குறளின் குரல் - 4

அகழ்வாரைத் தாங்கும் நிலம்போலத் தம்மை 

இகழ்வார்ப் பொறுத்தல் தலை.

-    kural 151 (பொறையுடமை அதிகாரம்)

Today’s kuraL verse is from aRauthuppAl – அறத்துப்பால் (Dharma) from the poRaiyudamai chapter. ‘Patience is the best virtue’ – easily said than practiced. In the fast paced world of today, almost everything needs, done yesterday.  

Patience as a virtue, is virtually an extinct and a rare commodity in our racing world. The oft-quoted ‘poruthAr bhoomi aLvAr” (பொறுத்தார் பூமி ஆள்வார்), is almost never practiced anywhere.

The most used phrase of ‘en porumaikkum oru ellai undu’ (என் பொறுமைக்கும் ஒரு எல்லை உண்டு!), very often means a very short duration of 5 minutes at the best, before the fireworks begin. Our patience at home, with friends, society we move in, relationships, learning and work place is almost to the point accomplishing our needs, a self serving tool. 

Mother earth is often cited as an example embodiment of patience. 

We litter her, dig her, deplete her of her riches and resources use her for our, mostly selfish reasons. Human ego usally forgets the eco system where they have to live in and have to leave for the future generations. Despite that the mother earth continues to give her patience and letting us live.

Though the truth is that continued depletion will result in deprivation for the larger society, if not immediately, eventually! This kuraL alludes to the extent of patience one must exercise and makes it an exalted virtue that somebody can have.

agazvArai – those who dig (the earth)

thAngum – bears (those who dig)

nilampOla – like mother earth (usually, land, field, but here the mother earth)

thammai  igazhvArai – those who demean, debase, humiliate

poRuththal – to bear them with utmost forbearance, restraint, tolerance

thalai – is the best virtue.

In today’s world, will this really work? Hmm..! I am sure Valluvar has seen these traits in his times itself and that’s why he was compelled to write these verses. After all human mind and workings have been the same for centuries.

“Have the virtue of forbearance, for those who insult

Exemplified by mother earth as she is hollowed out”

இன்றெனது குறள்:

பொறுமை தரும்நற் பெருமை அதனால்

சிறுமை எவர்க்கும் இலை!

குறளின் குரல் - 3

Twin Tenets for life (Part 2):

Continuing with where I left off yesterday, the 2nd verse I was referring to is here.

Originally posted on 4^th April, 2012

22^nd June 2013

எப்பொருள் யார்யார்வாய்க் கேட்பினும் அப்பொருள்


மெய்ப்பொருள் காண்ப தறிவு.

                                  (குறள் 423: அறிவுடமை அதிகாரம்)

Transliteration:

eppoRuL yARyARvAyk kETpinum apporuL

meypporuL kaNba dhaRivu

epporuL – whatever be the statement/assertion/accusation made on a subject

yAr yAr vAi kEtpinum – regardless who says it or how convincing/truthful it appears

apporuL – that subject’s (statement/assertion, sometimes accusations too!)

meipOrul – the true value ( the truth and personal motivations, biases behind statement/assertion/accusation must be considered)

kAnpadh(u) – inquiring, seeking, researching, understanding,realizing

aRivu – is the true wisdom in deciding/doing appropriate course of action (assumed meaning as this kuraL is under “arasiyal” - code of governance)

Wisdom is in deep inquiry of words and intentions

Not in trusting the lips that may utter for deception”

As I already mentioned, this verse seems to be more in the societal context than at the personal level. Though seems applicable and valid for everyone, it is more so for the persons that are in the position of power.

Remember the plight and fate of the Pandya king Neduncheziyan, in the story of anklet (Silappadikaaram)? Blind faith and following are not the ways of wise, but the deep inquiry and considered actions are!

Regardless how believable a source may be, still one must get all the facts straight and make a prudent decision. The men and women of power, must not only be just and wise, but appear to be so too.

When the questioning mind of Nakkeera could stand up against Lord Shiva to clarify the doubts, the position he took was, even if it was the GOD SUPREME, it must be answerable to genuine doubts and cannot take a stance from a high pedestal.

The same quote of “kaNNAL kANbadhum poi, kAdhAl kEtpadhu poI, thIra visArippadE mei” (கண்ணால் காண்பதும் பொய், காதால் கேட்பதும் பொய், தீர விசாரிப்பதே மெய்!) is relevant ad applicable here more in the context of external inquiry rather than internal inquiry.

தமிழிலே:

எப்பொருள் -  சொல்லப்படும் எந்தவொரு கூற்றையும்

யார்யார்வாய்க் கேட்பினும் - அது எவர் வாயிலிருந்து கேட்கப்பட்டாலும்

அப்பொருள்
 - அக்கூற்றின்

மெய்ப்பொருள் - உண்மைத்தன்மையை (எந்தவித சுயநல நோக்கும் இல்லாத தன்மையை

காண்பது - கண்டு அறிவது

அறிவு - உண்மையான அறிவு ஆகும்

இக்குறளுக்கான விளக்க உரையை முன்பே ( ஏப்ரல் 4, 2012) எழுதிவிட்டதால், இப்போது தமிழ் உரையைமட்டும் சேர்த்துள்ளேன். இக்குறள் ஒரு தனிமனித ஒழுக்க நிலையிலிருந்து எழுதப்படாமல், ஓர் ஆட்சியாளருக்கு இருக்கவேண்டிய பொறுப்புணர்ச்சியையொட்டி எழுதப்பட்டதாகவே எண்ணவேண்டும்.

எவ்வளவுதான் நம்பிக்கைக்குரிய மூலம் என்றாலும், ஒரு நிலைப்பாட்டை எடுக்கவேண்டிய பொறுப்பில் இருப்பவர், எல்லா உண்மைகளையும் சேகரித்து அறிந்துகொண்டு, ஆய்ந்து, தகுந்த முடிவினை எடுக்கவேண்டும். நேர்மையும், அறிவாண்மையும் வெளித்தோற்றத்தில் மட்டுமல்லாது, உண்மையிலே அகத்திலும் கொண்டிருக்கவேண்டியவர்கள் அதிகாரத்திலும், ஆளும் பொறுப்பும் உள்ளவர்கள்.

நக்கீரனின் புலமையும், அறிவும், உண்மையும் சிவபெருமானின் கருத்தையே கேள்விகேட்க வைத்தன. அவர் கடவுளர்களின் முழுமுதலாயவர் என்றவரே கொண்டிருந்தாலும். “கண்ணால் காண்பதும் பொய், காதால் கேட்பதும் பொய், தீரவிசாரிப்பதே மெய்” என்னும் கூற்றும் இதனாலேயே வந்தது. பொற்கொல்லன் சொல்லைக்கேட்டு ஆராயாமல் உத்தரவிட்ட பாண்டியன் அறிவாண்மை மிக்கவனாயினும், ஒரு சிலமணித்துளிகளில், தவறியதால், கோவலன் மாண்டது, கண்ணகி மதுரையை எரித்ததும் நாமறிவோம்.

“உள்பொருள் இதுவென உணர்தல் ஞானமாம்” என்று சீவக சிந்தாமணியும், “நீயும் கண்டு நுமரொடும் எண்ணி அறிவறிந்தளவல் வேண்டும்” என்று நற்றிணைப்பாடல் வலியுறுத்துவதும் இதைத்தான்.

சொல்பவரின் சமூகத்தில் கீழ் நிலையில் இருந்தாலும் சொல்லப்படும் பொருளின் தரமே கொள்ளப்படவேண்டும் என்றும் பரிமேலழகர் கூறுகிறார்.

இன்றெனது குறள்:

சொல்பவர் வாய்மொழி சோதித் தறிதலன்றி

சொல்லின் தரமறிவ தேது?

Solbavar vAimozhi sOdhith thaRidhalanRi

Sollin tharamaRiva dhEdhu?

குறளில் குரல் - 2

April 3^rd  2012,

Twin Tenets for life (Part 1):

எப்பொருள் எத்தன்மைத் தாயினும் அப்பொருள் 

மெய்ப்பொருள் காண்பது அறிவு.

                               (குறள் 355: மெய்யுணர்தல் அதிகாரம்)

Transliteration:

eppoRuL yARyARvAyk kETpinum apporuL

meypporuL kaNba dhaRivu

epporuL – whatever be the subject (not to be construed as objects)

eththanmaiththaayinum – regardless how it appeals or appears to our senses

apporuL – that subject’s

meipOrul – the true value ( the true origin of the concept of subject and the purposes there in)

kAnpadh(u) – seeking, researching, realizing

aRivu – is the true awareness, wisdom, jnana (ஞானம்)

The model code for true living is captured in essence, by the two verses in ThirukkuraL. Though they are seemingly same, they are from different chapters belonging to different main headings of Dharma (அறம்) and Artha (பொருள்). The first verse talks about “seeking” at a personal level, mostly for personal elevation and understanding the true nature of things around us. This kuraL comes under, the sub-heading of “thuravu” (renouncing).

At surface level, it is same as “All that glitters is not gold”. Regardless of how things appear to one’s eyes, only truthful seeking will reveal the true being. Here the word “poruL” (பொருள்), does not merely refer to the objects we visualize; It does refer to the concepts, theological and otherwise that we are fed with from the time, we are able to assimilate knowledge. The main purpose is to elevate the “self” as in “உள் ஒளி அடைதல்” (self realization). It does not debase the passed on knowledge but encourages, “Self will” to examine everything given to us – the essence of seeking. Anything that comes close to that is seeking the guidance of knowledgeable ones, and is talked about in “PeriyOrai thunai kOdal” (பெரியோரைத் துணைக் கோடல்).

As the popular tamil adage goes, “kaNNAL kANbadhum poi, kAdhAl kEtpadhu poI, thIra visArippadE mei”

The second tenet is from Arivudamai chapter under (porut pAL – Artha part). Can you guess what that kurAL is?

“Wisdom in any subject is in seeking the true nature

Not in what our eyes capture or mind’s conjecture”

தமிழிலே:

எப்பொருள் - எந்த ஒரு பொருளைச் சொல்லும் கருத்தாகிலும்

எத்தன்மைத்தாயினும் - அது எந்த உருவகத்தில் நம்மறிவுக்குப் புலப்பட்டாலும்

அப்பொருள் - அப்பொருள் சொல்லும் கருத்தின்

மெய்ப்பொருள் - உண்மைத்தன்மையும் (நிலைத்தன்மை)

காண்பது - ஆராய்வது, அறிந்துகொள்வது, உணர்ந்து கொள்வது

அறிவு - உண்மையான அறிவு, ஞானம்

நல்வாழ்க்கைக்கு இரண்டு அடிப்படைக் கோட்பாடுகளைத் திருக்குறளிலிருந்து எல்லோரும் எடுத்துக்கொள்ளவேண்டும். ஒன்றே போல் தோன்றினாலும், அவை இரண்டு வெவ்வேறு “பால்”களில் உள்ள அதிகாரங்களில் சொல்லப்படுகின்றன. இக்குறள் அறத்துப்பாலின் மெய்யுணர்தல் அதிகாரத்தில் வருகின்ற ஒன்று. பின்பு பார்க்கப்போகும் குறள் பொருட்பாலின்கண் வருவது. இக்குறள் ஒரு தனிமனிதனைச் சார்ந்து  அவனுக்குத்  தேவையானத் “தேடலை” சொல்கிறது, தனிமனிதனின் ஆத்ம உயர்வுக்காக!

மேம்போக்காகப் படித்தால், இது “மின்னுவதெல்லாம் பொன்னல்ல” என்ற பழமொழியைச் சொல்லுகிறவொன்று. ஒரு பொருள் (கருத்துக்கூட) ஒளிரும் பொருளாய் தோற்றமளித்தாளும், அப்பொருளின் உண்மைத்தன்மையை அறிவதே அறநெறியும் துறவோர்க்கு அழகுமாம். பொருளைக் கண்ணால் காண்பதுவும், கருத்தாய் கேட்பதுவும் என்று கொள்ளலே இக்குறளுக்குப் பொருந்தும்.

இக்குறள் வலியுறுத்துவதும், “உள்ளொளி” பெருக்கி உயர்வை அடைதலைத்தான். இக்கருத்து நமக்கு வாழையடி வாழையாக வழங்கப்பட்டுவந்திருக்கிற அறக்கோட்பாடுகளுக்கும், மற்ற கருத்துக்களையும் எடுத்துக் கொள்வதைத் தடுக்கவில்லை. எல்லாவற்றையுமே ஆராயும் மனவுறுதியைத்தான் வலியுறுத்துகிறது.  அப்போது ஒரு குருவைச் சார்ந்து பெறும் அறிவுக்குக்கூட இது பொருந்துமா என்கிற கேள்வி எழும்.  பெரியோரைத் துணைக்கோடல் அதிகாரத்தில் அதுவும் கூறப்படுகிறது.

இக்குறளின் அடித்தளக் கருத்து இதுதான். “கண்ணால் காண்பதும் பொய், காதால் கேட்பதும் பொய், தீர விசாரிப்பதே மெய்!”

இன்றெனது குறள்:

கண்மூடி யாயிராமே கண்மூடி சிந்தித்தால்
கண்ணுறுவாய் உண்மைப் பொருள்

kaNmUDi yAyirAmE kaNmUDi sindhiththAl

kaNNuRuvAi uNmaip poruL

குறளின் குரல் - 1

April 5th 2012,

Morgan Hill

As of the past Monday (2nd April), I wanted to do something useful in Facebook. So, a though crossed my mind to write my perspectives on ThirukkuraL. Though there are many commentaries on ThirukkuraL, I felt that there is a vacuum in giving interpretations based on experiences, observations and comparisons of similar sounding verses.  So, here I am trying to give my perspectives. The idea is to invite feedback on my attempt with the readers comments and compile them as the collective beauty in the eyes of beholders. Though, predominantly I will be writing in English for wider consumption, I will try and edit, this blog as I have time later to give Tamil word by word meaning. 

குறளைப் பற்றி எழுதுவதற்கு முன்பாக, ஒரு சிறப்புக் குறள், இதுவும் குறளின் சிறப்பினப் பற்றிதான்.

(பொதுக் குறள்)

மருளை அழித்து குணத்தை அளிக்கும்
குறளை தினமும்நீ ஓது

டிசம்பர் 15,2015-ல் மேற்கண்ட குறளை மாற்றி எழுதியது.

மருளை அழிக்கும் குறளின் அருமை
தெரிந்து தினமும்நீ ஓது

Written on 2nd April:

So, friends online, here is  the voice of Thirukkural that I am planning to share with you all,  one a day at least. Last night, suddenly I woke up around 2pm and pondering over my friends and friendships and realized, how influential they have been in shaping my persona. Many a moments of wonder, bonding, fun, joy, bliss, sharing, caring and some times disillusions, disappointments and even deception. Barter friendships have come my way and have found a way to be out too. 

Here is a dedication to friends allover. 

kuraLin kural: 
முகநக நட்பது நட்பன்று நெஞ்சத்து 
அகநக நட்பது நட்பு.

                         - kuraL 786 ( நட்பதிகாரம்)

muga naga - the smile in the face
natpadhu - friendship (that shows a smile in the face)
natpandru - is not always to be construed to be true friendship
nenjaththu - In the heart
aga naga - gladness felt (in the heart)
natpadhu - friendship (that feels glad even when you think of the friend)
natpu - Such friendship is the true and lasting friendship.

Not the sheer smile on the face makes a friend sincere
But, that which makes the heart smile and rejoice is truly dear

இன்றெனது குறள்

நினைதொறும் நெஞ்சினில் விஞ்சும் மகிழ்வின்

அனையது நேரிய நட்பு

அக்கரைப் பச்சை இக்கரைக்கும் உண்டு, அக்கரையிலிருந்து

அக்கரை என்றுமே பச்சை அதனாலே

அக்கரை நின்றால் அழகாய் தெரியுமே

இக்கரை, நீயுணர என்றும் இனித்திடும்

சக்கரை  போலாகும் வாழ்வு