குறளின் குரல் - 88

8^th July, 2012

அன்பகத் தில்லா உயிர்வாழ்க்கை வன்பாற்கண்

வற்றல் மரந்தளிர்த் தற்று.

                       (குறள் 78: அன்புடைமை அதிகாரம்)

Transliteration:

anbagathillA uyirvAzhkkai vanpARkaN

vatRal maram thaLirthatRu

anbagathillA – (anbu + agaththu illA) – heart without the love and compassion

uyirvAzhkkai  - the life of such

vanpARkaN – a land where no life possible (equal to a desert, wasteland)

vatRal –that which is lifeless

maram - tree

thaLirthatRu – equilavent to spring life (the lifeless tree in a waste land)

The life of any being without the good virtue of love and compassion is like saying that a dead tree in a wasteland is sprouting. The life of such beings can not sprout and is considered wasted. With the wetness of love, in the fertile soil of mind, when character is sowed, the tree that is life will sprout and bloom. When there is lack of love in life, such a life is “wasted one”,  is what is alluded in this verse of vaLLuvar.

One of the vaishnavite saints, BhoodhaththAzavAr, would say “anbE thagaLiyA, ArvamE neyyAkaga, inburugu chinthai iDu thiryaa…” In the lamp of love, we need to fill it with interest as the ghee and sweetness of thought as the wick to light the knowledge – which gives the good life. Hence the love is the fundamental to good life. This is not meant of Lord Vishnu, but for all the lives on earth.

Life of loveless hearts is like saying a tree dead  

In a wasteland is blooming, an impossible deed

தமிழிலே:

அன்பகத்தில்லா  (அன்பு + அகத்து + இல்லா) – அன்பென்னும் உணர்வு தம் மனத்தின்கண் இல்லாது

உயிர்வாழ்க்கை – வாழும் உயிர்களின் (மனிதர்களின்) வாழ்க்கையானது

வன்பாற்கண் – வற்றிய, பயிர்கள் விளைய பயனில்லாத நிலத்திலே

வற்றல் – பட்டுப்போன

மரம் - மரமானது

தளிர்த்தற்று – தழைத்து வளர்கிறது என்பதற்கு ஒப்பாம்

அன்பு என்னும் நற்பண்பு இல்லாத உள்ளங்களின் வாழ்க்கையானது, விளயாநிலத்தின்கண், பட்டமரமொன்று துளிர்க்கிறது என்று சொல்லுதற்கு சமம். அன்பிலார் வாழ்க்கையும் துளிர்க்காத ஒன்று. அன்பென்னும் ஈரம் பொதிந்த மனம் என்னும் விளைநிலத்திலே பண்பு என்னும் விதை விதைக்கப்பட்டு, வாழ்க்கை என்னும் மரம் முளைவிட்டு, வளர்ந்து, துளிர் விடும். அவ்வன்பு இல்லாத ஊள்ளங்களின் வாழ்க்கையானது, வீணே என்பது இக்குறள் கூறும் கருத்து.

பூதத்தாழ்வார், “அன்பே தகளியா ஆர்வமே நெய்யாக இன்புருகு சிந்தை இடுதிரியா – நன்புருகி ஞானச் சுடர்விளக்கு ஏற்றினேன்” என்றார். அன்பெனும் விளக்கிலே, ஆர்வமென்னும் நெய்யை ஊற்றி, இன்பத்தோடு, நெகிழ்ந்த சிந்தையோடு,  ஞானச் சுடர்விளக்கேற்றினாலே நலமுள்ள வாழ்வு; அது நாராயணனுக்கு மட்டுமல்ல, நானிலத்தோர் எல்லோருக்கும்தான்

முன்னர்கூறிய அன்பில்லா உள்ளமானது, என்புதோல் போர்த்திய வெற்றுக்கூடு என்கிற கருத்தும், இக்கருத்தோடு ஒட்டியே இருப்பதை கவனிக்க வேண்டியது.

இன்றெனது குறள்:

பட்டமரம் பாலையில் தான்துளிர்க்கா போலன்பும்

கெட்டவுடல் கண்ணுயிர் வாழ்வு

குறளின் குரல் - 87

7^thJuly, 2012

என்பி லதனை வெயில்போலக் காயுமே

அன்பி லதனை அறம்.

                       (குறள் 77: அன்புடைமை அதிகாரம்)

Transliteration:

Enbiladhanai veyilpOlak kAyumE

Anbiladhanai aRam

Enbiladhanai – Like how, boneless worms

veyilpOlak –are baked under the scorching sun

kAyumE – will completely burn (metaphorically)

Anbiladhanai – the loveless, compassionless people

aRam – the power of virtue

In SilappadikAram, one of the three tenets is: ‘those who slip in their political duty, their lack of virtue will become the reason for their death’.  The Pandya king slipped in his duty of being just, and loving to all his subjects equally. His love for his wife weighed more before the welfare of and love for his citizens, which stood the reason for his misjudgement and killing of Kovalan. The chain reaction was that his and his queen’s death and distruction of his city came because of that.

The boneless worms are rendered formless and dead by the heat of scorching sun. Similar fate will be for the pople that lack love for fellow beings. Their lack of love will justify their acts that are unkind and unjust towards others which in turn will have repurcussion to harm them.

Scorching sun burns the worm, boneless

So does the virtue, to the beings, loveless

தமிழிலே:

என்பிலதனை – எலும்பில்லா புழுக்களை

வெயில்போலக் – வெயில் தீய்ப்பது போல

காயுமே – தீய்க்கும், கருக்கிவிடும்

அன்பிலதனை – அன்பில்லா உயிர்களை

அறம் - அறமானது

“அரசியல் பிழைத்தோர்க் கறம் கூற்றாவதும்” என்பது சிலப்பதிகார மூன்று முக்கிய கருத்துக்களில் ஒன்று. அரசியலில் அறம் தவறியதாலேயே பாண்டிய மன்னனுக்கு, அதுவே அவனையும் கொன்று, அதன் காரணமாக அவன் மனைவியும் உயிர் துறந்து, மதுரையும் எரியுண்ண காரணமாகிப் போனது. மனைவியின் சிலம்பு களவாடப்பட்டது என்ற ஒரு காரணத்துக்காக, தான் அரசனாய், எல்லா குடிகளிடமும், தன் மனைவியுட்பட ஒரே அளவில் அன்பு கொண்டிராமல், அதன்காரணமாக, ஆராயாமல், ஒருதலை சார்பாக, கோவலன் கொலையுண்ணக் காரணமாக இருந்ததாலேயே,  பாண்டியனும், மதுரையும் அழிந்தன.

எலும்பில்லாத புழுக்கூட்டமானது, வெயில் காயும்போது, வெளியில் வந்து, வெயிலின் சூட்டிலே கருகி மடியும். அதே போன்றே, அன்பில்லாத உயிர்கள் அறவழி நில்லாதொழிவர் எனவே, அவர்களும் அதன்கண்ணே துன்புறுவர் என்று கூறப்பட்டுள்ளது.

இன்றெனது குறள்:

சுடுவெய்யில் தீய்க்கும் புழுக்கூட்டம் – தீய்க்கும்

அடுதழலாய் அன்பிலார்க்க றம்

குறளின் குரல் - 86

6^th July, 2012

அறத்திற்கே அன்புசார் பென்ப அறியார்

மறத்திற்கும் அஃதே துணை.

                       (குறள் 76: அன்புடைமை அதிகாரம்)

Transliteration:

aRathiRkE anbusAr benba aRiyAr

maRathiRkkum ahdhE thuNai

aRathiRkE – Only for virtuous ways

anbu – love/compassion

sArbenba - helps

aRiyAr – is what is said by people, not knowing (what love can really do!)

maRathiRkkum – even for the deed of vice

ahdhE  - that can be

thuNai – a true help (by being compassionate to people of vice, they can indeed be changed )

Even for an enemy, to be compassionate and loving, is a utopian thought borne out extreme belief in goodness and ultimate hope of reciprocation. For most, it is an unthinkable and not so practical feat. The verse says, only unwise think that being a loving and compassionate person is only a support for virtues.  But the truth is that it is also an equal support to people that are vice and vile.

Love has the ability to change even the worst enemy and turn them virtuous. But this requires utmost faith in goodness to prevail at the end and be consistent in love.  We all read again and again “Sathyameva Jayathe” and hold it as the highest truth. But howmany truly believe in that? Just like many great truths, it requires faith and surrendering to see its eventual victory.

As in Bhagavad Gita, “doing the duty, not expecting the return” is absolutely true for love and compassion too. If it is done expecting a return, it may lead only to disappointments most of the times, but eventually it has the power to change even the most stone-hearted person to change and give in.

There is another saying – “Be loving but never gullible”. This must have come from the experience of taking something verbatim and practicing it blindly; reminds us of the story of the saint and the snake as narrated by Bhagavan Sri. Ramakrishna.  

Ignorant say, unwary of its power, Love supports only virtuous

Indeed it is equally a support to mend the vice and treacherous

தமிழிலே:

அறத்திற்கே  - அறவழியோர்க்கே

அன்பு – அன்பு குணமாவது

சார்பென்ப  - துணையாகும் என்று சொல்லுவர்

அறியார் – அன்பின் உண்மை வலி அறியாதவர்

மறத்திற்கும் – அறவழி வாழார்க்கும், அவர்களது மறச்செயல்களுக்கும் கூட

அஃதே – அவ்வன்பே

துணை – துணையென்பதை அறிந்தோர் புரிந்துகொள்வர் (அன்பு மறவழியோரையும் மாற்ற வல்லது)

'பகைவனுக்கருள்வாய் நன்னெஞ்சே' என்பது ஆன்றோர் வாக்கு.  அன்பின் வழிநின்றலே அறச்செயல்கள் செய்வதற்கு துணையாகும் என்பது எல்லோரும் அறிவதே. ஆனால் அன்பின் வழிநிற்றல் அறச்செயல்களுக்கு மட்டுமே துணையென்பது அறியாதோரின் கூற்று.  அன்பினால் மறவழியோரையும் மாற்றி நல்வழியில் ஆற்றுபடுத்தக்கூடும் என்பதாலேயே, மறத்திற்கும் அன்பே துணையென்று இக்குறள் கூறுகிறது.

மற்றொன்றும் நினைவுக்கு வருகிறது. 'அன்பாய் இரு ஆனால் ஏமாளியாய் இராதே' என்ற சொல்வழக்கு ஒன்றுண்டு.  “ராமக்ருஷ்ண பரம ஹம்ஸரின்”, “ பாம்பும், துறவியும்” குட்டிக்கதை நினைவுக்கு வருகிறது. நல்ல கருத்தாக இருந்தாலும் காலவழக்கிற்கு ஏற்ற ஒன்றுதானா என்றும் சிந்திக்கவைக்கிற குறள்களில் ஒன்று! ஆனால் -

“வாய்மையே வெல்லும்”, என்ற கூற்று எல்லோரும் விரும்பும், சத்திய வாக்கு. ஆனால், எத்துணை பேர் நம்பும் வாக்கு? அதற்கு எத்தனைப் பொறுமை தேவைப்படுகிறது?  இக்கூற்றும், பகவத்கீதையில் காணும், “கடமையைச் செய் – பலனை எதிர்பாராதே”  என்பதும், அன்புக்கும் பொருந்தும். எதிர்வினை எதிர்பார்ப்போடு செய்யப்படும் எதுவும், பண்டமாற்று வணிகம்தான். அன்பைகூட எதிர்பார்ப்பு இல்லாமல் செய்யும் போதுதான், அதன் முழுவீச்சும் பிறரை சென்றடைகிறது; அதனால் பகைகொண்டோர், மற்றும் மறவாழ்வினர் மனங்களும் மாறுகிறது.

இன்றெனது குறள்:

அன்பே அறவாழ்க்கைக் காதாரம்– வெம்பகைக்கும்

அன்பே அருமருந் தாம்

குறளின் குரல் - 85

5^th July, 2012

அன்புற்று அமர்ந்த வழக்கென்ப வையகத்து

இன்புற்றார் எய்தும் சிறப்பு.

                       (குறள் 75: அன்புடைமை அதிகாரம்)

Transliteration:

anbutRu amarndha vazhakkenba vayagaththu

inbutRar eidhum siRappu

anbutRu – With love and compassion

amarndha – the life that’s lived

vazhakkenba  - is what the life is as said by he learned.

Vayagaththu – in this world

inbutRar – those who have a happy and blissful life

eidhum – what they get

siRappu – as glory

Living happily in this world is bestowed by the life filled with love and compassion for other lives. Love gives kindness and empathy; kindness leads to virtous deeds; virtuous deeds accord the status of being blessed by everyone which is the very essence and use of life, according to learned people.

Parimelazhagar in his commentary for this verse has interpreted “vazakku” (வழக்கு) as ‘a good family life with wife and children, doing all the virtuous duties, with the daily oblatory sacred fire and eventually becoming one among the celestial beings”. This does not fit the context as the sacred fire is stipulated for certain section of the society and vaLLuvar did not certainly have that narrow point of view!

This is just another verse where I think vaLLuvar has said the obvious, for reasone only known to him

“Happy and blissful life is theirs in this world

For who lead life with love for others as guide”

தமிழிலே:

அன்புற்று – அன்பின் வழியிலே

அமர்ந்த - வாழ்கின்ற

வழக்கென்ப – வாழ்கையால் தான் என்று அறிந்தோர் சொல்லுவர்

வையகத்து - இவ்வுலகத்தில்

இன்புற்றார் – இன்பத்தோடு வாழ்க்கின்றவர்

எய்தும் – அதனால் அடையக்கூடிய

சிறப்பு – சிறப்பும் (நான்காம் சொல் முதலாகக் கொண்டு முடிவுடன் முதல் மூன்று சொற்களை கொண்டு கூட்டிப் பொருள் கொள்ளவேண்டும்)

இவ்வுலகிலே இன்பமாய் வாழ்வது மற்றும், அதனால் அடையும் சிறப்பு என்று அறிந்தோர் கொள்வதும் சொல்வதும், அன்பாலே இயங்கும் வாழ்கையை வாழ்வதுதான் என்பதை இக்குறள் சொல்கிறது. அன்பே கருணையினைத்தரும். கருணையினால் அறச்செயல்கள் செய்வது இயலும், அறச்செயல்கள் பிறர்வாழ்த்தும் சிறப்பையும், பயனையுந்தரும். அதுதான் வாழ்க்கையின் பயனென்று, மிகவும் கற்றறிந்தவர்களும் சொல்லுவர்.

பரிமேலழகர் “வழக்கு” என்பதை ‘நல்ல இல்லறத்தில் பொருந்தி மனைவி மக்களோடு வாழ்ந்து செய்யும் வேள்வித் தொழிலால் தேவராய் ஆண்டும் இன்புறுவார்’ என்று சொல்லுகிறார்.  இது முழுக்க முழுக்க அவரது கற்பனையென தோன்றுகிறது. தவிரவும் “வேள்வித் தொழிலால்” என்று கூறுதலால், ஒரு சாராருக்குமட்டும் பொருந்துவதாக உள்ளதால், அது உறுதியாக வள்ளுவரின் கருத்தாக இருக்க முடியாது.

இருந்தாலும், இது போல உள்ளங்கை நெல்லிக்கனி செய்திக்கு ஒரு குறள் தேவையா என்பது வள்ளுவருக்கே வெளிச்சம்.  ஒருவேளை பத்துக்குறள் கட்டாயத்தினாலோ என்னவோ!

இன்றெனது குறள்:

இவ்வுலகில் இன்புற்று வாழ்வார்கள் அன்புற்றார்

அவ்வுண்மை தேர்ந்தார்கின் பம்

குறளின் குரல் - 84

4^th July, 2012

அன்புஈனும் ஆர்வம் உடைமை அதுஈனும்

நண்பு என்னும் நாடாச் சிறப்பு.

                       (குறள் 74: அன்புடைமை அதிகாரம்)

Transliteration:

Anbu Inum Arvam uDamai adhu Inum

NaNbu ennum nAdAch chiRappu

Anbu – Being loving and compassionate

Inum - gives

Arvam uDamai – interest for others to (to be friends one who is loving and compassionate)

adhu  - that interest in others

Inum - gives

NaNbu  - friendship

ennum – that is

nAdAch – even  without going and seeking

chiRappu – the glory (that such people will get great friends without them seeking)

When somebody is affectionate and loving, there will be many that will be interested in knowing them to befriend them. The interest shown by others, will bring good friendships without even seeking on their own.

Loving and compassionate persons are devoid of vengeance and enmity and hence many will seek their friendship. Just because they have compassion and love, it does mean they lack the inner strength to be discerning in their friendship.  Though people that reciprocate truly as well as self-seeking will reach out to compassionate persons; since valluavar has specifically said, “nAdach chirappu”, he implies great friends with great quality and support will always be with them. Since best friends will care the best for their friends, self seeking false friends will not even come close to the compassionate souls.

“Love and compassion gives interest for all to seek

  friendship that is glory with those, without any seek”

தமிழிலே:

அன்பு – அன்பானது

ஈனும் - கொடுக்கும்

ஆர்வம் உடைமை – பிறருக்கு ஆர்வத்தை (அன்புடையவர்கள் மீது)

அது – அந்த ஆர்வமானது

ஈனும்  - கொடுக்கும்

நண்பு - நட்பு

என்னும் – என்று சொல்லக்கூடிய

நாடாச் – தேடிச் செல்லாமல் தானே வரக்கூடிய

சிறப்பு – சிறப்பு.

ஒருவர் மற்றவரிடம் அன்பாக பழகும் இயல்பினராயிருந்தால், அவ்வியல்பு பிறர்க்கு அவர்மேல் ஆர்வத்தை உண்டாக்கும். அவ்வார்வமானது, தேடாமலே வந்து சேரும் சிறப்பினைப்போல, உயரிய நட்புறவுகளை சேர்க்கும் என்பதே இக்குறளின் கருத்து.

அன்புடையார் நெஞ்சத்து வன்மமும் பகையும் இல்லாது ஒழியும் ஆதலால், அவரிடத்தில் யாருமே நட்புகொள்ளல் எளிது. அன்பு நெஞ்சத்தர் என்றதால் அவர் அகவலிவற்றவர் என்ற பொருளில்லை. அன்பு நெஞ்சத்தவராக இருப்பதால் அவர்களிடம் உண்மையான அன்பை செலுத்துபவர்களும், ஆதாயத்துக்காக அன்பை செலுத்துபவர்களும் நாடுவார்கள் என்றாலும், இக்குறளில் நாடாவரும் சிறப்பென்றதால், அப்படி நட்பைத்தேடி வருகிறவர்களின் சிறப்பையும் கூறுகிறார். சிறந்த நண்பர்கள், சிறந்தமுறையில் தம் நண்பரின் நலனில் அக்கறை கொள்வர். அதனால் பொய்நட்பினர் நாடார் என்பதும் அறியப்படுகிறது.

இன்றெனது குறள்:

அன்பால் பழகுதலும், ஆதலினால் நண்பரெனும்

நன்மையும் அன்பின் சிறப்பு

குறளின் குரல் - 83

3^rd July, 2012

அன்போடு இயைந்த வழக்கென்ப ஆருயிர்க்கு

என்போடு இயைந்த தொடர்பு.

                       (குறள் 73: அன்புடைமை அதிகாரம்)

Transliteration:

anbOdu iyaindha vazhakkenba Aruyirukku

enbOdu iyaindha thodarbu

anbODu  - love and compassion

iyaindha  -  linked

vazhakk(u) enba – deeds of past birth

Aruyirukku – for dear life (to imply what we get in the present birth)

enbODu –  the bone borne body

iyaindha  - is linked to

thodarbu – the continuation in this birth.

Just like we know the existence of our life through the activities of this bone borne body, through somebody’s deeds, we know their compassion for those for whom they do those deeds. In Parimelazagar’s commentary, he implies that the very purpose of this life with the body is to live a life of love and compassion.

Though, there can’t be any second opinion on that, the following way seems more appropriate. His interpretation of the word, “thodarbu” is “continuation” as in “one follows another”. But the regular usage the word “thodarbu” means “connection”, which means how two thinks are linked or should be linked.

Another commentator, “maNakkudavar” has said that life with this body and soul is a continuation and connected to the kind and compassionate deeds of past birth. This alludes to Auvayyar’s thought of “aridhu aridhu mAnidarAip piraththal aridhu”, implying the birth as a human being is a rare gift.

Another commentator Kaviraja Pandithar has also expressed the same thought in his commentary.

The life exhibits itself through our body. Likewise, the compassion and love in a person is exhibited through their kind acts. The lifeless body is a dead substance; similarly are the deeds done without the reason of compassion and love.

So I have tried to reflect both thoughts in two different verses today. The second verse is making more sense if we subscribe to the karma theory and cycle of birth and death. For those who don’t, the first verse will suffice.

“Life of this bone borne body is continuity and a rare gift

  Of compassionate life of previous births, not mere adrift”

தமிழிலே:

அன்போடு – அன்புடன்

இயைந்த – இணைந்த,

வழக்கென்ப – முற்பிறப்பின் செயல்கள்களால் என்பர் 

ஆருயிர்க்கு – அணுக்கமான உயிர்க்கு (அதனாலே)

என்போடு – எலும்புடன் கூடிய (உடலைக் குறிப்பது)

இயைந்த - இணைந்த, தொடரும்

தொடர்பு – தொடர்பாகும்

கண்ணுக்குத்தெரியாத உயிர் இருப்பதை எவ்வாறு எலும்புக்கூடால் ஆன உடலின் இயக்கத்தின் வழியே அறிந்துகொள்கிறோமோ, அதுபோல ஒருவர் செய்யும் செயல்களிலேயே அவரின் அன்பு உள்ளம் வெளிப்பட்டுவிடும்.  பரிமேலழகர் உரையில், ‘உயிரோடு கூடிய இவ்வுடம்பின் தொடர்ச்சியினை அன்போடு பொருந்துதற்கு வந்த நெறியின் பயன் என்று அறிந்தவர்கள் சொல்வார்’ என்று காண்கிறது. அதாவது இவ்வுடம்பும், அதன்கண் உயிரும் வந்தது, அன்போடு கூடிய வாழ்க்கையை வாழ்வதற்குத்தான் என்று கூறியிருப்பார்.

இக்கருத்தை மறுக்கமுடியாது என்றாலும், குறளைச் சொல்லியிருக்கும் விதம் இவ்வாறு பொருள்கொள்ள தூண்டுகிறது.  அவர் “தொடர்பு” என்னு சொல்லைத் தொடர்ச்சியென்று பொருள் செய்திருப்பார். ஆனால் அச்சொல்லை, “ஒன்றோடு, மற்றொன்றுக்கு உண்டான பிணை” என்றலே சரி.

மணக்குடவர் என்பார் எழுதிய உரையில், “முற்பிறப்பில் அன்போடு செய்த தொடர்களின் பிணையாக, தொடர்ச்சியாகத்தான் இப்பிறப்பில் இவ்வுயிரோடு கூடிய உடல்” என்று சொல்லியிருப்பது, “தொடர்பு” என்பதனை இரு பொருள்களிலும் உணர்த்துவதும் பொருந்திவருகிறது. முற்பிறப்பின் நல்வினைப்பயனே, இப்பிறப்பில் கிடைத்தற்கரிய மானிடப் பிறவி என்கிற கருத்துக்கு இயைந்து வருகிறது. அவ்வையும் “அரிது அரிது மானிடராய் பிறத்தல் அரிது” என்று கூறியதைக் கருதவேண்டும்.

கவிராஜ பண்டிதர் என்பாரின் உரையும் இக்கருத்தை அடியொட்டியே வருகிறது.  மணிமேகலையில், “அன்புடை ஆருயிர் அரசர்க்கருளிய என்புடை யாக்கை இருந்தது காணாய்” (25:170-171) என்று வருவதும் இதுபொருள் பற்றியே.

உயிர் தானிருப்பதை, என்பாலாகிய ஒரூடல் வழியேதான் உலகறியச்செய்கிறது. அதைப்போல், அன்பென்பதும் அதுவேற்ற செயல்களின்வழிதான் உலகறியவேண்டும். அதனால், செய்யும் செயல்களில் எல்லாம் அன்பு நிறைந்ததாக இருக்கவேண்டும்.  எவ்வாறு உயிரில்லாத மெய் என்பது இறப்போ, அன்பின்காரணம்பற்றி செய்யாத செயல்களும் செய்யாதொழிந்த்தற்குச் இணை.

இன்றெனது குறள்(கள்):

உடலின் வழியே உயிராகும் – ஆற்றும்

கடன்கள் வழியது அன்பு.

இப்பிறப்பின் என்புடலும் இன்னுயிரும் – அன்புவழி

முப்பிறப்பின் நற்பயனே யாம்.

குறளின் குரல் - 82

2^ndJuly, 2012

அன்பிலார் எல்லாம் தமக்குரியர் அன்புடையார்

என்பும் உரியர் பிறர்க்கு.

                       (குறள் 72: அன்புடைமை அதிகாரம்)

Transliteration:

anbilAr ellAm thamakkuriyar anbudaiyAr

enbum uriyar piRarkku

anbilAr – those who don’t have love for other lives

ellAm - everything

thamakkuriyar  - want as their own (out of utter selfishness)

anbudaiyAr – Those whose hearts are filled with love and compassion for all

enbum – even their bone ( just a symbolic reference)

uriyar piRarkku – will dedicate to others to use, for over all good.

In Hindu Mythology, there is story of how Indra acquired his weapon Vajraayutham. To vanquish the demon Vrudhirasura, Indra needed a very powerful weapon. At the behest of Lord Vishnu, he went to a very selfless sage “Dadhichi”, revered amongst the greatest of sages and is portrayed as an example that no sacrifice is too great when the result is the good of the world.

He gave up his life for the Devas to make use of his backbone, to create the greatest of weapons “VajrAyutha” for Lord Indra, to vanquish evil asura “VrithrA”.  His bones symbolize the sacrifice and strength together and the weapon “VajrAyutha”is the symbol in the India’s highest gallant award "Parm veer chakra" , the backbone, literally and symbolically, the sacrifice for the country.

The true love is selfless. Only those who don’t know the potent weapon in love think everything belongs to them.  They are selfish and devoid of love, not even because, they love themselves somuch. If they did, they would atleast relalize that their avarice and lack of love would lead to their own distruction eventually and would do try to mend themselves out of self-love.  Those whose hearts are filled with love for the otherlives, do know the meaning of sacrifice. There is a popular saying that some people would even go to the extent of using their flesh as footware for those they love.

This verse is another example of vaLLuvar was well versed and had deep rooted belief in the Hindu mythology to take this implied referece of “Sage Dadhichi”.  To use the sacrifice of bone as the ultimate symbol of love is not done by living persons and not even dead persons. The story of King Sibi to give his flesh for justice for a cow, and this story of giving the backbone for good to prevail can be discarded as mere stories or the examples of greatest virtues taken from lives of people to drive home the virtues.

“People of Love and compassion sacrifice even their own bone

 The loveless,  selfish seek all, only for them and  think of none”

தமிழிலே:

அன்பிலார் – தன் மனதின்கண் பிறவுயிர்கள் மீது சற்றும் அன்பே இல்லாதவர்கள்

எல்லாம் –  தான் பார்க்கின்ற எல்லா வளங்களும்

தமக்குரியர் – தமக்குமட்டுமே உரியது, மற்றவர்களோடு பகிர்ந்து கொள்ளாத இயல்புடையவர்கள்

அன்புடையார் – மனதின்கண் பிறர்மீது அன்பு நிறைந்திருப்பவர்கள் (மன்னுயிரை தம்முயிராக நினைப்பவர்கள்)

என்பும் – தம்முடைய எலும்பு கூட

உரியர் பிறர்க்கு – பிறர்க்கு உரியதாக்க தயங்காதவர்கள் (அதாவது தன்னை அழித்தும் பிறர்க்கு உதவுபர்கள்)

புராணங்களிலே, இந்திரன் வஜ்ராயுதத்தைப் பெற்ற வரலாறு பேசப்படுகிறது. விருத்திராசுரனை வதைக்க, வலிமைமிக்க ஆயுதம் இந்திரனுக்குத் தேவைபட்டபோது, திருமாலின் வழிகாட்டுதலில், மிகவும் தவவலிமையும், சற்றும் ஆசை, பொறாமை இல்லாமல் தனக்கென வாழா தகைமை உடைய ததீசி முனிவரின் முதுகெலும்புக்கே அவ்வலிமை உண்டென்பதை அறிந்து, அவரைச் சென்றடைந்து வேண்டவும், அவரும் சற்றும் தயங்காது, தன் உயிரைமாய்த்துக்கொண்டு, அவ்வெலும்பை இந்திரனுக்கு ஈந்ததார். அவ்வெலும்பைக்கொண்டு வஜ்ராயுதம் என்கிற வலிமைமிக்க ஆயுதத்தை உருவாக்கிக்கொண்டான் இந்திரன்.

இந்திய அரசின் உயர்ந்த விருதான “பரம் வீர் சக்ரா”வில் உயர்ந்த தியாகத்துக்குm, வலிமைக்கும் அடையாளமாக, தீயசக்திகளை அழிக்கும் வலிமைமிக்க ஆயுதமான இவ்வெலும்பினால் செய்யப்பட்ட வஜ்ராயுதத்தின் படமே உள்ளது என்பது அறியப்படவேண்டிய செய்தி.

அன்பின் இயல்பினை, தனக்கென வாழாத் தன்மையை கூறும் குறள் இது.  அன்பென்பதை அறியாதவர்கள், எல்லாமே தமக்குமட்டுமே உரியது என்ற இயல்பினை உடையவர்கள். அன்பிலார் என்றதனால், அவர்கள் தங்கள்மீது அன்பு உடையவர்கள் என்றும் ஆகாது. குறைந்த அளவு அவர்கள் மேலாவது அன்பிருந்திருக்குமானால், தங்களின் சுயவிருப்ப இயல்பினால் இறுதியில் தமக்கே துன்பம் என்றாவது உணரக்கூடும்.  அன்பே கடவுள் என்பதன் பொருளை அறியாதவர்கள் அவர்கள். மனதிலே அன்பு குடிகொண்டிருப்பவர்களில் சிலர் தியாகத்தின் உச்சத்துக்கும் சென்று தங்கள் உடம்பின் துன்பத்தையும் கருதாது, பிறருக்காக உழைக்கக்கூடியவர்கள். அதனாலேயே, அவர்கள் தங்கள் “தோலைக்கூட செருப்பாகச் செய்து போடுவர்” என்கிற பொதுச் சொற்றொடர் வழக்கு இருக்கிறது.  

வள்ளுவர் புராணங்களிலிருந்து மேற்கோள்களை எடுத்துக் கையாண்டார் என்பதற்கு இக்குறளும் ஒன்று.  எலும்பு படைத்த எல்லோருமே அன்பு குடிகொண்ட நெஞ்சங்களாக இருந்தாலும், தங்கள் எலும்பை பிறர்பயனுக்காக தங்கள் உயிரை மாய்த்தோ அல்லது தங்கள் இறப்புக்குப் பிறகோ விட்டுச்செல்வார்கள் என்று சொல்லமுடியாது. புராணங்களில் கூறப்பட்டிருக்கிற ததீசி முனிவரின் வரலாற்றின் அடிப்படையிலேதான் இவ்வெடுத்துக்காட்டு கையாளப்பட்டிருக்கவேண்டும்.

இன்றெனது குறள்:

தன்னலத்தார் அன்பிலார் – என்பும் பிறர்க்கெனவாழ்

நன்னலத்தார் அன்புடை யார் 

குறளின் குரல் - 81

1^st July, 2012

[மக்கட்பேறு அதிகாரத்திற்கு பின் வரும் அதிகாரம் அன்புடமை ஆகும். அன்புடமை பலநிலைகளிலும் வைத்துப்பேசத்தக்கது. ஏற்கனவே “இல்வாழ்க்கை” அதிகாரத்தின்கண் “அன்பும் அறனும் உடைத்தாயின் இல்வாழ்க்கைப் பண்பும் பயனுமது” என்று கண்டிருக்கிறோர். காதலர் இருவர் கருத்தொருமித்து, அன்பின் வழி நின்று கலந்து, திருமணவாழ்வில் இணைந்து, சமூகத் தொடர்சங்கிலியாக இருப்பதற்கு மூல வித்து “அன்பே”யாம்.  உறவுகளிலும், நட்பிலும், பொதுவான சமூக வாழ்விலும், வாழ்க்கைத்துணை, மக்கள், சுற்றம், நட்பு, நாம் வாழும் சமூகத்தினர் என்று பலரோடு, இணைந்து வாழ்வுக்கு அடிப்படை ஆதாரமாவது அன்பே.

இவ்வதிகாரம், அன்பெனப்படுவது இல்வாழ்வினருக்கு மட்டும் என்ற வரையிலிருநு விரிந்து பரந்து, பொதுவாக எல்லா உயிர்களின்மேலும் அன்புபூணுதலையும், மற்றும்அன்புடையார். அன்பிலார் இயல்பு இவற்றினைப்பற்றியும் பேசுகிறது.]

 **********************************************************************************************************

அன்பிற்கும் உண்டோ அடைக்குந்தாழ் ஆர்வலர்

புன்கணீர் பூசல் தரும்.

                       (குறள் 71: அன்புடைமை அதிகாரம்)

Transliteration:

anbiRkkum uNdO aDaikkumthAz Arvalar

punkaNIr pUsal tharum

anbiRkkum – for someone to not display love (towards somebody they have utmost affection for)

uNdO  - is there

aDaikkumthAz  - a latch that can keep it locked? (even if they want to not show for any reason)

Arvalar – those who have immense love (affection) for someone

punkaNIr – tear drops that trickles down

pUsal tharum – will announce it loudly (for others to know it)

When there is affection for somebody, sometimes it may not be possible to reveal it explicitly for various reasons. But the trickling tear drops reveal more than words can express, when we think of them or talk about them or may have to part them for any reason or no reason.  Similarly, when there is a reunion with someone we love, that was away for a long time, words dry up, joy overwhelms, eyes well up.   Likewise, when we hear painful news about somebody that we love and care for, our eyes cannot help but build screen of tear drops.

Pure love and affection, melts the hearts, and gives inexplicable, unexplainable emotions of happiness, longing, pain, and sadness and that can result in tears in eyes. During such moments, it is impossible to latch up the overwhelming emotional outburst of love and affection. For such weak attempts, the trickle of tears will reveal the love loud and clear. This is what is expressed by this verse.

Once again, unlike how vaLLuvar has been depicted as a saint in pictures and statues, we can see through the past and ensuing chapters, that he possibly lived a life to the fullest extent to understand these various facets and aspects of human life

“Is there a latch that can shut the love’s expression?

When tear trickles make  a loud and clear revelation!”

தமிழிலே:

அன்பிற்கும்  - ஒருவர் மேல் கொண்ட அன்பை வெளிக்காட்டாமல் இருக்க

உண்டோ – இருக்கிறதா (வலிமை)

அடைக்குந்தாழ் –பூட்டிவைக்கும் தாழ்பாள்?

ஆர்வலர் – அன்பினால் கட்டுண்டவருக்கு (அவர் எத்துணதான் ஏதோ காரணங்களுக்காகக் கட்டுப்படுத்தினாலும்)

புன்கணீர் – அவர்கள் கண்களிலே துளிர்த்து சிந்தக்கூடிய சிறு கண்ணீர்த் துளிகளே

பூசல் தரும் – உரத்துச் சொல்லிவிடும்.

ஒருவர் பிறரிடம் அன்பு கொள்ளும் போது, சிலநேரங்களில் அவ்வன்பை வெளிப்படையாகக் காட்டிக்கொள்ள முடியாமல் போவதற்கான நிலையில் இருக்கலாம்.  ஆனாலும், அவர்களைப் பற்றிய நினைவும், அவர்களைப் பற்றி பிறரிடம் பேசும் போதும், அவர்களைப் பிரிய நேரும் போதும், கண்களின் நீர் முட்டிக்கொள்வது பலரும் உணர்வது; அல்லது மிகவும் நெருக்கமானவர்களை, வெகுநாள் பிரிந்திருந்துவிட்டு மீண்டும் சந்திக்கும் போது, வாய்சொற்கள் வற்றிப்போய், மகிழ்ச்சிப்பெருக்கில், கண்களில் நீர் பெருகிவிடும். மேலும், நமக்கு மிகவும் அணுக்கமானவர்களைப் பற்றிய துன்பம்தரக்கூடிய செய்திகளை கேட்ட நொடியிலும், நம்மை அறியாமல் விழிகளில் நீர் துளிர்த்து விடுகிறது.

தூய அன்பு நெஞ்சை நெகிழ்த்தி, ஒரு விவரிக்க இயலாத மகிழ்வு, ஏக்கம், வருத்தம், துன்பம் என்கிற உணர்ச்சிகளை ஏற்படுத்தி கண்களில் நீரை வரவழைத்துவிடும். அத்தகைய தருணங்களில், நெஞ்சில் ஏற்படும் அன்பு உணர்ச்சி மேலீட்டினை தாழிடவோ, அதன்காரணமாக வரும் கண்ணீருக்கு அணைபோடவோ இயலாது. அவ்வாறு கண்களில் பெரும் கண்ணீரே, அன்புடையார் நெஞ்சதன்பை உரக்கச் சொல்லிவிடும் என்பதையே இக்குறளும் சொல்லுகிறது

இன்றெனது குறள்:

பூட்டிவைக்க கூடிடுமோஅன்பதனை – நன்கதனை

காட்டிவிடும் கண்பெருகும் நீர்