குறளின் குரல் - 1296

6^th Nov, 2015

கண்ணின் துனித்தே கலங்கினாள் புல்லுதல்

என்னினும் தான்விதுப் புற்று.

                           (குறள் 1290: புணர்ச்சிவிதும்பல் அதிகாரம்)

கண்ணின் - கண்ணால்

துனித்தே - என்னை வெறுத்தாள் (அல்லது ஊடினாள்)

கலங்கினாள் - மயங்கினாள்

புல்லுதல் - என்னோடு கூடியிருத்தலை

என்னினும் - என்னைவிட

தான் விதுப்புற்று - தான் விரைவாகக் கொள்ள

என்னுடைய காதலி கண்ணால் என்னவோ ஊடியபோல் வெறுப்பைத்தான் காட்டினாள்,  கொட்டினாள். ஆனால், என்னோடு கூடியிருத்தலுக்காக, மனமயக்கதால் விழைந்து, என்னைவிடவும் விரைந்தாள், என்று தலைவன் தலைவியின் புணர்ச்சி விதுப்பலை ஒருவித தன் ஆண்மையின் பெருமையாகவே கூறுகிறான் இக்குறளில்

Transliteration:

kaNNin tunittE kalanginAL pulludal

enninum tAnvidup puRRu.

kaNNin – With her eyes

tunittE – she exhits hate and dislike

kalanginAL –she is confused

pulludal – to be in union with me

enninum – more than me

tAn viduppuRRu – she was desirous

My maiden shows her dislike for me, with her eyes because of her love quarrel with me; but in her confused state, to be in union with me, she is more desirous and expedient than I am, says the man about her maiden, perhaps with a sense of pride.

“In her eyes, she showed feigned dislike and disgust;

 but, her expedient embrace exceeded mine, in thirst”

இன்றெனது குறள்:

ஊடினாள் கண்ணால் அதனின் விரைந்தென்னைக்

கூடினாள் என்னை விழைந்து

UDinAL kaNNAl adanain viraindennaik

kUDinAL ennai vizhaindu

அன்றைய கருத்தும் இன்றைய காட்சியும் - 11

ஒரு தலைவனும் தலைவியும் ஒருவருக்கொருவர் அழகை வருணித்துக்கொள்ளும் அழகைக் கீழ் வரும் கலித்தொகைப் பாடலின் வரிகள் எவ்வளவு சுவைபட கூறுகின்றன! பெண்களின் உடலை வருணிப்பதாயினும் அக்கால இந்திய இலக்கியமரபில் கட்டுப்பாடு என்று ஏதும் இருக்கவில்லை என்பதை பலபாடல்களும் உணர்த்துகின்றன. இதற்குக் காரணமும், இன்று போல வக்கிரமாக அந்த நாளைய சமுதாயத்தினர் ஆண்-பெண் உறவைப் பார்க்கவில்லை; ஒரு கண்ணியமான பார்வையே இருந்திருக்கிறது..

தலைவன்:

இகல் வேந்தன் சேனை இறுத்த வாய் போல

அகல் அல்குல் தோள் கண் என மூவழிப் பெருகி

நுதல் அடி நுசுப்பு என மூவழி சிறுகிக்

கவலையால் காமனும் படை விடு வனப்பினோடு

அகல் ஆங்கண் அளை மாறி அலமந்து பெயரும் கால்

நகை வல்லேன் யான் என்று என் உயிரோடு படை தொட்ட

இகலாட்டி நின்னை எவன் பிழைத்தேன் எல்லா யான்

தலைவி:

அஃது அவலம் அன்று மன

ஆயர் எமர் ஆனால் ஆய்த்தியேம் யாம் மிகக்

காயாம் பூம் கண்ணிக் கரும் துவர் ஆடையை

மேயும் நிரை முன்னர்க் கோல் ஊன்றி நின்றாய் ஓர்

ஆயனை அல்லை பிறவோ அமரர் உள்

ஞாயிற்றுப் புத்தேள் மகன் (கலித்தொகை 108: 1- 1-13)

தலைவன் கூறுவது:

ஏனடி! உன் கலவிக்குறி, தோள், கண் என மூன்றும் பெரிதாக, நெற்றி, பாதம், இடை என்ற மூன்று சிறிதாக இருக்கும் பேரழகியாக நீ உள்ள கவலையில், மன்மதனும் தனக்கு வேலையில்லை என்று தன்னுடைய படைக்கலன்களாம் கரும்புவில், மலர்பாணம் இவற்றை கைவிட்டான். ஆய்ச்சியர் பெண்ணே நீ தயிர்க்கலயம் சுமந்து விற்பதற்காக சென்று, களைத்தபோதும் என்னைப் பார்த்து புன்னகைத்தாயே! அது என் வாழ்வையே பகையரசனைத் தாக்கும் ஒரு அரசனின் உக்கிரத்தோடு தாக்குகிறதே! என்னை வெறுப்பவளே! நான் என்ன தவறு செய்தேன்? என்று கேட்கிறான். இதில் பெண்களுக்கு அழகு தருவன எவை என்று கூறுவதோடு மட்டுமில்லாமல், அத்தகையவளைக் காணும் இளைஞர்களுக்கு மன்மதனின் மலர்கணையில்லாமலே ஆசை வரும் என்பதையும் கூறி, அதனால் அவனுக்கு வேலையில்லை என்கிறார். 

தலைவி கூறுவது:

இவ்வாறு: தயிர்கலயம் சுமந்து விற்பதில் எனக்கொரு வருத்தமும் இல்லை. என்னுடைய சுற்றமே ஆய்ச்சியர் கூட்டம். நாங்கள் ஆய்ச்சியர் குலப் பெண்கள். காயாம்பூ மாலை சூடி, கருஞ்சிவப்பாடை அணிந்து, கையிலொரு கோலை எந்தி, அதை நிலத்தில் ஊன்றி ஆநிரை கூட்டத்தின் முன்னே நிற்கும் நீ ஆயனோ? அல்லையோ? அல்லது அமரருள் ஒருவனோ? அல்லது சூரியனின் மகனோ? 

இது தலைவனுக்கும் தலைவிக்குமான உரையாடல் பாடலின் ஒருபகுதிதான்! கருத்தோ பழையது.. கவிதையோ இன்றும் புதுமணம் மாறாதது.

இன்றோ தனிக்கவிதை என்று ஒன்றுமில்லை.. சினிமாப் பாடல்கள்தான் பொதுமக்கள் கவிதை என்று ஆகிவிட்ட பிறகு, மெல்ல, ஆனால் உறுதியாக பாடல்கள் ஆபாசத்தின் விளிம்புக்கு வந்துவிட்டன. இரட்டைப் பொருளும், காமத்தைத் தூண்டக்கூடிய சொற்களும், தரக்குறைவான வருணனைகளும் மலிந்து விட்டன. மெல்லிய காதல் உணர்வையோ, அழகியல் இரசனையோ அருகியே விட்டது எனலாம். மறைந்த கவிஞர்கள் சிலரேகூட,  இரண்டு விதமாகவும் பாடியிருக்கிறார்கள். அவர்கள் நெல்லும் பயிரிட்டார்கள்.. கூடவே களையையும் நட்டார்கள் என்பதுதான் உண்மை. இப்போதைய பாடல்கள், தமிழில் சொல்லக்கூசுகிற சொற்களை ஆங்கிலத்தில் போட்டு நிரப்பி அவற்றுக்கு காட்சியாக்கம் என்ற பெயரில், சொற்களின் ஆபாசத்துக்குச் சற்றும் குறையாது செய்கின்றனர். கண்ணதாசன், வாலி போன்றோர் எத்தனையோ கவின்மிகு கவிதைகளைத் தந்திருந்தாலும் கடந்த தலைமுறைகளில், மக்களின் இரசனைக்கு ஏற்ப எழுதுகிறோம், அல்லது இயக்குநர்கள் கேட்கிறார்கள் என்ற கேடயத்துள் கேவலத்தையும் நடத்தினார்கள். ஆனாலும் அவற்றிலே இன்னும் அழகுணர்ச்சியும் மிச்சமிருந்தது.  பிறகு வந்த கவிஞர்களோ இவற்றை கேவலமாகவே நினைக்கவில்லை.. இன்னும் 50 வருடங்களுக்குப் பிறகு இன்றைய கவிதைகளே பூடகமாகச் சொன்னதாகக் கூட சொல்லுமளவிற்கு சீர்கெடலாம்.. சரி விடுங்கள்! காலம் போகிற போக்கிலே ஏதெல்லாம் போகப்போகிறதோ! அது சரி….குத்தாட்டம் என்ற பெயர் தமிழ் மொழிக்கு வந்ததெப்போது என்று யாராவது சொல்லுவீர்களா?

இன்றைய கருத்துக்காக இரண்டு வெண்பாக்கள்.. மிகவும் உரசாமல் கோடிட்டு காட்ட மட்டும்!

அன்று:

காமன் கணையும் களைத்திடப் பெண்ணேநீ

ஏமத் தெழிலாய் எதிருற்றாய் - சேமம்

இழந்தேன் செறுநர் இடித்த படைபோல்!

அழகாமோ சொல்வாய் அறிந்து

ஏமம் - பொன்; செறுநர் - பகைவர்

இன்று:

வாடியென் கப்பக் கிழங்கே எனப்பாடி

டாடிமம்மி என்றதி லூடிப்பின்   - ஓடிப்போய்

கல்யாணம் தான்கட்டிக் கத்தானே கற்பிப்பார்

பொல்லாக் கவிஞர்கள் இன்று 

இப்பாட்டு எளிதாகப் புரியுமென்பதில் ஐயமில்லை!

குறளின் குரல் - 1295

5^th Nov, 2015

மலரினும் மெல்லிது காமம் சிலர்அதன்

செவ்வி தலைப்படு வார்.

                           (குறள் 1289: புணர்ச்சிவிதும்பல் அதிகாரம்)

மலரினும் மெல்லிது காமம் - பூவைவிட மென்மையானதாம் காதல் முயக்கம்

சிலர் அதன் செவ்வி - வெகு சிலரே அதற்குரிய காலமும் நேரமும் உணர்ந்து

தலைப்படுவார் - அதில் ஈடுபடுவார்.

பூவே மென்மையானது. அதனினும் மென்மையும், நுண்ணுணர்வும் கொண்டதே கலவியாம் முயக்கம். வெகு சிலரே அதற்குரிய காலமும், நேரமும் அறிந்து, உணர்ந்து அதில் ஈடுபடுவர். கருத்தொருமித்த இருவருமே அதற்குரிய குறிப்பும், ஏற்ற காலமும், இடமும் அறிந்து நுகர்தலே இன்பத்தைதரும். இவற்றில் ஒன்று வேறுபடினும், மலர் வாடுதலைப்போல காமமும் வாடும் என்பது குறிப்பு. நன்னேரம் என்பது பொதுவாக எல்லாவற்றையும் தன்னுள் அடக்கியது என்பதால் அவ்வாறே கூறலாம்.

Transliteration:

Malarinum mellidu kAmam silaradan

Sevvi talaippaDu vAr

Malarinum mellidu kAmam – Softer than the flower is the delight of coition

Silaradan sevvi – A few know the appropriate time and place

talaippaDu vAr – and indulge in that.

Flower itself is soft in nature and unless handled carefully, can wilt, wither away as plucked. Such is the delight of coition; only a few know the appropriate place and time to indulge. A man and his partner must know the sign from each other, place and time to enjoy the fruits of it. Even if one of the above is not right, then the whole experience can be miserable. Since “good time” is the catch-phrase, indicative of sign, place and time, collectively, it is suffice to say, good time also.

“Delight of coition is softer than the soft flower blossom

 A few know good season for blissful union of twosome”

இன்றெனது குறள்:

முயக்கம் மலரினும் மென்மை அறிந்தோர்

முயல்வர்நன் நேர மறிந்து.

Muyakkam malarinum menmai aRindOr

Muyalvarna nEra maRindu

அன்றைய கருத்தும் இன்றைய காட்சியும் - 10

நன்னெறி குடிப் பெண்டிர்க்கு இருமணம் என்பதில்லை என்கிறது சோழன் நல்லுரத்திரனார் எழுதிய கலித்தொகைப் பாடல். அது என்ன இருமணம்? அப்போது சங்க காலப்பெண்டிர் காலத்திலும் திருமண முறிவு இருந்ததா என்று வியக்கவேண்டாம். தன் மனதைக் கவர்ந்தவரைத் தவிர வேறொருவரோடு மணம் புரிதலைச் சற்றும் விரும்பார் என்பதே இப்பாடல் கூறும் கருத்து..  மனத்தால் மணந்த பிறகு, பிறரோடு மணம் என்பதே நினைக்கமுடியாத ஒன்றாம். அதெல்லாம் கல்லானாலும் கணவன், புல்லானும் புருடன் என்று கண்மூடித்தனமாக இருந்தகாலம்! இந்த காலத்துப் பெண்டிரைப்போல், கருத்துக்கு உகந்திருந்தால் கணவனோடு இல்லறம். இல்லையென்றால் மணமுறிவென்னும் உறவைக் கொல்லறம்..

பெண்ணுரிமை என்பதைப் பற்றி பரிந்துபேசிய பாரதியே விக்கித்துப் போகுமளவுக்கு போய்விட்டது. படித்தவர்களிடையேதான் இது பெரும்பாலும் பிரச்சினை. ஒருவருக்கொருவர் நம்பிக்கையின்மை, உறவுகளே வேண்டாம், கணவன் மட்டுமே போதும், அல்லது மனைவி மட்டுமே போது என்கிற மனப்பான்மையே பல கோளாறுகளுக்கும் காரணம். 

மேற்கத்திய நாடுகளின் கூடி வாழ்ந்து பின்பு புரிதலோடு மணம் புரிவதென்னும் புது வழக்கம் இப்போது நம்மவரிடத்தும் பரவி விட்டது? என்ன சொல்வது? காலம் செய்த கோலமடி, கடவுள் செய்த குற்றமடி என்று நொந்துகொள்வதைவிட? ஒரு நேர்மையான புள்ளிவிவரக் கணக்கெடுத்தால் இதில் எத்தனை சதவிகிதம் நிலைத்திருக்கிறது என்று புரியும்.

விரிநீர் உடுக்கை உலகம் பெறினும்

அரு நெறி ஆயர் மகளிர்க்கு

இருமணம் கூடுதல் இல் இயல்பு அன்றே

                    சோழன் நல்லுருத்திரன். கலித்.114 :  19 – 21

விரிந்த திரை சூழ்ந்த கடலை ஆடையாக உடைய உலகத்தைப் பெற்றாலும்  - அற நெறியில் செல்லும் ஆயமகளிர்க்கு இருமணம் என்பது  குடிப்பிறப்பிற்கு இயல்பன்று. (சிறந்த குடியில் பிறந்த மகளிர் விரும்பியவனையன்றி வேறொருவனைத் திருமணம் செய்து கொள்ளார் என்பதாம். )

அன்று:

ஒருமணம் என்னும் உயர்நெறி போற்றித்

திருமணம் அன்று திகழும் - கருதி

இருமணம் மென்பதை இன்குடிப் பெண்கள்

ஒருகணம் ஓர்ந்தாரில் லை

(ஓர்வு - துணிவது)

இன்று:

திருமணம் என்பதே இருவருக்கிடையேயான சேர்ந்து வாழ்வதற்கான ஒப்பந்தப் பத்திரமாகி விட்டது.. காதலாகி கருத்தொருமிப்பதும்கூட கணநேரத்தில் கருக்கிப்போகத்தான் என்று தோன்றுகிறது.  ஒருவருக்கொருவர் செய்துகொள்ளும் தீயின் சாட்சியான உறுதிகூட வெறும் சடங்கு, சம்பிரதாயமாகவே மாறிவிட்டதுதான் இன்றைய திருமணங்களில் உண்மை.!

ஒருமணம் என்னும் ஒழுக்கம் ஒடுங்கி

ஒருசொல் நிலையது ஓயும் - இருவர்

ஒருவித ஒற்றுமை ஒப்பந்தத் தில்வாழ்

ஒருநிலை என்றேயா கும்

(ஒருசொல் - உறுதி)

இன்னும் முற்றிப்போய், கேள்விப்படுகிற செய்திகளையெல்லாம் பார்த்தால், திருமணம் முடிந்த பகலிலேயே மணமுறிவு வேண்டும் மணமக்களும் இருக்கிறார்கள். ஒருவர் பொறை இருவர் நட்பு என்பதே அற்றுப் போய்விட்டது. திருமணம் என்னும் ஒரு கட்டுப்பாட்டையே திணிக்கப்படும் ஒரு சிந்தனையாகவே வளரும் தலைமுறை பார்க்கிறதோ என்ற ஐயமும், பயமும், கவலையுமே வருகிறது.

ஒருமணம் என்னும் உயர்நெறி நீர்த்து

ஒருசொல் நிலையது ஓடும் - திருமண

பந்தம் மலர்ந்த பகலிலே மற்றொரு

சொந்தம் மலர்ந்தும்சே ரும்

இப்போது நமக்குத் தேவையெல்லாம், எதையும் தாங்கும் இதயம்தான்!

குறளின் குரல் - 1294

4^th Nov, 2015

இளித்தக்க இன்னா செயினும் களித்தார்க்குக்

கள்ளற்றே கள்வநின் மார்பு.

                           (குறள் 1288: புணர்ச்சிவிதும்பல் அதிகாரம்)

இளித்தக்க - இழிவைத் தரக்கூடிய

இன்னா செயினும் - துன்பமே செய்தாலும் (கள்ளருந்துதல்)

களித்தார்க்குக் - கள்ளுண்டு தற்காலிகமாகவாது கவலை மறந்து மகிழ்ந்திருந்தார்க்கு

கள்ளற்றே - கள் போன்றதே

கள்வ - வஞ்சகத் தலைவரே (அல்லது தலைவியின் உள்ளத்தைத் திருடியவரே)

நின் மார்பு - உன்னுடைய மார்பு

கள்ளானது உண்பவர்க்கு களிப்பைத் தருமாம்! அது எவ்வாறு என்பது இறைவனுக்கே வெளிச்சம். ஒருவேளை கவலைகளை தற்காலிகமாகவாவது மறந்து, தன் சுயமிழந்து இருக்கும் நேரத்தையே களிப்பான நேரமென்று கொள்வதாலோ என்னவோ!

அது ஒருவருக்கு இழிவையும், நீடுவரும் துன்பத்தையும் தருமென்றாலும், அருந்தியவர்க்கு களிப்பே தருவதுபோல்தான், வஞ்சகத் தலைவரே, உன்மார்பில் முயங்கியபின் வரப்போகும் பிரிவால் அவளுக்கு இழிவும், துன்பமுமே வரினும், அவளுக்கென்னவோ உன்மார்பைச் சென்றணைவதே விருப்பாயிருக்கிறது, என்று தோழி தலைவனிடம் கூறுகிறாளாம்.

Transliteration:

iLittakka innA seyinum kaLittArkkuk

kaLLaRRE kaLvanin mArbu

iLittakka – Though it will bring shame

innA seyinum – and cause ensuing misery

kaLittArkkuk – those who enjoyed (toddy)

kaLLaRRE – like how toddy is

kaLva – oh! Robber of her heart

nin mArbu – your chest.

It is said that toddy gives elation to those that drink! Only God knows how! Perhaps it gives a temporary break from worries to someone while being immersed in the intoxicated state and not being self-aware or being semi-self-aware. Though it brings only shame and misery for longtime, O! Robber of her heart, being in your embrace of your chest, is  as pleasurable to her as toddy drinking  is to someone who finds pleasure in that – says, the maidens’ friend to the man of maidens’ heart.

“Though brings shame and misery, like how it is for those that rejoice

 drinking toddy, O! Robber of her heart, to be in your chests’ embrace”

இன்றெனது குறள்(கள்):

களித்தார்க் கிழிவொடு துன்புறினும் கள்ளே

அளிந்தார்க்கு வஞ்சநும் மார்பு

kaLittArk kizhivoDu tunbuRinum kaLLE

aLindArkku vanjanum mArbu

கள்ளால் இழிவொடு துன்புறினும் நும்மார்பை

கொள்வரின்புற் றாரது போல்

kaLLal izhivoDu tunbuRinum nummArbai

koLvarinbu Raradu pOl

அன்றைய கருத்தும் இன்றைய காட்சியும் - 9

வியாழக் கிழமை என்பது குருவாரம் என்றும் வெள்ளிக் கிழமை சுக்ரவாரம் என்றும் அறியப்படும் வடமொழியினரால்.. வியாழக்கிழமை தேவர்களின் குருவாம் ப்ரஹஸ்பதி மற்றும் கல்லாலின் கீழ் வாக்கிறந்த பூரணமாய் அமர்ந்த தக்ஷிணாமூர்த்தி வழிபாட்டுக்கு விசேட நாள். தெய்வீகமான நாள்.. வெள்ளிக்கிழமைகள் தேவி வழிபாட்டுக்கு உகந்த நாளென்று கொண்டாடுகிறோம்…ஆனால் ஏன் உலகம் முழுவதும் பெரும்பாலான நாடுகளில் வெள்ளிக்கிழமை இரவுகள் (வார இறுதி நாள்) பொதுவாக மதுபானம் மற்றும் கேளிக்கைகளோடு செலவிடப்படுகிறது என்பதற்கான காரணம் சிந்தித்தால், இதோ இந்த கலித்தொகைப் பாட்டால் அதை ஓரளவுக்கும் ஊகிக்கமுடிக்கிறது. வெள்ளிக்கிழமை அசுர குருவாம் சுக்ராச்சாரியாரின் நாளாக அறிகிறோம். ஒருவேளை வெள்ளிக்கிழமைகளில் இந்த அசுர குருவின் ஆதிக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்தத்தான் லலிதா சகஸ்ரநாமம் போன்ற சுலோகங்களைச் சொல்லுகிறோமோ? தெரியவில்லை… அது என்ன அப்படிப்பட்ட வரிகள் என்று நினைக்கிறீர்களா!

இப்போது பாடல் வரிகளைப் பார்க்கலாம்…

நறவினை வரைந்தார்க்கும் வரையார்க்கும் அவை எடுத்து

அறவினை இன்புறூஉம் அந்தணர் இருவரும்

திறம் வேறு செய்தியின் நூல் நெறி பிழையாது

  மருதன் இளநாகனார். கலித். 99 : 1- 3

கள்ளை உண்ணுதல் ஆகாது என்று நீக்கின தேவர்க்கும்  - அதனை உண்ணுதலை நீக்காத அசுரர்க்கும் நீக்குதலும் நீங்காமையும் ஆகிய அவ்விரண்டினையும் கைக் கொண்டு அறத்தொழிலாக இன்பமுறுத்துபவர்கள் அந்தணர்களாகிய வியாழ குருவும் வெள்ளி குருவும். இவ்விருவரும் வெவ்வேறு வகையினவாகச் செய்துள்ள அரசியலைக் கூறும் நீதிகள் கூறும் வழியைத் தப்பாமல் ஆட்சிபுரிபவன் நீ. ( அந்தணர் இருவர் என்றது தேவருக்குக் குருவாகிய வியாழனும் அசுரர்க்குக் குருவாகிய வெள்ளியும் ஆவர். வியாழன் இயற்றிய நூல் பாருகற்பத்தியம். வெள்ளி இயற்றிய நூல் சுக்கிர நீதி. வியாழன் கள் உண்ணக்கூடாது என்றும் ; வெள்ளி கள் உண்ணலாம் என்றும் தம் நூலுள் கூறியுள்ளனர்.)

அதாவது நமது பாணியில் சொல்வதென்றால்…

வெள்ளி உரைப்பான் விருந்தாகக் கள்ளினை

கொள்ளென சுக்ரநீதி யாயானால் - தள்ளுக

வென்பான் வியாழந்தன் பாருகற் பத்தியத்தில்

என்செய்வீர் தள்ளாகொள் ளா?

ஆனால் இன்றும் இரண்டு கட்சிக்காரர்களும் இருக்கிறார்கள்..

அள்ளி அருந்தினால் ஆகாயத் தில்மிதக்கக்

கள்ளால் களிப்பே கணந்தோறும் - தள்ளிட

உள்ளம் ஒருநாளும் ஒவ்வாதே கொள்ளுவோம்

உள்ளியதைத் தள்ளுவோமுள் ள!

என்பர் சிறந்த டாஸ்மார்க் குடிமகன்கள்!

அள்ளி அருந்த அறிவழித்து ஆட்டிவைக்கும்

கள்ளால் கவலையே காண்போம்நாம் - கொள்ளவெம்

உள்ளம் ஒருநாளும் ஒவ்வாதே தள்ளுவதை

உள்ளுவதே உள்ளத் துவப்பு

என்பர் சிறந்த பாஸ்மார்க் (வீட்டிலும் வெளியிலும் வாங்கத்துடிக்கும்) குடிமகன்கள்!

நீங்கள் வியாழனா அன்றி வெள்ளியா?

பாஸ்மார்க்கா? டாஸ்மார்க்கா?