குறளின் குரல் - 13

17^th April, 2012

Having touched upon some of the verses randomly, in the last few days, now I feel, I want to go about doing this in an orderly fashion. The objective of the effort is to really understand this monumental work by one single person, during the time he lived and understand his motives to write what he wrote.

While there is no doubt in my mind, thiruvaLLuvar was one of the greatest individual thinker of all times, as he himself advocates, no one is beyond scrutiny. The fundamental belief is that everything that we think, say, write is based on and limited to how much we have learned, and what our cumulative biases are, who we have influenced out thought process.

 If our learning during our life time can be really exhaustive and all inclusive, and we have the ability to look at everything with a sense of balance, then what we utter can become a complete knowledge for the humanity. Given the limitations of our exposure, during our lifetimes, people of humility would definitely accept that is impossible.

It is very evident by the breadth of the subjects that vaLLuvar has touched, that he was keenly observant of lives of people, widely travelled, experienced, and an avid learner. As he himself claims, “thottanaithUrum maNarkkENi mAndharkkup kaRRanaithUrm ariVu” (தொட்டனைத்தூறும் மணற்கேணி மாந்தர்க்குப் பட்டனைத்தூறும் அறிவு”.

His thought process was very different from the learned peers of his times. He wanted to write on varied subjects pertinent to life of various members of a society, in short and choicest words, which would become a reference book or a book of codes for anyone that read that.

Most of his thoughts are centered on goodness, but the proper thing to do for the society of his times. A lot of them are questionable in today’s context of how we have evolved and changed for good or worse. At best, we can understand his anguish for what he wanted in the society of his times as he probably saw all that he said were not in practice for a large part of the society.

Nobody takes an effort like this to preach to the society which is at his pinnacle of virtuous existence.

Without analyzing vaLLuvar further, I would like to start with the 1^st chapter of “kadavuL vAzhththu” (கடவுள் வாழ்த்து). For the benefit wider readership, I will continue to write in English with word meanings and for my personal taste and likes, I will also write the same content in tamizh (தமிழ்) as I feel more at home.

I request the readers to critically read and give your thoughts and please feel free to point out any misunderstanding on my part. I promise you, I am committed to life-long learning and I am asking you to be partner in that journey as long as my journey is there..! 

---------------------

"agara mudhala ezhuththellAm Adhi

 bagavan mudhatRe ulagu"

                                      (kural 1: kadavuL vAzhthu chapter)

agara mudhala - the first alphabet  'a'

ezhuththellAm : for all alphabets in any languages 

Adhi bhagavan:  The God that has been there since the beginning of universe

mudhatRe - keeping the prime force for the existence and functioning

ulagu - the world we live.

'A' is the first letter of all letters of all languages of the world and so is the God head that has been since the beginning of the time.

Just like letter "A" is born out of nowhere, yet the very first sound of any living creatures that can open the mouth and make a sound, the God is also self-born from nowhere.

It is to be noted that the sacred mantrA, praNavA or "Aum" is obtained by the combination of letters "A". "U" and "M", also has the first letters "A". As much as we could infer that praNava is an all pervading sound filling the universe, the letter "A" also universal.

Letter A is the first letter of any language. Some commentators have said that vaLLuvar has referred to "adhi" and "bhagavan" as the God mother and father, (as two figures, even going to the extent of calling them as his parents) which is definitely not the case. When you compare qualitatively, only two equal objects can be compared. Unlike any other poet anywhere in the world, the thought of looking at the first and the prime letter as equal to God head is also very new and unique to vaLLuvar.

We can surmise that vaLLuvar must have observed other languages of the times and must have known them well to state this with such authority. As an interesting deviation,  bhAratiyAr, a genius of a poet of recent times, knew several languages (tamizh, sanskrit, english, french to name a few). When he writes about tamizh being the sweetest of languages known to him, he clearly implies that "among the languages that he knows", not "all the languages" - which clearly shows his humility while exhibiting his pride. 

valluvAr also has taken a religio-neutral stance in his very first verse. I am sure several religions have always existed, even during his times. Instead of pointing to a specific God, or his personal choice, or belief, he has cleverly used "Adhi bhagavan" to simply say the God that was there since the beginning of time, and cleverly conveys, whatever be the chosen religious path, the word would mean an all accepting fact. This has also clearly avoided the fights that this subscribes to a specific religious belief.

‘Among alphabets of languages “A” is the foremost

 As the God since universal beginning is for the world’

-----------------------------------------------

அகர முதல எழுத்தெல்லாம் ஆதி

பகவன்முதற்றே உலகு 

                   (குறள் 1: கடவுள் வாழ்த்து அதிகாரம்)

அகர  முதல -  முதல் எழுத்தாயிருக்கிற ‘அ’கரம்

எழுத்தெல்லாம் -  எல்லா மொழிகளில் உள்ள எழுத்துக்கூட்டங்களுக்கும்            (முதலாயிருக்கிற எழுத்து)

ஆதி பகவன் – ஆதியிலிருந்து இருக்கும் இறைப்பொருள்

முதற்றே – அவ்விறைப் பொருளையே முதலாகக் கொண்டு இயங்குகிற

உலகு - உலகம்.

‘அ’ எனும் எழுத்து உலக மொழி எழுத்துக் கூட்டங்களுக்கெல்லாம் முதலெழுத்தாய் இருப்பது போல, உலகத்தின் முதலாய் இருப்பது, ஆதியிலிருந்து இருக்கும் இறைப் பொருள்.

எப்படி ‘அ’ என்பது சுயம்புவோ, இறைப்பொருளும் அப்படிப்பட்டதே என்பது பெறப்பட்ட பொருள். எங்கும் நிறைந்த ப்ரணவத்தின் பிரிவான அ+உ+ம (ஓம்) என்பதிலும், ‘அ’ முதலாய் இருப்பது கவனிக்கத்தக்கது.

ப்ரணவம் ஒலி உருவாய் எங்கும் நிறைந்தது போல் ‘அ’ காரம் எல்லாம் மொழிகளிலும் ஒரு முழுமுதலாக,எங்கும் நிறைந்ததாக இருப்பதும் பெறப்பட்ட பொருள்.

சில உரையாசிரியர்கள் கூறுவது போல, ஆதி, பகவன் என்று இருவரைப் பற்றி வள்ளுவர் நிச்சயமாகப் பேசவில்லை.  எழுத்துக்கூட்டங்களுக்கு முதல் ஓரெழுத்தாயிருக்கையில், உலகுக்கும் ஒன்றாய கடவுளைத்தான் ஒப்பு நோக்கியிருப்பார் வள்ளுவர்.  வேறு எந்த கவியும் சிந்திக்காத ஒன்றை வள்ளுவர் சிந்தித்ததாலேயே அவரை உலகம் இன்றும் சிந்திக்கிறது, சிறப்புடன் பேசுகிறது.

இக்குறளின் ஆணித்தரத்திலேயே வள்ளுவர், அன்று வழங்கிவந்த மொழிகளில் சிலவற்றையாவது அறிந்திருக்க வேண்டுமென்பதும், என்பதை நுணுக்கமாக, ஆனால், வெளிப்படையாக இல்லாமல் வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.  இதே போன்று பன்மொழிப் புலவர் பாரதியார் கூறியதையும் பார்ப்போம்.

” யாமறிந்த மொழிகளிலே தமிழ் மொழிபோல இனிதாவது எங்கும் காணோம்” என்று பாரதி கூறியது, பெருமையினால் கூறுவது போல இருந்தாலும், அதிலும் ஒரு பணிவுகலந்த தன்னடக்கம் இருப்பதைக் காணலாம். “எல்லா மொழிகளிலும்” என்று கூறாமல், “யாமறிந்த” என்று கூறியதில் ஒரு நியாயமான கர்வம் தெரிகிறது. இது கூட பாரதியார் மொழி பிரியராக இருந்ததைத் தான் காட்டுகிறதே தவிர மொழி வெறியராக அல்ல.

பல்வேறு மதங்கள் எப்போதுமே உலகில் இருந்திருக்கின்றன. இன்று அல்லல் படும் “மதச் சார்பின்மையை” கூட மிக அழகாக, முதல் குறளிலேயே கூறியவர் வள்ளுவர். முதல் கடவுளை, “இவன்”, “சிவன்” என்று கூறாமலும், தன்னுடைய சொந்த தெய்வத்தினை, மதநம்பிக்கை அல்லது இன்மை இவற்றைச் சொல்லாமலும், எல்லா மதத்துக்கும் பொதுவாக “ஆதி பகவன்” என்றதால், தான் தோன்றியான முதல்வன் என்று கூறி, அது எல்லாமதத்தவருக்கும் ஏற்றதாகச் செய்துவிட்டார். மிகமுக்கியமாக, இதனால், மதக் கட்சிகளும், சண்டைகளும் குறளுக்குள் வாராது தடுத்துவிட்டார்.  

இன்றெனது குறள்:

அகரம் மொழிக்கு முதற்போல் கடல்சூழ்

செகத்திற் கிறையே முதல்

(வள்ளுவரை மேலும் உள்ளுவோம்)

குறளின் குரல் - 12

April 15, 2012

துறந்தார் பெருமை துணைக்கூறின் வையத்து

இறந்தாரை எண்ணிக்கொண் டற்று.

                                           kuraL: 22: நீத்தார் பெருமை அதிகாரம்

thurandAr – renounced people/ascetics

perumai – glory/greatness

thuNai kUrin – If an attempt is made to measure (the meaning of the word is measure)

vaiyaththu – on this earth

iRandArai – people that have died (in this earth.. Of course they must have been born to die

                      so the state of being born is implied.) 

eNNikondaTru: - is not possible to count (the people that have died)

Sometimes, I wonder if vaLLuvar used certain words in kuraL just for rhyming reason While reading the the verse of today, from nIththAr perumai (நீத்தார் பெருமை), from the pAyiraviyal (பாயிரவியல்) of aRaththuppAl, (அறத்துப்பால்), the usage of a word “irAndArai”  (இறந்தாரை) seems to be so, just to rhyme with “thuRandAR” (துறந்தார்),

This chapter talks about the glory and greatness of people that have renounced desires of all sorts and have become people of highest virtue, mostly understood to be ascetics.  The purpose of this kuraL also seems to be somewhat vague. In the first place, “thuRandAr” (renounced people)  are not self-consumed to think about their greatness nor do they care if others are thinking about their greatness.  The greatness of such people is never quantitative and does not have to be measured for any reason. It is just enough to understand their greatness and try to follow their ideals to the possible extent.

This verse says that, attempting to describe the glory and greatness of the people of renounced path is like trying to count the number of people that have died on this earth, implying it is impossible to count. Reading through several commentaries,  simply it is not possible to understand why vaLLuvar used “ iRandar” (இறந்தார்) and not “piraNdAr” (பிறந்தார்) or simply “irundAr” (இருந்தார்).  Some commentaries just add on their own, without any valid justification, that this word implies all the people that were born and died (பிறந்திறந்தவர் எண்ணிக்கை)

Hmm.. ! Sill it is not clear why this was the word of choice!, instead of some auspicious or neutral word! May be from an ascetic point of view being born is a burden for human beings, and death is some sort of liberation and hence an auspicious word! But that does not add up also. As a person who has etched the code of living for different sections of the society, he could not have taken that kind of a stance to equate death as the true liberation too.

I am waiting for somebody to give me, if there is a different interpretation that I am missing here!

Anyways, in short this is what it is!

Immeasurable is the greatness of ascetics, as it is

Impossible to count the lives that have passed the earth

தமிழிலே:

துறந்தார் – உலகியல் பற்றுகளைத் துறந்து அறநெறி வாழ்பவர்

பெருமை – அவர்களுடைய பெருமைமிக்கச் செயல்கள்

துணைக்கூறின் – எண்ணிக்கையச் சொல்லவேண்டுமென்றால்

வையத்து – இவ்வுலகத்தில்

இறந்தாரை – இதுவரைப் பிறந்து இறந்தவர்களின் எண்ணிக்கையை

எண்ணிக்கொண்டற்று. – எண்ணுதற்குச் சமம்

சில நேரங்களில் வள்ளுவரின் சில குறள்களைப் படிக்கும் போது, வெறும் சொல்லழகுக்காக சில சொற்களை சேர்த்திருப்பாரோ என தோன்றுகிறது. பலரும் வள்ளுவரின் சொல் சிக்கனத்தை, பொருந்தச் சொல்லும் அழகைப் பாராட்டியிருந்தாலும், எல்லாவற்றையும் நுணுக்கமாக ஆராய்ந்து சொல்லிருப்பார்களா என்பது சந்தேகமே!

இந்த குறளின் பயன்பாடு பற்றிய ஐயம் எழாமலில்லை. துறந்தாரின் பெருமைகளை பிறர் கூறுவது நடக்கக்கூடிய ஒன்றுதான். அவர்கள் அளவிறந்த பெருமைகளைக் கொண்டிருப்பதாக எழுதியிருப்பது வெறும் உயர்வுநவிற்சி அணியாக மட்டும் இருக்கலாமோ? துறந்தவர்களோ அவர்கள் பெருமையை எண்ணுவதில்லை, பிறர் அறியச் சொல்வதில்லை! அதை அளக்கவேண்டிய காரணம் என்ன. வெறும் வியந்து நிற்பதற்கு மட்டும்தானா? அவர்களின் பெருமையை உணர்வதைவிட அவர்களின் பாதையை அடியொற்றி நடந்தாலே போதுமானது.

இந்த குறளின் பொருள் இதுதான். துறந்து அறவழியிலிருப்போருடைய பெருமைகளை கூறுவதென்பது உலகில் உள்ள இறந்தவர்களையெல்லாம எண்ணுதற்குச் சமம். பொதுவாக நல்ல செய்திகளைப் பற்றிச் சொல்லும் போது, கூடவே அமங்கலமான செய்திகளைச் சொல்வதை தவிர்ப்பார்கள் வழக்கத்திலே. எண்ணிக்கை என்று வரும்போது, இருந்தாரின் எண்ணிக்கையே எண்ணுதற்குக் கடினம். “இருந்தார்” என்று சொல்லியிருக்கலாமே, “இறந்தார்” என்றதற்கு பதிலாய். வெறும் சொல்லெதுக்கைக்கு மட்டுமா “இறந்தார்” என்று சொல்லியிருப்பார்?.

சில உரையாசிரியர்கள் கூறுவதுபோல, பிறப்பது நிச்சயமில்லை, ஆனால் பிறந்தவர்கள் இறப்பது நிச்சயமென்பதால், பிறந்து இறந்தவர்களைக் கொள்ளவேண்டும் என்று கூறியிருப்பது சமாதனத்துக்கு வேண்டுமானால் உதவலாம். வேண்டுமானால், துறந்தார்க்கு, இறப்பும் பிறப்பும் ஒன்று என்பதால், பிறப்பின் விருப்பைவிட, இறப்பை வெறுப்பதையும் துறந்தவர்கள் என்பதை வலியுறுத்துவதாகக் கொள்ளலாம்!

இன்றெனது குறள்:

நீத்தார்தம் நற்பெருமை மட்டறிதல் நீளுலகில்

பூத்தவையை எண்ணினாற் போல்

குறளின் குரல் - 11

14^th April, 2012

Tamil culture is so rooted in honor and would strive to keep that intact both in personal, familial, and societal life. Losing honor is equivalent to losing life. This aspect of “manam” has been so ingrained in various walks of Tamil culture.

There are plenty of opportunities and situations where one could be dishonored or disgraced during his life time. People of no self worth or self respect would still go behind the very same that disgraced. Valluvar says, “Instead of running behind that people that have disgraced, it is better to face death and die in honor”.

A cursory study indicates that this is applicable in general context. In the same chapter in a different couplet, vaLLuvar also says that, people that cherish honor are like “kavari maan” (கவரிமான் a type of deer), which will die even if it loses the hair in its body.  (May be hair was some kind of protection from external radiation, which would cause the death!).

I think both are said in the context of people that go to War with enemy states. When somebody is caught in the battle field or if the enemy king captures your kingdom, instead of being subservient for personal survival, it is better to face the death and die gracefully honorably.

On the other hand Kautilya advocates, the concept of “uRavAdi pagai kedu” (உறவாடி பகை கெடு). Life is for living and even in the worst conditions of hostility, one has to put up a brave front and if it is needed, should go even closer to the enemies to serve his/her needs. May be this is advocated in the otRRAdal chapter!  The story of shakuni (ஷகுனி) is one of revenge for the humiliation he and brother faced in the hands of dhuryOdhanA. To completely destroy the clan, he took a vow and survived to skillfully misguide them and get the entire kauravA clan vanquished.  Todays verse is from porutpAl/kudiyiyal/mAnam (பொருட்பால்/குடியியல்/மானம்).  

ஒட்டார்பின் சென்றொருவன் வாழ்தலின் அந்நிலையே

கெட்டான் எனப்படுதல் நன்று.

                                                 kuraL:967 (மானம் அதிகாரம்)

ottArpin – people that disgrace you or don’t consider you as a person with dignity.

sendRouvan – if one goes after (the people that disgrace)

vAzhdhalin -  to live such a life of disgrace

annilaiyE keTTAn – he even chose the extreme to die (in honor)

enappaDudhal – If people come to say (that somebody died saving honor)

nanDru – It is better.

Live not the life, running behind those who disgraced

Better would be to die in honor, and be highly placed.

Of course, in today’s world, is this, a practical solution?  It may be so for the people of politics to instigate the poor and misguided followers to follow them blindly for their personal gains. If people were to die for honor, most of the world parliaments would be empty! Also, in personal lives, death is not the solution for anything. I think auvvayyAr (ஔவையார்) is more practical in saying “kittAdhAyin veTTana marA” ( கிட்டாதாயின் வெட்டென மற)  “vanjanaigaL seivArOdu iNanga vEndAm” (வஞ்சனைகள் செய்வாரோடு இணங்கவேண்டாம்).  

As a last note, this is true for people that love deeply and if there is a rift due to some misunderstanding for valid or invalid reasons. It is better to move on than to seek extreme course.!

இன்றெனது குறள்:

மதியார் உறவாடி மாணிழந்து வாழா

மடிந்தாலும் மானமே நன்று

குறளின் குரல் - 10

April 13^th , 2012

மனத்துக்கண் மாசிலன் ஆதல் அனைத்தறன்

ஆகுல நீர பிற

                                (குறள் 34: அறன்வலியுறுத்தல் அதிகாரம்)

Transliteration:

manaththukkaN mAsilanAdhal anaiththaRan 

Akula nIra piRa

manaththukkaN – in the mind (or mind with heart)

mAsilan – blemish free (devoid of ill thoughts about anything or anybody)

Adhal – Being that way

anaiththaRan – is all encompassing Dharma

Akula – show of pomp and vain glorious act

nIra – the type and its ways ( guNam – குணம்)

piRa – other put on acts.

Today’s verse extols the virtue of mind devoid of ill thoughts and touches at the root of humanity. If every human being is devoid of ill thoughts in their mind, then that’s the highest form of Dharma. One of the struggles of translating works written in a different language is to find the exact word equivalent of the original language words in the language the work is translated to. Without being biased, I have had difficulty doing this work in both directions. “manas”, “manam”, “manadhu” (மனஸ், மனம், மனது) is a very Indian word which talks about the discerning intellect which is a brain function but, connected to heart always. Intellect and heart are partners when "manadhu" is involved.

“Mind” is not exactly the same as it does not have the heart component as we all have used it.  Mind can rationalize almost anything and everything, where as manas or manadhu takes heart to count also. Mind can give punishment to a crime committed where as heart can add compassion to the equation and forgive and forget the crime, give an opportunity to correct. Is there an equivalent word for this in any other non-Indian languages?  We hear compassionate soul or heart, but not mind, though some dictionaries seem to imply a “feeling” component which is somewhat heart related.

This kuraL says that highest form of all encompassing “Dharma” is to have a “manadhu” (nearest equivalent being mind!) which does strive to be devoid of any ill thoughts. Other forms are all just a show of pomp in vain.

Blemishless minds extolled as the highest Dharma

Others forms are all acts of show and bad karma

(மே மாதம் 24, 2012 அன்று தமிழுரை எழுதப்பட்டு சேர்க்கப்பட்டது)

தமிழிலே:

மனத்துக்கண்  - மனதளவில் (நெஞ்சமும், அறிவும் கலந்தது)

மாசிலன் – குற்றமில்லாதவன், அழுக்கில்லாதவன்

ஆதல் – ஆக இருத்தல்

அனைத்தறன் – எல்லா அறச்செயல்களின் மொத்த வெளிப்பாடாம்

ஆகுல – ஆரவாரத் தன்மையும், வெளிப்பகட்டுமான

நீர பிற – குணத்தவை மற்றைய வெளிப்பாடுகள் (அறமுடையவரைப் போல் காட்டிக்கொள்ளல்)

இன்றைய குறள் மனத்தின் கண் அழுக்காறு, அவா, வெகுளி போன்ற அழுக்கான எண்ணங்கள் அற்று இருத்தலின் உயர்ச்சியைப் பற்றி பேசுவதோடு, மனிதத்தன்மையின் அடிவேரைத் தொடுகிறது. எல்லோருமே மன அழுக்குகளை நீக்கி இருந்துவிட்டால், அதைவிட உயர்ந்த தருமம் எதுவாக இருக்கமுடியும்.

மனம் என்பது, முழுவதுமே உணர்வு பூர்வமானதல்ல, முழுவதுமே அறிவு சார்ந்ததல்ல. இவை இரண்டின் சரிவிகிதக் கலப்பே.  மனம் என்பதன் ஆங்கில மொழி பெயர்ப்பு, (மைண்ட் – mind).  அது அறிவுபுலத்தைச் சார்ந்ததாகவே இருக்கிறது.  “மைண்ட்” எதையும் சீர்தூக்கிப் பார்த்து அறிவுக்கு ஒவ்வாதவற்றை ஏற்றுக்கொள்வதில்லை. இதயத்தின் தாக்கம் அதை பாதிக்கக்கூடாது. மனம் என்பது முழுக்க முழுக்க இந்தியதுணைக் கண்டத்தின் சொல்.

இக்குறள், அறத்தின் மற்றொரு பரிமாணத்தைத் தொடுகிறது. இதைச் செய்வதே அறம் என்று சொல்வதோடு, இவையெல்லாம் இல்லாமல் இருந்தாலே அறம் என்பது, விலக்கைச் சொல்லி விதியை தெரிவிக்கும் முறை. அறத்தை விட மேன்மை தருவது வேறில்லை, அதிலிருந்து விலகியிருப்பது போல கேடு வேறில்லை, இயன்ற வகைகளின், இயலும் அக , புற கரணங்களால், அறன் செய்யவேண்டும் என்று முதல் மூன்று குறள்களில் கூறிய பிறகு, அறம் என்னவென்ற கேள்வி எழுபவர்களுக்கு, சொல்லப்பட்டது இது.

மனதளவில் ஏற்படும் அழுக்குகளாவன, உணர்வில்லாத அறிவும், அறிவில்லாத உணர்வும் கொள்ளுதல், மனத்திலே பொறாமை, வேண்டாத ஆசை, காரணமில்லாத கோபம், மற்றவர்களைக் கெடுக்க நினைக்கும், ஏமாற்ற நினைக்கும் எண்ணங்கள்  போன்றவையாம். இவைகள் இல்லாமல் இருந்தாலே அறத்தின் வழியில் வாழுதல் என்று அமையுமாம், மற்றவையெல்லாம் ஆராவாரமான போலித்தனங்களின் வெளிப்பாடுகளே. ஊர் மெச்ச செய்யும் தானங்களும், உலகுக்காகப் போடும் அறநெறி வேடங்களும் அத்தன்மையன. ஔவை சொன்னது போல, “அறம் செய்ய விரும்பவேண்டும்” அவ்விருப்பம் மனம் என்னும் கருவியால் செய்யப்படவேண்டும்.

இன்றெனது குறள்:

மனமலம் அற்றவர்தாம் மாநிலமே போற்றும்

அறவோராம் மற்றோர் இலர்.

manamalam aRRavarthAm mAnilamE pORRum
aRavOrAm maRROr ilar

குறளின் குரல் - 9

April 12, 2012

The four pillars of human life are defined to be dharmA, arthaA, kAmA and mOksha.  The first three are what we learn, see, have and do on this very earth during our life time.  mOksha is something that you attain after life has passed, if your life has traveled the path of the prior three in right proportion, leading a meaningful, purposeful, good life for the self as well as the society. vaLLuvar talks only about the first three as his concern is mainly about earthlings; and thus has penned his observations and assertions in couplets under the first three headings only

We have always have heard the four equivalent words in Tamil as “ aram (அறம்), poruL (பொருள்), inbam (இன்பம்), vIdu (வீடு)”. The word “kAmA’ translates into “desire” not  “pleasure”. The exact translation should be “avA”, vizhaivu, viruppam (அவா, விழைவு, விருப்பம்). The word kAma could be of tamizh origin as we see the usage in a sangam poem - (kAmam cheppAdhu kandadhu mozhimO - காமம் செப்பாது கண்டது மொழிமோ) 

Today, I will be taking a kuraL from kAmaththup pAL. kAmA as defined in Sanskrit tradition is desire and there are proper things to desire. But vaLLuvar talks in this main section only the relationship between a man and woman. I think the name “kAmAththup pAl” (காமத்துப்பால்)  was a later coinage based on people that translate “malayALam movie titles” for Tami audience (that was a bad joke!). He has probably used the right term “inbaththup pAl” (இன்பத்துப்பால்).

This major section contains two subsections ‘kaLaviyal” (களவியல்) and “karppiyal” (கற்பியல்). An interesting observation is that the entire kaLaviyal is written from the perspective of a male and karpiyal is written putting the female as the central figure. Seems to be also linked to courtship days of falling in love and missing each other and having physical relationship etc,.  karppiyal is full of a female missing her love, how she becomes lean, loses sleep, becomes pale, crying alone thinking of her love, craving for union etc. The verse goes thus:

அறிதோறும் அறியாமை கண்டற்றால் காமம்

செறிதோறும் சேயிழை மாட்டு.

                                        kuraL: 1110 (புணர்ச்சிமகிழ்தல்)

Most of the kuraL’s in "inbaththuppAl" have no contextual value in today’s society and for the women folk of today with equality mindset as they will not relish the these kuraL’s in their written spirit.  Coming to the actual verse, here he talks about the nature of intimate relationship and how it is viewed by the man in love.

“The male thinks, the more he is intimate with his love, there is actually more to explore and there seems to be no end to know this knowledge of intimacy; similar to any other knowledge we seek to get - as we learn more, we understand there is much that we don’t know and there is more to learn”

aRithOrum – the more we learn to gain knowledge

aRiyAmai -  our ignorance – not knowing much

kanDatRAl –like learning about the extent of ignorance

kAmam – the art of intimacy between a man and a woman

seRithORum – whenever there is physical union (with my love)

sEyizhai – the beautiful woman – ( obviously well dressed with jewels etc.)

mAttu – with (her)  (should be read before sEyizhai)

The real beauty of this verse is that a subtle concept that “kalvi karaiyila – karppavar nAL sila” (கல்விக் கரையில – கற்பவர் நாள் சில) or “katRadhu kaimmaN aLavu – kallAdhadhu ulagaLavu” (கற்றது கைம்மண அளவு – கல்லாதது உலகளவு) have been reemphasized even while talking about the amorous subject.

“Much to explore with my beautiful lady is what I find as

  We gain knowledge, discover how much ignorance there is”

இன்றெனது குறள்:

கற்றதெந்தன் கல்லாமை தன்னளவே போல்காமம்

பற்றிடுநல் பைந்தொடியாள்  மேல்

(Continued)

குறளின் குரல் - 8

April 11, 2012

One of the things that I am truly interested in, while reading this monumental work of vaLLuvaர் (வள்ளுவர்), is to understand the thought behind the categorization of these verses in certain chapters/division/sub-division. Was it done by him or by later day commentators?

Today, we are looking at the verse from the “veguLamai adikAram”(வெகுளாமை அதிகாரம்) in the major division of “araththuppAl”(Dharma), sub-division, “thuRaviyal” (துறவறவியல்).

I am sure, vaLLuvar was very observant of the nature of the world; most of the elevated virtues he has stipulated are mostly for the people that have chosen austere path. It is very apparent that he did not expect the entire world to be devoid of unreasonable anger as it is not practical.

Most of us have read the story of “kongaNava rishi” irked by the bird’s waste dropping on him, burning it to ashes by his very stern look, and subsequently going to the village for his “picchai” (bhikshA/பிச்சை/ பிக்ஷாவந்தனம்). When the lady in the house, he was standing before, took time to serve her husband and come a little later to give konkaNavar the alms, konkaNavar was extremely angry that he was kept waiting and gave a stern look at the lady, to which that chaste lady, said, “Did you think, I am also  like the poor innocent bird that burnt in the forest?”.  konkanavar was shell shocked wondering how she could have known the episode and at once realized that the chaste women were far above the petty anger of anyone, even by the person of high powers attained through severe penance.

Anger has its place in common life in many genuine cases and for right reasons; as an example, people rising against the bad ruler, is just and right. Most of us show it where it is convenient for us to show anger  and the retaliation is none. In places our anger has no value or respect or even would adversely affect us, claiming that we applied restraint is laughable!

“செல்லிடத்துக் காப்பான் சினங்காப்பான் அல்லிடத்துக்

காக்கின்என் காவாக்கா லென்?.”

                                            (kuraL:301:  வெகுளாமை அதிகாரம்)

sellidaththu – where your power can mute the weak

kAppAn = being restrained

sinam kAppAn – is the  one who knows how to control anger at the appropriate place.

allidathu – In other places (like, anger before the powerful, injustice or where your anger has

                   no value or will cause you harm in retaliation!)

kAkkin en? – boast that restraint was applied!

kavAkkAl en? – or did not apply restraint, as if it would have mattered!

The last word of this kurAl has a well placed sarcasm, implying that there is no point in being vainglorious and show off as if you had a choice!  

In another kuraL, in chapter “nIththAr perumai (நீத்தார் பெருமை – பாயிரவியல்), he says,

“குணமென்னும் குன்றேறி நின்றார் வெகுளி

கணமேயும் காத்தல் அரிது.”

While we look at this later on in detail,  this kuraL supports the thought that the people of austere life that are at the pinnacle of virtuous character, cannot hold their anger even for a second, even in those rare cases of instigated anger they may get. In other words he implies it is impossible for them to get angry in the first place and if they do, it will be gone in no time.

“True restraint of anger is, where it can adversely affect

 Vain glorious can claim restraint where it has no effect”

இன்றெனது குறள்:

கொள்ளற்க கோபம்  கொளலிடம் தேர்ந்தன்றி

எள்ளுதற்கே யாகும் வழி

குறளின் குரல் - 7

April 10, 2012,

There is a story of Bhagavan Ramakrishna, which I have heard, growing up. Once the concerned parents of a boy, took him to Ramakrishna and asked him if he could advice their son to eat all vegetables as this boy had some strong preferences and  would not touch some of the vegetables.

Bhagavan smiled, and asked them to come a week later, which the couple did dutifully… This time also after the Darshan was over, Bhagavan asked them to come back couple of weeks later. This continued for a while. Couple, almost resigned to thinking, that such a trivial matter was nothing for Swamiji and almost forgot about what they asked, but they continued to visit him as he would ask him to comeback later.

During one of their visits, couple of months later, Bhagavan called the boy and asked him not to hate any vegetable and after all everything was God’s creation and He meant them for us, human beings etc,. Curios parents approached Bhagavan and asked him how come he suddenly remembered their request couple of months ago and advised the boy only now – to which Bhagavan replied, “ How could I advice a boy when this renounced body of mine had its own strong preferences and in fact did not eat some of the same vegetables, myself. It took a couple of months for me to change myself in the first place and now, I feel, my advising the boy means something”. This story effectively puts forth that people that are in power have to be devoid of faults in the first place before they are in a place of judging others. The verse for today’s thought is this:

தன்குற்றம் நீக்கிப் பிறர்குற்றங் காண்கிற்பின்

என்குற்ற மாகும் இறைக்கு.

                                    (kuraL: 436: குற்றங்கடிதல் அதிகாரம்)

Since the kuraL comes under “ kutram kadidhal adikAram” (குற்றம் கடிதல்) of “Arasu Iyal” (அரசியல்), in “porut pAl” (பொருட்பால்), the word “iRai” (இறை) means the head of ruling as in a “King” or the person that renders justice to people. If the “Ruler” learns to know his own faults first and gets rid of them, when he is in a position to judge other’s faults, he will not err in his judgment.  Once again, this verse is also applicable in general context for anybody, but more so for people of power that are likely to be blinded by the same as power corrupts

than kutRam –  faults of his/her own faults (the person power)

nIkki – get rid of

piRar kutRam – faults or errors, crimes committed by his own subjects and others

kAnkiRpin –   if is able to judge/find knowing that the self is devoid of the 

                     (most definitely same ) faults/mistakes/errors/crimes

en kutRamAgum – what can go wrong for ?

iRaikku – for the head person (the person of power)

“Personal cleansing to be devoid of evils of fault

  Can bring no mistakes in the judgment of thought”

இன்றெனது குறள்:

குடியதனின் குற்றம்காண் கோன்குற்றம் அற்றால்

கெடுவதிலை யாம்கொற்றம் காண்

Do you have any preferred kurAl, that I should be discussing here?As such, I have no order here, I am playing it like book cricket as of now...!

குறளின் குரல் - 6

9th April, 2012

ஒன்றானுந் தீச்சொல் பொருட்பயன் உண்டாயின்

நன்றாகா தாகி விடும்.

                                    (kuraL128: அடக்கமுடமை அதிகாரம்)

Transliteration:

ondREanum  thIchchol poruTpayan uNDAyin

nandRAgAdaGi viDum

ondRAnum : Even if one word happens to be a curse among many words spoken, good and bad.

thIchchol:   bad words, curse, abusive word

porutpayan: the bad/undesired out come

                     (for example we often hear a parent cursing the child out of frustration that

                     He/She wished the child was not born or would die on the day it was born!)

undAyin: if comes true

nandRu AgAdhu:  undesirable outcome (because the words were not spoken from the heart)

Agi vidum – it would be.

Reading through several commentaries on this kuraL, it is evident, most of the commentators are very vague in explaining this kuraL and seem to be confused with the word “poruT payan”. Typically, the word “ payan” (பயன்) is used for utility. 

The intended meaning of this verse in the “adakkamudami chapter, under illaraviyal or araththup pAl , is indeed very straight forward.

We are often told not to use abusive or cursing expression, because even if one of them comes true, we may end up regretting for rest of our lives. For example, in most families, sometimes, between parents and children, or siblings or relatives, and sometimes between friends, out frustration, curses are hurled that somebody should die a horrible death or become a pauper or meet with some cruel fate.

Most of the times, these would be forgotten between the persons that were in some fight or misunderstanding. But, if something were to happen for the person that was cursed, the person cursed, regardless of how many other good words were spoken by the same, earlier or after would regret for rest of the life for having spoken such a curse.

Even if one bad/evil word comes true, that would bring an unpleasant out come within families.  This goes with the meaning of kuraL (128)  “yAkAvArAyinum nAkAkka” in the same chapter.

The very fact “vaLLuvan” (வள்ளுவர்) says “ nAndRu AgAdhu” (நன்று ஆகாது), and not “thIdhu Agi viDum” (தீது ஆகிவிடும்) , he implies that the curse words were spoken unintentionally among many nice words probably spoken prior to or after, may possibly come true. In our households, we normally hear our elders say, “speak auspicious words always and avoid ominous ones” for the same reason. There are “asthu” devathAs that may simply say, “asthu” meaning, “So be it!“.

 “Even if one evil word, that unintended brew

  May not bring good, and can bear true!”

தமிழிலே:

ஒன்றானுந் – பேசியவற்றுள் ஒரு சொல்லே (நல்லவை பேசினாலும், அல்லவை பேசினாலும்)

தீச்சொல் – தீய சொல்லாக, தீங்கு விளைவிக்கும் சொல்லாக இருந்து

பொருட்பயன் – விரும்பத்தகாத விளவு (உதாரணத்துக்கு, பெற்றோர்கள் சில சமயங்களில் “நீ பிறந்திருக்கும் போதே இறந்திருக்கலாம்” என்று கோபித்துச் சொல்லும் சுடுச்சொற்கள் கூட)

உண்டாயின் – அது உண்மையாகி விட்டால்

நன்றாகா(து) – அது நல்லது அல்ல.

ஆகி விடும் – ஏனெனில் அப்படி ஆகிவிடுவது உண்டு.

இந்த குறளுக்கான பலருடைய உரைகளும் ஒரே குழப்பமயமாக இருக்கின்றன. “பொருட்பயன்” என்ற சொல்லுக்கும் ஏன் இத்தனைக் குழப்பம்? பயன் என்பது ஒரு பொருளின் பயனாகும் தன்மை. சொல்லப்பட்ட பொருள் மிகவும் நேரானது.

பொதுவாக நம் வீடுகளிலில் சபிக்கும்படியாகவோ, தீங்கைக்குறிக்கும் சுடு சொற்களையோ பேசுதல் தவிர்க்கப்பட வேண்டுமென்பார்கள். ஏனெனில், அவற்றுள் ஏதேனும் ஒருசொல் உண்மையாகி விட்டால், பாதிக்கப்பட்டவர் மட்டுமன்றி பேசியவர்களும் கூட வாழ்நாள் முழுவதும் வருத்தப்பட நேரிடும்.  ஒரு குடும்பத்தில் பெற்றோருக்கும், பிள்ளைகளுக்கும், அல்லது சகோதர சகோதரிகளுக்கிடையே, அல்லது சுற்றத்தார் மற்றும் நண்பர்களுக்கிடையே, சிறு கோபங்கள், வருத்தங்கள் காரணமாக, சொல்லத்தகாத சொற்களை சொல்லிவிடுவது உண்டு, பலசமயங்களில் அப்படியே நடந்துவிட்டால் அது உண்மையில் யாரை பாதிக்கும் என்று சிந்திக்காமல்.  (எடுத்துக்காட்டாக, ஒருவரை ஓட்டாண்டியகிவிட வேண்டுமென்று சபிப்பது, ஒருவருக்கு மிகவும் கொடி நோய் தாக்கவேண்டுமென்று கோபத்தில் சொல்வது).

சொன்னவரேகூட மறந்து, மீண்டும் இயல்புநிலைக்கு வந்து யாரைப்பற்றி சொன்னாரோ, அவரோடு மீண்டும் இயல்பான உறவில் இருக்கும்போது, சபிக்கப்பட்டவருக்கு முன்னர் சபித்தது உண்மையாகிவிட்டால்,  முன்னர் எத்தனத்தான் நல்லவை செய்திருந்தாலும், சொல்லியிருந்தாலும் அவையெல்லாம் பயனற்றுபோய்,  வாழ்நாள் முழுவது வருந்துவதுவல்லவா உண்மையாகிவிடும்?

முந்தைய குறளில் சொல்லப்பட்ட கருத்துக்கு அணுக்கமான கருத்தைத்தான் இக்குறளும் சொல்கிறது. தீது ஆகிவிடும் என்று உறுதிப்பட சொல்லாது, நன்று ஆகாது ஆகிவிடும் என்றதனால், “ஒருவேளை ஆகிவிடலாம்” என்கிற பொருளைத் தருகிறது.  வீட்டிலே பெரியவர்கள், நல்ல சொற்களேயே பேசவேண்டும், தீமையைச்சொல்லும் சொற்களைத் தவிர்க்கவேண்டும் என்பார்கள். ஒருவேளை, “நடக்கட்டும்” என்று சொல்லக்கூடிய தேவதைகள் இருந்து அவை தீயவற்றைச் சொல்லும் போது அவ்வாறு சொல்லிவிட்டால்? அதற்காகத்தான்.

இன்றெனது குறள்:

நாவூறும் தீயசொல் ஒன்றாலே நட்டமுறும்

நாசமுந்தான் சேர்ந்தி டலாம்!

nAvUrum thIyasol ondRAlE naTTamuRum

nAsamumthAn sErndhiDalAm

குறளின் குரல் - 5

6^th April, 2012

Well today has been hectic since morning. After my long day is over, not wanting to take a break,  I wanted to finish writing, what I had planned to write about today. ! So here we go.

Once again from the “thuravaraviyal” (துறவறவியல்) of “araththuppal” (அறத்துப்பால்), a kuraL for introspection!  Though, the categorization of this kuraL implies that it is meant for those who have renounced the commoner’s life and have taken an ascetic path, imho, it is applicable to everyone in the world.

On a side note, while reading the kuraL, I am seeing a lot of verses are applicable in more than one context, other than the chapter in which they are enlisted. Sadly, I have not come across any analysis of the appropriateness, duplicate thoughts, or connectivity of verses in various chapters.

Most commoner’s, lost in day to day mundane life seeking means of livelihood, don’t really have time to contemplate on things the ascetics do. We could construe that these verses are given as “sutras” for people that choose such a path.

This kuraL says, that the thinking, that many things, (here mostly referring to the body, beauty, wealth, stature, power and life itself, etc.,) in our lives are permanent, not realizing transient nature of them, is the most inferior form intellect and is utterly dishonorable.

நில்லாத வற்றை நிலையின என்றுணரும்
புல்லறி வாண்மை கடை.

                                                kuraL: 331 (நிலையாமை அதிகாரம்)

nillAdhavatRai: - things that are transient in nature

nilaiyina – permanent and will stay forever

endRuNarum – thinking they are (permanent)

pullarivANmai – being the person of inferior intellect

kadai -  dishonorable

If this kuraL has to be taken as a “sutra”  for people that renounce and pursue an ascetic life, does Valluvar imply that commoners, or those who live in families or people that rule are all anyway dishonorable and there is no point in saying this to them or they are all very honorable and they don’t need it. One would think, more than ascetics, this kuraL would serve well non-ascetics which is more like universal set outside ascetic set.

“Thinking, everything in life is permanent not transient

Sure will bring dishonor as a reward  for the ignorant”

இன்றெனது குறள்:

Reflecting on a similar theme…   

நின்றதொன்றும் இங்கில்லை நேற்றாகிக் காற்றோடு

சென்றதென இன்றேனும் தேர் 

குறளின் குரல் - 4

அகழ்வாரைத் தாங்கும் நிலம்போலத் தம்மை 

இகழ்வார்ப் பொறுத்தல் தலை.

-    kural 151 (பொறையுடமை அதிகாரம்)

Today’s kuraL verse is from aRauthuppAl – அறத்துப்பால் (Dharma) from the poRaiyudamai chapter. ‘Patience is the best virtue’ – easily said than practiced. In the fast paced world of today, almost everything needs, done yesterday.  

Patience as a virtue, is virtually an extinct and a rare commodity in our racing world. The oft-quoted ‘poruthAr bhoomi aLvAr” (பொறுத்தார் பூமி ஆள்வார்), is almost never practiced anywhere.

The most used phrase of ‘en porumaikkum oru ellai undu’ (என் பொறுமைக்கும் ஒரு எல்லை உண்டு!), very often means a very short duration of 5 minutes at the best, before the fireworks begin. Our patience at home, with friends, society we move in, relationships, learning and work place is almost to the point accomplishing our needs, a self serving tool. 

Mother earth is often cited as an example embodiment of patience. 

We litter her, dig her, deplete her of her riches and resources use her for our, mostly selfish reasons. Human ego usally forgets the eco system where they have to live in and have to leave for the future generations. Despite that the mother earth continues to give her patience and letting us live.

Though the truth is that continued depletion will result in deprivation for the larger society, if not immediately, eventually! This kuraL alludes to the extent of patience one must exercise and makes it an exalted virtue that somebody can have.

agazvArai – those who dig (the earth)

thAngum – bears (those who dig)

nilampOla – like mother earth (usually, land, field, but here the mother earth)

thammai  igazhvArai – those who demean, debase, humiliate

poRuththal – to bear them with utmost forbearance, restraint, tolerance

thalai – is the best virtue.

In today’s world, will this really work? Hmm..! I am sure Valluvar has seen these traits in his times itself and that’s why he was compelled to write these verses. After all human mind and workings have been the same for centuries.

“Have the virtue of forbearance, for those who insult

Exemplified by mother earth as she is hollowed out”

இன்றெனது குறள்:

பொறுமை தரும்நற் பெருமை அதனால்

சிறுமை எவர்க்கும் இலை!