காலத்துக்கு முந்தைய பிங்கலந்த நிகண்டு மட்டுமே குடம்பைக்கு முட்டை என்ற பொருளக்கூறுவதாகவும் தெரிகிறது. இதற்கும் காரணம், குடம் போன்ற உருவில் உயிர்தாங்கும் பை என்பதனால் இருக்கலாமோ? இன்றும் கர்ப்பக்குடம், அல்லது கர்ப்பப்பை என்ற சொற்கள் வழங்கி வருவதை அறிவோம். அகநானூற்றுப்பாடலொன்று உயிர் உடலை விட்டுப்பிரிவதை பறவை கூட்டிலிருந்து பிரிவதாக உருவகம் செய்துள்ளது.

அலங்கல் அஞ்சினைக் குடம்பைப் புள்ளெனப்
   

புலம்பெயர் மருங்கிற் புள்எழுந் தாங்கு
   

மெய்யிவண் ஒழியப் போகி, அவர் 
   

செய்வினை மருங்கிற் செலீஇயர் இன்உயிரே. – (அகம் 113)

கூடு என்ற சொல் உடலென, பல சங்க இலக்கியங்களில் வழங்கி வந்திருக்கிறது.

இன்றெனது குறள்(கள்):

முட்டையின் கூட்டிற்கும் குஞ்சுக்கும் போன்றதாம்

கட்டுடலோ டிவ்வுயிர்க்கு நட்பு

muTTaiyin kUTTiRkkum kunjukkum pOnRadhAm

kaTTuDlO divvuyirkku naTpu

இறக்கை முளைத்தப் பறவைபோல் நீங்கும்

இறக்கவுடல் நைந்து, உயிர்

iRakkai muLaiththap paRvaipOl nIngum

iRakkavuDal naindhu uyir