மூகபஞ்சசதீ - கடாக்ஷ சதகம் - 90

कूलङ्कषं वितनुते करुणाम्बुवर्षी

सारस्वतं सुकृतिनः सुलभं प्रवाहम् ।

तुच्छीकरोति यमुनाम्बुतरङ्गभङ्गीं

कामाक्षि किं तव कटाक्षमहाम्बुवाहः ॥90॥

கூலம்கஷம் விதனுதே கருணாம்பு வர்ஷீ

ஸாரஸ்வதம் ஸுக்ருதின: ஸுலபம் ப்ரவாஹம் |

துச்சீகரோதி யமுனாம்பு தரங்க பங்கீம்

காமாக்ஷி கிம் தவ கடாக்ஷ மஹாம்புவாஹ: ||90||

காமாக்ஷி! கருணை நீர் பொழிகிற உனது கடைக்கண் நோக்காம் பெரிய மேகமானது, நல்லோரின் பேச்சாற்றலின் பெருக்கினை எளிதில் கரைபுரளச் செய்கிறது. அதிலே, யமுனை நதியின் அலைகளோடு கூடிய நீர் பெருக்கின் அழகை ஏன் தாழ்வுற செய்கிறது?

கருணை பொழியுமுன் கண்கடை யாம்பெரு கந்தரம்நற்

கருமத் தவர்பேச்சின் கையைப் பெருக்கி கரைபுரள

அருளும் எளிதாய்; அலைமிகு காளிந்தி ஆற்றொழுக்கின்

திருவையோ காமாட்சீ! செய்வதே னோசொல் திரக்கரித்தே?

கந்தரம்-மேகம்; கை-ஆற்றல்; காளிந்தி-யமுனை; திரு - அழகு; திரக்கரித்தல்-அவமதித்தல்

மூகபஞ்சசதீ - கடாக்ஷ சதகம் - 89

प्रौढि करोति विदुषां नव सूक्तिधाटी-

चूताटवीषु बुधकोकिल लाल्यमानम् ।

माध्वीरसं परिमळं च निरर्गळं ते

कामाक्षि वीक्षण विलास वसन्त लक्ष्मीः ॥89॥

ப்ரௌடி கரோதி விதுஷாம் நவ ஸூக்திதாடீ-

சூதாடவீஷு புதகோகில லால்யமானம் |

மாத்வீரஸம் பரிமளம் ச நிரர்களம் தே

காமாக்ஷி வீக்ஷண விலாஸ வஸந்த லக்ஷ்மீ: ||89||

காமாக்ஷீ! உனது பார்வையின் அழகாம் வசந்தகால செல்வமானது, அறிஞர்களின் புதிய வாக்கின் வரிசை (படைப்புகள்) என்னும் மாந்தோப்பில், அறிஞர்களாம் குயில்களால் கொண்டாடப்பட்டு, இனிய தேனின் சுவையையும், நறுமணத்தையும் பெருமைபடுத்துகிறது.

வசந்தத்தின் செல்வமாய் வைத்தநின் பார்வை வனப்பெழில்கள்

அசைக்கும் அறிஞர்தம், அக்கரத் தோப்பாம் அமுதவாக்கால்

இசைக்கும் குயிலன்ன ஏற்றவான் றோர்களால் ஏற்றமுற்று

நசைத்தேன் சுவையொடு நல்மணம், காமாட்சீ! நல்கிடுதே

அசைக்கும்-பேசும்; அக்கரத்தோப்பு-மாந்தோப்பு; ஏற்ற-தகுதியான; ஏற்றமுற்று-மேன்மையுற்று; நசை-விரும்பிடும்;

மூகபஞ்சசதீ - கடாக்ஷ சதகம் - 88

मिश्री भवद्गरल पङ्किल शङ्करोरस्-

सीमाङ्गणे किमपि रिङ्खणमादधानः ।

हेलावधूत ललित श्रवणोत्पलो‌ऽसौ

कामाक्षि बाल इव राजति ते कटाक्षः ॥88॥

மிஸ்ரீபவத் கரள பங்கில ஶங்கரோரஸ்-

ஸீமாங்கணே கிமபி ரிங்கணமாததான: |

ஹேலாவதூத லலித ஶ்ரவணோத்பலோ‌ऽஸௌ

காமாக்ஷி பால இவ ராஜதி தே கடாக்ஷ: ||88||

காமாக்ஷீ! உனது கடைக்கண்ணாம் குழந்தை, சங்கரனாரின் கண்டத்து நஞ்சின் கருப்பாம் சேறளைந்து, அவரது மார்பில் தவழ்ந்து விளையாடியும், அவர் காதில் வைத்திருக்கும் கருநெய்தல் மலரை எடுத்தெறிந்து வீசியும் விளையாடுகிறது!

சங்கரர் கண்டத் தமர்ந்த கருஞ்சேறாம் சங்கரத்தில்

தங்கிய வர்மார் தவழ்ந்து விளையாடி, சங்குசெவி

தங்கும் கருநெய் தலைவீசிக் கேளிக்கும் தன்மையதாம்,

கங்காளி! காமாட்சீ! கண்கடைச் சேயென கண்டனமே

சங்கரம்-நஞ்சு; கங்காளி-பார்வதி

மூகபஞ்சசதீ - கடாக்ஷ சதகம் - 87

अल्पीय एव नवमुत्पलमम्ब हीना

मीनस्य वा सरणिरम्बुरुहां च किं वा ।

दूरे मृगी ततस​मञ्जसमञ्जनं वा

कामाक्षि वीक्षणरुचौ तव तर्कयामः ॥87॥

அல்பீய ஏவ நவமுத்பலமம்ப ஹீனா

மீனஸ்ய வா ஸரணிரம்புருஹாம் ச கிம் வா |

தூரே ம்ருகீ ததஸமஞ்ஜஸமஞ்ஜனம் வா

காமாக்ஷி வீக்ஷணருசௌ தவ தர்கயாம: ||87||

தாயே காமாக்ஷி! உன் கடைக்கண் ஒளிக்கு எதிரில் கருநெய்தல் பூவும் அற்பம்தான்! மீன்களின் வரிசையும் தாழ்ந்ததுதான்; தாமரையும் எம்மாத்திரம்? பெண்மானும் (அதன் கண்ணழகும்) வெகு தூரம்தான். கண்மையும் ஒப்பில்லை என்றே நினைக்கிறோம்.

காமாட்சீ நின்கடைக் கண்ணொளி காண கருநெய்தலும்

தாமற்பம்! மீன்கள தன்வரி சையுமே தாழ்ந்ததுதாம்!

தாமரை பூவுமே தாமொப்போ? அன்னையே! தாழ்ந்ததென

காமியர் கண்ணின் கருமையும், பெண்மானும், காண்கிறதே!

கருநெய்தல்-நீலோத்பலம்; காமியர்-பெண்கள்