உள்ளத்தில் நல்ல உள்ளம்..

உள்ளத்தில் நல்ல உள்ளம்

விஜய்டீ.வியின் “ஏர்டெல் ஸூப்பர் ஸிங்கர்” நிகழ்ச்சி இறுதிக்கட்டத்தை நெருங்கிக்கொண்டிருக்கிற தருணம் இது. ஒவ்வொரு சுற்றிலுமே யார் விலக்கப்பட்டு யாரெல்லாம் மேலும் செல்லப்போகிறார்கள் என்பது ஒரு  திகில் கலந்த எதிர்பார்ப்பு பலருக்கு. திகில் என்பது கூட தங்கள் நம்பிக்கைக்கு பாத்திரமான சிறுவனோ, சிறுமியோ, தவறில்லாமல் பாட வேண்டுமே, விலக்கப்படக்கூடாதே என்கிற கவலையினாலும் விலக்கப்படுவார்களோ என்கிற அச்சத்தினாலும்தான்.

நான் காலையில், என்னுடைய “ட்ரெட்மில்” மணித்துளிகளில் தவறாமல் பார்ர்கும் நிகழ்ச்சி. இன்று பாடிய கெளதம், உண்மையாக எல்லோரையும் நெகிழ வைத்தான். இப்பயணத்தில் அவனுக்கு விதிக்கப்பட்ட முடிவு எதுவாக இருந்தாலும் இன்றைய இசை வெளிப்பாட்டில், அவனுக்குள் இருக்கிற இசையின் ஆன்மா பேசியது, பாடியது, அழுதது, அழவைத்தது. குழுமியிருந்த இசைக்கலைஞர்கள் எல்லோரையும், அவனையுமே கண் கலங்க வைத்த பாடல்.

கண்ணனைக் கண்முன் நிறுத்திய பாடல்!  சுதா அவர்கள் சொல்லியது போல, அந்த சிறு நடுக்கம், கண்ணனின் குற்ற உள்ளத்தை, வாக்குமூலத்தை, அவனாலேயே தாங்கமுடியாத சோகத்தைச் சொல்லியபாடல். அதை உணர்ந்து அவனே இவனுள் இருந்து பாடினானோ என்று நினைக்கவைத்தான் கௌதம்.

அவனுக்கு முன் “எங்க ஊரு செல்லம்” ப்ரகதி பாடிய சிவசங்கரி என்கிற பாடலும் மிகவும் கடினமான பாடல். தலைப்பாகையைக் கழற்றி வந்தனம் செய்யத்தக்க ஒரு வெளிப்பாடு.

ஒரு சிறு வருத்தம், இவ்விரண்டு பாடல்களையும் பாடிய உன்னத தமிழிசைக் கலைஞர் அமரர் சீர்காழி அவர்களைப்பற்றி எதுவுமே குறிப்பிடாமல் போனதுதான்.  வெண்கலக்குரலிலே இப்பாடல்களுக்கு உயிர்கொடுத்தவர் அவர்.

யாழினிபாடிய நின்னைச்சரணடைந்தேன் பாடலும், அஞ்சனாபாடிய துன்பம்நேர்கையில் பாடலும், மூர்த்தி சிறிதானாலும் கீர்த்தி பெரிது என்பதை இருவரிடத்திலுமே காட்டின. யாழினியின் நுணுக்கமான கவனிப்பும், அஞ்சனாவின் குரலின் குழைவும். பயிற்சியினால் மட்டும் விளைந்த பயிர்கள் இவர்களில்லை! இவர்களை நல்ல இசைச் சூழலில் வளர்த்த இவர்களுடைய பெற்றோர்களுக்கு நன்றி! உங்களுடைய உயர்ந்த இசை நுகர்வுணர்வுக்குப் பாராட்டுக்கள்.

ஆர்வத்தில் அருணா அவர்கள் குழலினிது யாழினிது குறளைப், பழமொழி எனச் சொல்லிவிட்டார். ஆனாலும் பொருத்தமாகவேதான் இருந்தது.

உன்னிக்ருஷ்ணன் அஞ்சனாவின் பாடலுக்கு நெகிழ்ந்தது, பாம்பே சகோதரிகளில் சரோஜா, கெளதமின் பாடலுக்கு பாராட்ட வந்து, வார்த்தைகளைச் சொல்லமுடியாமல் குரல் கம்மியது, யாழினி போன்ற குழந்தைகளுக்குச் சொல்லிக்கொடுப்பது ஒரு வரம் என்ற அனந்த் அவர்களின் உள்ளத்திலிருந்து வந்த சொற்கள், நடுநாயகமாக அமர்ந்து தாளக் கருவிகளில் அரவணத்துச் சென்றதோடல்லாமல், நெகிழ்ந்த உமாசங்கர் அவர்கள், வீணை யோகியாகவே பத்மாஸனத்தில் அமர்ந்து இனிமை என்னும் சொல் இவருக்காகவோ என்னும்படி வீணையிசைத்த ராஜேஷ் வைத்தியா, என்று ஒவ்வொருவருமே இன்றைய நிகழ்ச்சியை நினவில் வெகுநாளைக்கு நிற்கும்படியான நிகழ்ச்சியாகச் செய்துவிட்டனர்.

இசையோடிணைந்து இசைபட இச்சிறுவர்கள் வாழ வாழ்த்துக்கள்! இவ்வினிமை இளைக்காமல் இருக்கட்டும்.

குறளின் குரல் - 134

23^rd Aug, 2012

நிலையின் திரியாது அடங்கியான் தோற்றம்

மலையினும் மாணப் பெரிது.

                         (குறள் 124: அடக்கமுடைமை அதிகாரம்)

Transliteration:

Nilaiyin thiriyAdhu aDangiyAn thOtRam

Malaiyinum mANap peridhu

Nilaiyin – from the stance of virtuous life

thiriyAdhu  - not changing

aDangiyAn  -  one that lives a self-restrained, composed life,

thOtRam – and that persons’ greatness is,

Malaiyinum – more than a high scaling mountain’s,

mANap peridhu – bigger and better

This verse expresses and expounds a simple thought. Life of a person that does not veer from the virtuous trail with utmost restraint, composure will scale higher than the tallest peak of the tallest of mountains and be glorious.

Though the symbolism of “mountain here is to express the glorious heights, since it does not change its place or size, it also becomes the symbol of stability and unchanging nature.

The phrase “nilaiyin thiriyAdhu” means not changing regardless of growth or lack of it in a person’s life. Anything of external manifestation in life in general, shows the impermanence; but the inner virtues are the demonstration of a rock solid determination. This is possible only for people of utmost discipline and determination while practicing virtuous life.

Glory of utmost restraint that unswervingly sustain

Scale taller than the immensity of a tall mountain

தமிழிலே:

நிலையின் – தான் வாழும் நன்நெறி சார்ந்த வாழ்நிலையிலிருந்து

திரியாது – மாறாமல்

அடங்கியான் – அடக்கத்தின் வழிநின்று வாழ்பவரின்

தோற்றம் – உயர்வானது

மலையினும் – நெடிதுயர்ந்து நிற்கும் பெரு மலையின் உயரத்தையும் விட

மாணப் பெரிது – மிகச் சிறப்புடன் பெரியதானதாம்

இக்குறள் சொல்வது மிகவும் எளிதான கருத்துதான்.  நன்னெறி சார்ந்த வாழ்விலிருந்து மாறாது, தன்னடக்கமுடன் வாழ்பவர்களின் சிறப்பானது விண்ணளக்கும் மலையின் உயரத்தைவிடவும் மிகவும் சிறப்பையும் உயர்வையும் உடையது.

உயர்வின் குறியீடாக மலையைச் சொன்னாலும், மலையானது தன்நிலையும், உயர்வும் மாறாத தன்மையதாதலால், பொருத்தமான உவமையாகவும் ஆனது. மலையென்பது வியப்புக்குரிய உச்சமும் ஆதலால், அவ்வகையிலும் இது பொருத்தமே.

“நிலையின் திரியாது” என்றது வளத்தில் உயர்ந்தாலும், தாழ்ந்தாலும், தன் குணநிலையிலிருந்து சற்றும் குன்றாமல், மாறாமல் நிலைத்திருத்தல். வாழ்க்கையில் புற பௌதீகங்கள்எல்லாமே நிலையாமையைக் கொண்டிருக்கின்றன. ஆனால் அகம் சார்ந்த நன்னெறிகளோ உள்ளம் சார்ந்த உறுதிப்பாட்டின் வெளிப்பாடுகள்.  இந்த நன்னெறிகள் தன்னெறிகளாக உறுதிபட நிற்பவர்களுக்கே இயலுமாதலால், குறளின் தொடக்கமே அக்கருத்தை அழுத்திச் சொல்கிறது.

இன்றெனது குறள்:

நெடிதுயர்ந்த நீள்மலையின் ஒங்கும் அடக்கம்

குடிநெறியாய் கொண்டார்க் குயர்வு

Nedidhuyarndha nILmalayin Ongum aDakkam

kuDineRiyAi konDarkku kuyarvu

குறளின் குரல் - 133

22^nd Aug, 2012

செறிவறிந்து சீர்மை பயக்கும் அறிவறிந்து

ஆற்றின் அடங்கப் பெறின்.

                         (குறள் 123: அடக்கமுடைமை அதிகாரம்)

Transliteration:

seRivaRindhu – gaining awareness of virtue and fulfillment (and attaining because of that)

sIrmai  - highlighted glory

payakkum – will give

aRivaRindhu – if with sense attained by knowledge

AtRin – deeds are done

aDangap  - and that too with a lot of self-discipline, composure, humble, control, (not vainglorious or arrogant)

peRin – if be that way

Driven by the knowledge, are the virtuous ways. While deeds are virtuous, not being boastful about them, being humble and self restrained are greater traits that will yield glory to such practitioners. There are people that are superficially humble, yet overtly or covertly displaying the glory of their greatness and the farce of their humility. True glory is people of greater knowledge, with simple minds, unannounced humility and self-restrained demeanor.

Once again from aRanericharam, a verse which says that there is none the person who is humble, self-restrained, keeping only his heart as the witness to the deeds done, will not gain.

There are two verses written for today’s verse. The firstone focuses on the virtue of self-control, self-restraint and the second one focuses on the person of the same.

“Humility gained by the knowledge of virtue

  Bestows glory for the deeds of such brew”

செறிவறிந்து – நெறியின் நிறைவென்ன என்பதை அறிந்து (அடைந்து)

சீர்மை - மேன்மையை

பயக்கும் - தரும்

அறிவறிந்து – அறிவின்கண் விளையும் நெறியுடன்

ஆற்றின் – செயல்களைச் செய்து

அடங்கப் – பின்னும் தன்னடகத்துடன்

பெறின் – இருக்கப் பெற்றால்

அறிவின்வழி விளையும் நெறியுடன் செயல்களைச் செய்தலும், அவ்வாறு செய்யும் போது தன்னடக்கத்துடனும் இருந்தால், நெறிபட வாழலின் நிறைவையும், மேன்மையையும் பெறலாம். அறிவுடமையை விளம்பரப்படுத்திக் கொள்ளும் ஆரவாரத்தன்மையுள்ளவர்களும் உள்ளனர். ஆனால் அவ்வாறிருந்தும் அடக்கமுடையராருக்கே சிறப்பு, பெருமையெல்லாம்.

மறுபடியும் நன்னெறிச்சாரத்திலிருந்து இரண்டுவரிகள் அடக்கமுடமைபற்றி:

தன்னைத் தன் நெஞ்சம் கரி ஆகத் தான் அடங்கின் 
பின்னைத் தான் எய்தா நலன் இல்  (கரி – சாட்சி)

தன்னுடைய மனமே தன்னுடைய செயல்களுக்கு சாட்சியாகக் கொண்டு, தன்னடகத்துடன் இருக்கும் ஒருவரால் அடையமுடியாத நலன்கள் பின்னர் ஏதுமில்லை. இன்றும் இரு குறள்கள். ஒன்று அறிவுடமை என்பது, அறிவதோடு, அடக்கம் கொண்டிருத்தலென்றும், அவ்வுண்மை அறிந்தோருக்கு மேன்மையென்றும் கூறுவது. மற்றொன்று தன்னறிவினால் அறிவின் பயன் நெறிபட வாழ்தல், அதிலும் வீண்பெருமை கொள்ளாது தன்னடக்கத்துடன் வாழ்தல், அதனால் மேன்மை என்ற பொருளிலும் கூறப்பட்டது.

இன்றெனது குறள்(கள்):

அறிவுடமை என்ப தடக்கம் - அறிய

செறிவுடன் மேன்மை தரும்

aRivuDami enbadhaDakkam – aRiya

seRivuDan mEnmai tharum

அறிவினால் ஆய்ந்து அடங்கியார் வாழ்வு

செறிவினால் மேன்மை பெறும்

aRivinAl Ayndhu aDangiyAr vAzhvu

seRivinAl mEnmai peRum

குறளின் குரல் - 132

21^st Aug, 2012

காக்க பொருளா அடக்கத்தை ஆக்கம்

அதனினூஉங் கில்லை உயிர்க்கு.

                         (குறள்132: அடக்கமுடைமை அதிகாரம்)

Transliteration:

kAkka poruLA aDakkaththai Akkam

adhaninUng gillai uyirkku

kAkka - preserve

poruLA  - as a stable precious wealth to preserve

aDakkaththai – the virtue of composure, self-control

Akkam – wealth

Adhanin – than that

Unggillai - none better

Uyirkku – for all humanbeings.

Reading through vaLLuvar’s work we can see this typical style of presentation of the subject matter in different perspectives. Usually he gives a general idea on the subject first and expands it by, a warning of not having or following a certain virtue, subtle reminders, persuations, highlighting a cause-effect scenario, incentives etc,.

In that line of thought, after warning about not having the virtue of composure, self-control, here he says that human beings must hold on to the virtue of composure and self-control (implying not to be vainglorious and self important) as there is no better wealth that one can possess than that.

Since none better wealth than composure,

Ye people! Hold that as precious treasure

தமிழிலே:

காக்க - விடாது பற்றிக்கொள்க

பொருளா – ஒர் உறுதியான, நிலையான பொருளாய், காப்பாற்றிக் கொள்ளும் செல்வமாய்

அடக்கத்தை – அடக்கமாகிய பண்பை, இது தற்பெருமை இல்லாத சிறப்பு

ஆக்கம் – செல்வம்

அதனின்- அதைவிட

ஊங்கில்லை – மிகுதியானது வேறில்லை

உயிர்க்கு – வாழும் மனிதருக்கு

வள்ளுவரின் குறட்பாக்களைப் படிக்கும் போது, இது ஒரு நீதிநெறி நூலாக மட்டுமல்லாமல், வாழ்க்கையனுபவங்களின் தொகுப்பாக இருக்கிறது. அவருடைய சிந்தனப்போக்கு ஒரு குணநலனைப்பற்றி பலவித கோணங்களில் இருப்பதைக் காணலாம்.

ஒன்றைப் பற்றி பொதுவான கருத்தை முன்வைத்து, பின்பு அக்குணநலன் இல்லாமையினால் வரும் தீங்கினைப்பற்றிய எச்சரிக்கையாக, நினைவூட்டியாக, வலியுறுத்துவதாக, இதனால் இதுவிளயும் என்று காரண-காரியங்களை விளக்குவதாக, இதைச்செய்தால் இந்த நன்மை என்ற ஊக்குவிப்பானாக எழுதியிருப்பதைக் காணலாம்.

அந்த சிந்தனை வழியின் தொடர்வாக, அடக்கமுடமை, இல்லாமைப்பற்றிய மேன்மை, கீழ்மை இவற்றைச் சொல்லிவிட்டு, இப்போது அதை ஏன் காக்கவேண்டும் என்ற காரணத்தைக் கூறுகிறார். அறத்தைவிட மேலான செல்வம் பிறிதில்லை மனிதர்களுக்கு, அதனால் அடக்கத்தை மிகவும் உயர்ந்த, மதிப்பில் உயர்ந்த பொருளாய், உறுதியுடன் காக்கவேண்டும் என்பதே இக்குறளின் கருத்து.

இன்றெனது குறள்

அடக்கத்தின் மிக்கசெல்வம் வேறில்லை ஆயின்

விடற்கவதை பற்றுகபற் றாய்

குறளின் குரல் - 131

அதிகாரம் 13 – அடக்கமுடைமை (Self Control, Composure)

[This chapter following the chapter on Impartiality talks about the virtue of Self Control, an all important one that keeps the five senses in good stead, steering people away from bad deeds and the resulting miseries]

20^thAug, 2012

அடக்கம் அமரருள் உய்க்கும் அடங்காமை

ஆரிருள் உய்த்து விடும்.

                          (குறள் 121:  அடக்கமுடைமை அதிகாரம்)

Transliteration:

aDakkam amararuL uykkum aDangAmai

AriruL uyththu vidum

aDakkam – composure or self-control (for anyone)

amararuL –  to the Gods

uykkum  - will take

aDangAmaiyAr – Not having that or lack of it

iruL – in darkness, the hell

uyththu vidum – will deliver us

The word “Ar” in the 2^nd line of the verse has the meaning of several exalated things such as completeness, exquisite and something very subtle and also means Lord Shiva.  Hece the meaning of AriruL as given by commentators does not seem to fit the context at all. It has been used in the sense of, “treacherous”, “hard to come out of” – very negative and unpleasant , to highlight the darkness in the context of not having self-control or composure.

Just like the word “aDakkam” denotes the people of composure, “aDangAmaiyAr” would mean, “not having composure”. Just for the poetical meter to be correct the ending connector “Ar” has been moved to the first word of next line in this verse.

Now to the meaning of the verse - The word self-control implies the control of five senses and having composure and equanimity in life.  This virtue comes only with completeness of learning and deep knowledge of right and wrong, to maintain a calmness and righteousness with composure. By having this virtue, one will be placed among the heavenly beings. The verse also means that after one sheds the mortal coil, the glory and fame they leave behind will stay for ever. Similarly, those who don’t have that virtue will be in the darkness of ignorance and accordingly suffer in their lives.

In the works of “aRaneRichAram”, the poet “MunippAdiyAr” says that the friendship of one who treads the path of truth and livies by that virtue, gives the blessing of “self-control” in the birth and will place them in heavens after their life one earth.

“Self-control, composure will place among the glorious heavens

Not having the same will place in the darkness of desolation “

தமிழிலே:

அடக்கம் – அடக்கம் என்னும் ஐம்புலனடக்கம் (முழுமையான அறிதலில் விளயுமோர் அறப்பண்பு)

அமரருள் – ஒருவரை அமரத்துவம் அடைந்தவர்களில் ஒருவராக, வானோரில் ஒருவரரென

உய்க்கும் - புகழ் விளங்கச்செய்யும்,

அடங்காமையார் – அவ்விதமான புலனடக்கம் இல்லாமல் போகுமாயின்

இருள் – அறியாமையான இருளும், அதன்கண்ணாகத் துன்பமென்னும் நரகமும்

உய்த்து விடும் – சேர்ந்துவிடும்.

“ஆர்” என்ற சொல், அருமை, நிறைவு, நுண்மை, கொன்றைச்சோதி (சிவன்) என்ற உயர்பொருளைத் தருவதால், “ஆரிருள்” என்ற சொல் பொருள் சரியாக இல்லை. உரையாசிரியர்கள் எல்லோரும், “மிகக்கொடிய” அல்லது “மீளுதற்கரிய” என்று பொருள் கொண்டுள்ளனர், இருளின் கொடுமையை உச்சப்படுத்தலுக்காக. ஆனால், அடக்கம் என்பது, அடக்கத்தோடு வாழ்பவருக்கு ஆகிவருதல் போல, அடங்காமையார் என்று எடுத்துக்கொண்டால், அவ்விதம் அடங்காமல் போவோமானால் என்று இரண்டுமே அடங்குதல் என்ற பொருளின் சிறப்பைப்பற்றியே பேசுவதாகும். வெண்பாவிலக்கணத்துக்காக, “ஆர்” என்னும் விகுதி, அடுத்தசொல்லொடு, அடுத்த வரியைச் சென்றடைந்தது.

அடக்கம் என்று இங்கு குறிப்பிடப்படுவது, ஒடுக்கம், ஒறுத்தல் இல்லாது, ஐம்புலன்களையும் சமனிலையிலே, நடுவாண்மை நிலையில் வைத்துக்கொள்ளும் பண்பு. முழுமையான அறிவின்கண் விளையுமோர் அறம். அத்தகைய அறநிலை கொண்டுவிட்டால், ஒருவரை அது வானோரில் ஒருவரென விளங்கச்செய்யும். அமரர் என்ற சொல், உலகை நீங்கியவரை குறித்தாலும், குறிப்பாக, தங்கள் புகழை வாழச்செய்து மறைந்தவரையே குறிக்கும்.  எனவே இது புகழை விட்டுச் சென்று அமரத்துவம் அடைந்தவர்களையும் குறிக்கும்.  அவ்வாறு புலன்கள் அடங்காமல் இருப்போருக்கும், அறியாமையாகிய இருளும், அதனால் விளயும் துன்பங்களும் சேர்ந்துவிடும் என்பதே இக்குறளின் கருத்து.

முனைப்பாடியார் பாடிய அறநெறிச்சாரப் பாடல் ஒன்று மெய்மையின்கண் நின்று அறமுறைக்கும் பண்புடையாளரின் நட்பினால், இம்மையில் வருவது அடக்கம் என்றும், அவ்வடக்கம் புகழைத்தந்து உயர்கதியில் உய்க்கும் என்கிறது. அப்பாடல் இதோ!

இம்மை யடக்கத்தைச் செய்து புகழாக்கி

உம்மை உயர்கதிக்கு உய்த்தலால் - மெய்மையே

பட்டாங்கு அறமுரைக்கும் பண்புடை யாளரே

நட்டா ரெனப்படு வார்

இன்றெனது குறள்(கள்):

அடக்கமுளார் தெய்வத்துள் சேருவர் இல்லார்

முடங்கும் நரகத் திருள்

AdakkamuLAr dheivaththuL seruvar - illAr

muDangum naragath thiruL

அடக்கமே வானோராய் வைக்குமாம் -இன்மை

முடக்கும் நரகத் திருள்

aDakkamE vAnOrAi vaikkumAm - inmai

muDakkum naragath thiruL

குறளின் குரல் - 130

19^thAug, 2012

வாணிகம் செய்வார்க்கு வாணிகம் பேணிப்

பிறவும் தமபோல் செயின்.

                   (குறள் 120:  நடுவுநிலைமை அதிகாரம்)

Transliteration:

vAnigam seivArkku vANigam pENip

piRavum thamapOl seyin

vAnigam  - Business

seivArkku – those who’re doing (business)

vANigam -  their business

pENip – must be done sincerely and fairly

piRavum  - Treating others

thamapOl - as also people that earn through hard means

seyin – If they conduct the business

Sangam literature PattinappAlai says thus: “naDuvu nindRA nannenjinOr vaDuvanji vAimozhindhu thamavum piRavu moppa nADik kOLvadhUum migai koLAdhu, koDuppadhUum kuRai koDadhu palpanDam pagarndhu vIsum tholkondith thuvandRiukkai”.  (“நடுவுநின்ற நன்னெஞ்சினோர் வடுவஞ்சி வாய்மொழிந்து தமவும் பிறவு மொப்ப நாடிக் கொள்வதூஉம் மிகைகொளாது கொடுப்பதூஉங் குறைகொடாது பல்பண்டம் பகர்ந்துவீசும் தொல்கொண்டித் துவன்றிருக்கை”)

It means that just business persons, never accept more than what’s due to them either with their customers (in terms of money), or with people that they do business with. They never succumb to avarice because it is somebody’s goods or money. Same way, whatever they have to give to their customers or to other business people as a barter or money, they will not give less than what’s due also.

This verse says, those who are in business, must be fair, just and impartial in their business dealings with other business people as well as their customers and protect the interests of customers or other business people as their own.

“Business persons must do fair and just business, protect

  Their business customers’ interest as their own, the best.”

தமிழிலே:

வாணிகம் – வணிகத்திலே

செய்வார்க்கு - ஈடுபட்டிருப்பவர்களுக்கு

வாணிகம் – அவர்களுடைய வாணிகத்தை

பேணிப் – சரிவர, நேர்மையுடன் செய்தலும்

பிறவும் – பிறரும் (தம்மிடத்தில் வாணிகம் கருதி வருபவர்கள்)

தமபோல் - தம்மைபோல் உழைத்து பொருள் ஈட்டுவதைக் கருத்தில் கொண்டு

செயின் – செயல் பட்டால்

சங்க இலக்கியமான பட்டினப்பாலை இவ்வாறு சொல்கிறது: “நடுவுநின்ற நன்னெஞ்சினோர் வடுவஞ்சி வாய்மொழிந்து தமவும் பிறவு மொப்ப நாடிக் கொள்வதூஉம் மிகைகொளாது கொடுப்பதூஉங் குறைகொடாது பல்பண்டம் பகர்ந்துவீசும் தொல்கொண்டித் துவன்றிருக்கை”.  இதன் கருத்தானது, கொள்வதும் மிகையாகக் கொள்ளாமல், அதாவது பணமோ, பண்டமோ, அடுத்தவரின் சொத்துதானே என்று பேராசையிலோ, அல்லது வஞ்சகத்திலோ, ஏமாற்றியோ ஏற்றுக்கொள்ளாது, அதேபோல் தான் கொடுக்கும் பண்டமோ, பணமோ குறைவில்லாமல் கொடுப்பதுவே” நல்ல நடுவாண்மை மிக்க வாணிகருக்கு அழகு என்கிறது.

வாணிகம் செய்பவர்கள் தங்களுடைய வாணிகத்தில் நடுவு நிலைமையோடு, கொண்ட பொருளுக்கும், அல்லது பணத்துக்கும் நிறைவான அளவிலே மாற்றுப்பண்டமோ, பணம் தந்துவிடுதலோ செய்துவிடவேண்டும் என்பதே இக்குறளின் கருத்தும்.

இன்றெனது குறள்:

பிறர்பொருளும் தம்பொருளும் ஒன்றேபோல் பேணல்

சிறப்பாகும் வாணிகம்செய் பவர்க்கு

குறளின் குரல் - 129

18^thAug, 2012

சொற்கோட்டம் இல்லது செப்பம் ஒருதலையா

உட்கோட்டம் இன்மை பெறின்.

                   (குறள் 119:  நடுவுநிலைமை அதிகாரம்)

Transliteration:

soRkOTTam illadhu seppam oruthalaiyA

uTkOTTam inmai peRin

soRkOTTam  - insincere, disingenuous, devious words

illadhu – not having such words

seppam – is being impartial and just

oruthalaiyA- that too, if not onesided

uTkOTTam – in the hearts while uttering such words (just to show off as just and impartial)

inmai peRin – if not so (then the person is truly just and impartial)

Sooth saying with sweetness while keeping ill in the hearts is not good for any one. Kinship with such people should be severed, cut off, as Saint Ramalinga Adigal would say, “uLLondRu vaiththu puRamondRu pEsuvAr uRavu kalavAmai vENDum”.  There are many people that have a façade of impartiality but inside with extreme bias due to self benefit.

Being impartial is not only not bending in words spoken by taking sides but not having bias of preference in the hearts too.

It is interesting, how vaLLuvar sets a connection for this verse later in the chapter of “Wisdom” with the verse “eppOruL yAr yAr vAi kETpinum appOruL meipporuL kaNbhadharivu”.  Though it is said in the context of people that render justice in general, the wisdom needs to be applied in this context also as we need to examine the words for their propriety as well as the person’s true leanings.

I have written two verses in Tamil, both essentially meaning the same, since the word “kODal” means, not bending, twisting, changing, becoming crooked etc, - To mean what the gist of the verse is as well as using the word meaning of the word “kODAL”.

Not bending in words said, is fair and just – that too

If it is practiced in the heart sincerely for it to be true.

தமிழிலே:

சொற்கோட்டம் – சொல்லும் சொற்களிலே நெறி தப்புதல், வளைதல்

இல்லது – அஃதில்லாமல் இருத்தல் (சார்புடைமை)

செப்பம் – நடுவு நிலைமையெனப்படும்

ஒருதலையா – அதுவும், ஒரு பக்க சார்பின்மையை

உட்கோட்டம் – அகத்திலே நெறி தப்புதல்

இன்மை பெறின் – இல்லாமல் இருக்குமாயின்

“உள்ளொன்று வைத்து புறமொன்று பேசுவார் உறவு கலவாமை வேண்டும்” என்று இராமலிங்க அடிகள் சொல்லுவது போல, வெளிவேடத்துக்கு நடுவு நிலையாளரைப்போல் தோற்றமும், ஆனால் அகத்தில், தனக்கு ஆதாயம் தரக்கூடிய சார்பு நிலையும் கொள்பவர்கள் ஏராளம். அதன் பொருள்பற்றியே இக்குறளும்.

சொல்லும் சொற்களிலே நெறி தப்புதலும், வளைதலும் இல்லாமல் இருத்தலே நடுவு நிலைமையாம், அதுவும் மனத்தளவிலும்கூட நெறிதப்புதல் இல்லையெனில் என்றால் மட்டுமே!

இக்குறளுக்கும், “அறிவுடமை” அதிகாரத்தில் சொல்லப்படுகிற “எப்பொருள் யார்யார் வாய் கேட்பினும்” குறளுக்கும் ஒரு தொடர்பு இருக்கிறது. அக்குறள் நீதி வழங்கும் நிலையில் உள்ளவர்களுக்கு மிகவும் இன்றியமையாதது.  ஆனாலும் அக்குறள் வலியுறுத்துவதும் இதுதான்:  சொல்லும் சொல் நன்றாக இருந்தாலும், அதன் உள்நோக்கமும், பொருளும் என்ன என்று ஆய்ந்தே ஒருவர் கொள்ளவேண்டும்.  அக்குறள் கேட்பவருக்கும், இக்குறள் சொல்பவருக்குமாக இருப்பது, ஒரு சமூகத்தின் நெறியாண்மைக்கு உறுதிசெய்வதைக் காணலாம்.

இன்றைய குறள்களில் “கோடல்” என்பது வளைதல், கோணுதல், திறம்புதல் என்ற பொருள்களில் இருப்பதால் பொருள் சொல்லலுக்கு ஒன்றும், சொற்பொருளுக்கு ஒன்றுமென இரண்டு குறள்கள் எழுதியுள்ளேன்.

இன்றெனது குறள்(கள்):

சார்பில்லாச் சொல்லல் நடுவாண்மை – நெஞ்சகமும்

சார்பின்மைக் கொள்ளப் பெறின்

வளையாதச் சொல்லே நடுவாண்மை – நெஞ்சில்

விளையாதச் சார்பிருந் தால்

குறளின் குரல் - 128

17^thAug, 2012

சமன்செய்து சீர்தூக்குங் கோல்போல் அமைந்தொருபால்

கோடாமை சான்றோர்க் கணி.

                   (குறள் 118:  நடுவுநிலைமை அதிகாரம்)

Transliteration:

Samanseidhu sIrthUkkung kOlpOl amaindhorupAl

kODAmai sAndRork kaNi

Samanseidhu  - balancing either side

sIrthUkkung  -  say which side has more weight or less weight (used as a metaphor for justice)

kOlpOl  - like a of  weighing scale

amaindh(u) – being in the state of ( a balancing scale)

orupAl – on oneside

kODAmai – biased and taking sides (because of partiality of already biased state)

sAndRork(ku) – those who’re learned and stand by the virtuous ways

aNi – is like the best garland for them.

A balancing scale, only when not biased by design, can weigh the things kept on either side of it flawlessly. Similarly, only when people that render justice are unbiased not taking into consideration anything else except the essence of the case before them, the justice is done rather than appeared to be done. Considerations such as the societal status, money or favors returned later on etc., from either side, should never swerve the learned from being just and impartial.

If a balance scale is proper, it does not see if the salt or sugar is kept on either side. It does not take the side of sweet or salt depending on which taste it likes. Such should be the demeanor and caliber of people of justice and learned.

In this verse, the commentator ParimElazhagar points out that the metaphorical context of balancing, identifying which side has truth on its side  are said in the context of objects that are balanced, while the physical and object oriented aspects of the balancing scale such as onsidedness, not being faulty are said in the context of justice and impartiality.

The example of balance scale is used in many old literature as “therikOl”, “neRkOl” and “njaman” etc. Sangam anthology such as Kaliththogai, PuranAnURu, and MaduraikkAnchi etc. have poems that use these words in a similar context.

“Like a balancing scale that weighs unbiased

  Impartial and not leaning decorate the learned”

தமிழிலே:

சமன்செய்து – இரு புறமும் சம அளவிலே அளக்கும் படி செய்யப்பட்ட

சீர்தூக்குங் - இது அதிகம், இது குறைவு என்று தெரிவிக்கக்கூடிய (குறை/நிறைகளுக்கு உருவகம்)

கோல்போல்- துலாக்கோலை, தராசினைப் போல

அமைந்(து) – நிலைப்பாட்டினைக் கொண்டு

ஒருபால் – ஒரு பக்க சார்பாக

கோடாமை – வழுவாமால் இருத்தலே

சான்றோர்க்(கு) – கற்றறிந்து, அறவழி நிற்கும் சான்றோர்க்கு

அணி – பூணுகின்ற, அணிந்துகொள்கின்ற அழகாம்

துலாக்கோல் தானே சமன் செய்யப்பட்டதாக இருந்தால்தான், அதன் இருபக்கங்களிலும் ஏற்றப்படும் சுமைகளை சரிவர நிறுத்துச் சொல்லும் திறன் கொண்டதாக இருக்கும். அதேபோல வழக்குகளில் நடுவுநிலைமையில் இருந்து முறையான தீர்ப்பை வழங்கவேண்டிய நீதிமான்கள், தாங்களே எந்தபக்கமும் சார்பில்லாத துலாக்கோலைப் போல் இருக்கவேண்டும்.

துலாக்கோலுக்கு விருப்பும் வெறுப்பும் இல்லாமால், அதன்மேல் ஏற்றப்படும் சுமைகளுக்கு முன்னரே சமநிலையில் இருத்தல் வேண்டும்.  சர்க்கரையும், உப்பையும் ஒரே அளவில் வேண்டுமென்றால், அதை எடையளவை இது இனிக்கும், இது உவர்க்கும் என்ற நிலைப்பாடு இல்லாமல் சம அளவில் நிறுத்துகிற பண்பு சமனாக இருக்கிற துலாக்கோலுக்கே உண்டு.

இந்தகுறளின் அமைப்புச் சிறப்பினை பரிமேலழகர் இவ்வாறு கூறுகிறார். உவமையாகிய சமன் செய்தல், சீர்தூக்கல் போன்றவற்றை நிறுத்தப்படும் பொருள்களுக்கு ஏற்றிச் சொன்னதும், அமைவதும், ஒருபால் கோடாமை போன்ற துலாக்கருவியோடு தொடர்புடையவற்றை, குணநலன்களுக்கு உவமையாகச் சொன்னதும் ஒரு சிறப்பு.

துலாக்கோலை சங்க இலக்கியம் நேர்க்கோல், தெரிகோல் என்று சொல்லும். இதே கருத்தைக்கூறும் பாடல்கள் இவை. “ஆர்வுற்றார் நெஞ்சம் அழிய விடுவானோ - ஓர்வு உற்று ஒரு திறம் ஒல்காத நேர்கோல் அறம் புரி நெஞ்சத்தவன்?” என்கிறது கலித்தொகை (42:145). “விரிசீர்த் தெரிகோல் ஞமன் போல ஒரு திறம் பற்றல் இலியரோ” என்கிறது புறநானூறு (6:9.10). “ஞமன்” என்ற சொல் துலாக்கோலுக்கான பழந்தமிழ்ச் சொல். இதை மதுரைக்காஞ்சியிலும் காணலாம், “செற்றமு முவகையும் செய்யாது காத்து ஞெமன் கோலன்ன செம்மைத்தாகி” என்ற வரியினில்.  முனைப்பாடியார் என்பார் பாடிய அறநெறிச்சாரத்தில் நடுவுநிலைமைப் பற்றிய பாடல் இது.

“காய்த லுவத்த லின்றி ஒருபொருட்கண்

ஆய்த லறிவுடையார்க் கண்ணதே - காய்வதன்கண்

உற்றகுணம் தோன்றாகும் உவப்பதன்கண்

குற்றமும் தோன்றாக் கெடும்”

இன்றெனது குறள்:

துலாக்கோலே போல சமனின்று சார்பு

இலாதிருத்தல் ஆன்றோர்க் கழகு