குறளின் குரல் - 31

May 9^th, 2012

தானம் தவம் இரண்டும் தங்கா வியன்உலகம்

வானம் வழங்கா தெனின்.

                                      (குறள் 19: வான்சிறப்பு அதிகாரம்)

Transliteration:

dhAnam thavam iraNDum thangA viyan ulagam

vAnam vazhangAdhenin

dhAnam  - charity

thavam - penance

iraNDum = the two (are like two eyes in everyones life)

thangA  - won’t last in this world

viyan  ulagam – in this vast world

vAnam – skies (clouds)

vazhangAdhenin – dry up and won’t give its seasonal pours.

In the last verse, vaLLuvar mentioned about absence of celebrations and offerings to Gods by people of the world. In this verse, he talks about the two important duties of everyone born in this world. Charity is taking care of people that don’t have by people of plenty. It can be in kind or by deeds. It is an essential ingredient of human goodness, value system – an act of kindness without expecting anything in return.

Skies bless us with their charity by showering their seasonal pours, not expecting anything in return. So, they serve as an example to people of this world to do and show how, that charity creates an all around happiness to every living soul of the world. So, if the chairity becomes a rarity or even stop for any reason, the very model code of charity is not there for us to follow!

Penance is simply not going away to a far off forest and sitting in a place, closing eyes, and praying to God for some personal selfish goals. Our mythology has ample evidences in demonic characters that have sought boons to create menace and finally perish because of their own ill-deeds. Penance is just being focused and to pray Godhead for the goodness to prevail on this earth. Great souls have done exactly that and their prayers include “sarvE janAh sukhino bhavantu” (எல்லோரும் இன்புற்றிருக்க வேண்டுவதன்றி யாமொன்றும் அறியோம் பராபரமே). As a popular saying goes, even if there is a single great good soul there on this earth, everyone will have the benefits of rains because of them. (நல்லார் ஒருவர் உளரேல் அவர் பொருட்டு எல்லோர்க்கும் பெய்யும் மழை).

Again there is an implied warning, to all of us that these important two virtues will perish if rains fail us. Whose lose can it be? Subtle insistence of following the virtuous path for these interlinked things to happen without interruption.

“World will witness charity and penance perish

Should giving of the skies be a rarity or just finish”

தமிழிலே:

தானம்  -  வள்ளன்மையும் (கொடையும்)

தவம்  - குறிக்கோளோடு கூடிய ஒரு முகச் சிந்தனையுடனான இறை நினைவு

இரண்டும் – இவை இரண்டுமே (தானமும் தவமும் ஒவ்வொருவருக்கும் இரண்டு கண்களானவை)

தங்கா  -  இருக்காது, மறைந்து போகும்

வியன் உலகம் – இவ்விரிந்து பரந்த உலகம்

வானம் – வானின்று பொழியும் மேகங்கள்

வழங்காதெனின் – பெய்யாமல் போனால்

சென்ற குறளில், சிறப்பான வழிபாடுகளும், படையல்களும், வானோர்க்கும், உலகத்தோரால் இல்லாமல் போகும் என்று வள்ளுவர் கூறியிருந்தார். இந்தக் குறளில், உலகில் பிறந்தோர் ஒவ்வொருவருக்குமான இரண்டு மிகவும் முக்கியமான கடமைகளைப் பற்றிப் பேசி, அவையுமே கூட மழையின்மையால் ஒழிந்துபோகும் என்று கூறுகிறார். தானம், அல்லது கொடை என்பது இல்லாதவர்களுக்கு, இருப்பவர்கள், பொருளாகவோ, செயல் உதவியாகவோ செய்வது. மனித நற்குணத்துக்கான, பண்பிற்கான அவசியமான மூலப்பொருள் – எதிர்பலனை எதிர்நோக்காத கருணையின் வெளிப்பாடு. (தானம் – தமிழ்ச் சொல்தானா?)

வானமானது ஆண்டுதோறும் தனது பருவகால கொடையாம் மழையை எந்தவொரு எதிர்நோக்குமில்லாது பொழிகிறது. எனவே அதுவே கொடைத்தன்மைக்கு, வள்ளன்மைக்கு உலகிற்கு ஒரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டாக விளங்குவதோடு, அந்த வள்ளன்மையால், உலகுயிர்களுக்கு எப்படி பலவழிகளிலும் மகிழ்ச்சி உண்டாகிறது என்பதையும் தெளிவுறுத்துகிறது. எனவே வள்ளன்மையின் சிறப்பை, அது ஏற்படுத்தும் மகிழ்வை உலகுக்கு எடுத்துக்காட்டாகவே இருந்து காட்டுகிறது

தவமென்பது, வீட்டைத் துறந்து, நாட்டைத் துறந்து, காட்டில் சென்று கண்மூடி கடவுளரை வேண்டி தன் சுய உயர்வுக்குக்காகவோ, நலத்துக்காகவோ வேண்டுவதல்ல. உலகநன்மைக்கு வேண்டுவதே தவத்தின் முக்கிய நோக்கம். நம் புராணங்களும், இதிகாசங்களும் மீண்டும் மீண்டும் நமக்கு வலியுறுத்துவதும் அதுவேதான். அசுரர்களாக சித்தரிக்கப்பட்ட பலரும் தவத்தில் சிறந்தவர்கள், ஆனால் சுயநலமிகள், அதனால் தவத்தினாலே வரங்கள் பெற்று, தலைக்கனமேறி, தவறான செயல்கள் செய்து, அவற்றாலேயே அழிந்தார்கள். உன்னதமானவர்கள் உலகத்தின் நன்மைக்கே வேண்டுவார்கள், அவர்கள் தவமும் அதற்காகவே! ‘எல்லோரும் இன்புற்றிருக்க வேண்டுவதன்றி யாமொன்றும் அறியோம் பராபரமே’ என்பதே சித்தர்களும் முத்தர்களும் வேண்டியது. ‘நல்லார் ஒருவர் உளரேல் அவர் பொருட்டு எல்லோர்க்கும் பெய்யும் மழை’ என்பதையும் நாம் நினைவில் கொள்ளவேண்டும்.

இங்கும் ஒரு மறைமுக எச்சரிக்கை!  மழைப் பொய்த்தால், தானமும் தவமும் சுருங்கி, மறைந்து விடும், அதனால் உலகின் நல்லவை தேய்ந்து அல்லவை பெருகும்.  ஆதனால் மழைக்கு குறைவு வாராமல் நாம் நிலத்தில் அறவாழ்வை மேற்கொண்டால்,  ஒன்றோடு ஒன்று பிணைந்துள்ள எல்லாமே சரிவர இயங்கும் என்பதே வள்ளுவர் உணர்த்தும் கருத்து.

இன்றெனது குறள்:

அறமாம் கொடையும் தவமும் உலகில்

அறும்வான் கொடைதான் கெடின்

குறளின் குரல் - 30

May 8^th, 2012

சிறப்பொடு பூசனை செல்லாது வானம்

வறக்குமேல் வானோர்க்கும் ஈண்டு.

                                          (குறள் 18: வான்சிறப்பு அதிகாரம்)

Transliteration:

siRappoDu pUsanai sellAdhu vAnam

vaRakkumEl vAnOrkkum INDu

siRappoDu – With all the glory  and celebrations

pUsanai  - Offerings & prayers (to Gods)

sellAdhu – won’t happen

vAnam – the Clouds in the skies

vaRakkumEl  - dry up and won’t rain

vAnOrkkum  - to the Gods who are celestial beings

INDu – Here (on this earth)

Typical interpretation of this verse has been thus: If the clouds on the skies dry up and won’t rain, the consequent prosperity, happiness for the people on earth will not be there to have any celebrations or offerings, for celestial Gods.

Do they really care for all the celebrations on earth or even offerings for them? Once again, Godhead is a superior form devoid of any likes or dislikes. So, to think that it really matters to them is sheer lack of understanding of the very form.  

At the fact level, yes, when we don’t have happiness in our minds, and we feel so enervated to do anything exciting when we have no rains for seasons together. Rains bring prosperity to the human kind as evidenced by the things that happen because of rains, as mentioned in the previous verses.

In our theology, apart from Gods, we always worship our ancestors that have passed away, and believe their spirits continue live with us, guiding us always and in fond memory, do our annual offerings to them. This in a way is our thanks giving to our ancestors for all the experiences and prosperity they cultivated and left with us. It is truly sad, if we can not do these offerings and celebrations, on a regular basis because of our unhappiness and lack of prosperity due to failed/diminished rains.

If it were to simply be the offerings to celestial Gods, vaLLuvar would not have taken pains to dedicate a kuraL, which he has done in ample measure in other verses for valid reason.

“No Celebrations and offerings possible for celestials

  When the skies dry up and put earth in ordeal.

தமிழிலே:

சிறப்பொடு  - கொண்டாட்டங்களோடு கூடிய

பூசனை -  வழிபாடுகளும், படையல்களும் (இறைப்பொருளுக்கும், வாழ்ந்து முடிந்த முன்னோர்க்கும் செய்யப்படும்)

செல்லாது – நடைபெறமுடியாமல் போகும்

வானம் – மேகங்களைக் கொண்டிருக்கிற வானமானது

வறக்குமேல் – மழை பொழிய முடியாமல் வறண்டு போனால்

வானோர்க்கும் - இறைப்பொருளுள், மற்றும் வாழ்ந்து முடிந்த நம் முன்னோர்கள் (தென்புலத்தார்)

ஈண்டு – இவ்வுலகின் கண்.

இந்த குறளின் மேலோட்டமான பொருள், வானம் வறண்டு மழையினை வழங்காது போனால், வானவர்களாகிய தேவர்களுக்கு பூவுலகில் செய்யப்படும் சிறப்பான வழிபாடுகளும், படையல்களும் இல்லாமல் போகும் என்பதாம்.

ஆனால், விருப்பு வெறுப்பு இல்லாத இறைநிலை பெற்ற வானோர்களுக்கு, இதனால் வருத்தமோ, சினமோ ஏற்படுமோ என்று நினப்பதும், அதற்காக வருத்தப்பட்டோ, அல்லது அஞ்சியோ இந்த குறளைப் வள்ளுவர் வடித்திருப்பார் என்று நினைக்கமுடியவில்லை. அப்படி எண்ணுவது சிந்திப்பவரின் சிந்தனைக் குறையையும், புரிதலின்மையையும் காட்டுவதாகும்.

உண்மையின் நிலையில், மழை இல்லாது பல பருவங்கள் பொய்த்துப்போனால், வறட்சி, விளைவின்மை, குடிநீரின்மை, பசிக் கொடுமை போன்றவை தோன்றி, உலகுள்ளோரை ஆழ்ந்த வருத்தத்தில் ஆழ்த்திவிடும்.

முன்னே பேசப்பட்ட குறள்களில், மழையே பூமியின் வாழ்வாதாரம். பருவத்தே மழைபெய்தாலே, பூமியில் எல்லாவளமும் நிறைந்திருக்கும், மக்களும் மகிழ்வுடன் இருப்பர்.

நம்முடைய சிந்தனைமரபிலே, வாழ்ந்து முடிந்த நம்முன்னோர்களை நினைவுகூறும் வகையிலே ஆண்டுதோறும் வழிபாடுகள் நடத்தி, படையல் செய்வது வழக்கமாயிருக்கிறது. வேறு எந்த கலாச்சாரத்திலும் இல்லாத சிறப்பு இது. இந்த நன்றியறிதல் கூட பூமியிலுள்ளோர் மழையின்றியோ அல்லது குறைந்தோ வருந்துங்காலத்தில் நடைபெறாமல் தடைபட நேரிடுமாதலால், இதைப்பற்றி வள்ளுவர் சொல்லியிருக்கிறார். மழையின்றி போவதற்கும் காரணம் பூமியின்கண் வாழ்பவரின் பொறுப்பற்ற நடவடிக்கைகளாக இருப்பதினால், இதை ஒரு எச்சரிக்கையாகச்  சொல்வதாக எடுத்துக்கொள்ளலாம்.

இன்றெனது குறள்:

வழிபடல் வானோர்க் குமில்லை வறட்சி

எழிலியின் கண்வருங் கால்

(எழிலி = மேகம்)

குறளின் குரல் - 29

May 7^th, 2012

நெடுங்கடலும் தன்நீர்மை குன்றும் தடிந்தெழிலி

தான்நல்கா தாகி விடின்

                                                        (குறள் 17: வான்சிறப்பு அதிகாரம்)

Transliteration:

nedunkaDalum thannIrmai kundRum thaDindhezhili

thAn nalgAdhAgi vidin

nedunkaDalum – the wide sea

thannIrmai  - its wealth of water

kundRum – will wane, depreciate, diminish, dwindle

thaDindhu – ezhili – thunderbolts- clouds (clouds with thunderbolts)

thAn  - it self

nalgAdh(u) Agi vidin – fails to gift or give

vaLLuvar understands the eco blance of the world so well, the importance of seas and the sea-borne wealth for the world. He makes an observation that if the clouds with thunderbolts don’t give their seasonal endowments, even the sea with vast waterbody and its hidden wealth will diminish and drain (eventually).

There is no system in the universe that has endless supply gifts without being replenished routinely. There is Tamil adage that comes to mind. ‘kundhith thindRAl, kunDrum kundRum’ (குந்தித் தின்றால் குன்றும் குன்றும்), meaning, if we keep draining a source, without working to get the source replenished, even a mountainous amount of wealth  will diminish and vanish.

Though the verse is written to stress the importance of rains, it also highlights the importance our working for survival, and implies that nothing can sustain without a source of income, including what seems an eternal source of supply.

Reading through the chapter on glory of rains, we can not miss the hidden insistence on the virtue based life for all of us. It is simply not the glory of the rains that seems to be talked about. It is a hidden awareness to make sure that rains continue to pour to sustain life on earth. In a ways, there is an implied chain reaction here. There is a Tamil verse which says thus:

"vEdam Odhiya vEthiyarkku Or mazhai,

nIthi mannar neriyinArkku Or mazhai,

mAthar karpudai mangayarkku Or mazhai

ena mAtham mummAri mazhai peyumE"

So, for orderly functioning of forces of nature also, life on earth should tread the virtuous path.

தமிழிலே:

வள்ளுவர், உலகச் சுற்றுசூழலின் சமநிலையைப் பற்றிய அறிவை மிகவும் நுணுகி அறிந்திருப்பதை இக்குறள் தெரிவிக்கிறது.  கடலும், கடல் சார்ந்த வளமும், உலகத்தின் வாழ்வாதாரங்கள் என்றும், அவையும் கூட குறைந்து மறைந்து விடும், மின்னல் சுமந்த மேகங்கள் பொழியாவிட்டால் என்று  கூறுகிறார்.

கடல் என்றாலே பெரியது. நெடுங்கடல் என்றால், பரந்து விரிந்து, கடல் சார் வளங்களெல்லாம், குறையாத செல்வம் நிறைந்து இருப்பதையே காட்டுகிறது. குந்தித் தின்றால் குன்றும் குன்றும் என்ற பழைய வழக்கிலிருக்கும் வாக்கு நினவுக்கு வருகிறது. “குன்றும் குன்றும்” என்றதை, குறையும் என்பதை அழுத்தி, உரத்துச் சொன்னதாகவும் எடுத்துக் கொள்ளலாம். அல்லது குன்றனைய செல்வமும், என்று மலைப்பிற்குரிய அளவைச் சொன்னதாகவும் எடுத்துக்கொள்ளலாம்.

அது போன்ற மலைப்பிற்கும், குறையவே குறையாது என்ற நினைப்பையும் நம்முள் விதைக்கிற மாபெருங்கடலும், மழையென்னும் பருவம் சார்ந்த கொடையில்லையென்றால், தன்னுடைய வளத்தில் குறைவுபடும் என்பதை வள்ளுவர் நமக்கு நினைவுபடுத்துகிறார். 

ஒன்றைப் பற்றிச் சொல்வது, அதைப்பற்றிய பெருமையை சொல்வதற்காக மட்டும் என்று எடுத்துக்கொள்ளக்கூடாது. அப்பெருமைக்குக் காரணமான அப்பொருளின் வளங்கள் குன்றாமலிருக்க, அதற்குண்டான கொடையாளியும் தன்னுடைய பங்கைச் செய்யவேண்டும்; உலகுள்ளோரும் அதற்குண்டான, அறங்களோடு வாழவேண்டும்; இதற்கான அறநெறி சார்ந்த வாழ்வின் முக்கியத்தைத் தான் மீண்டும் மீண்டும் வள்ளுவரும் வலியுறுத்துவதாக தெரிகிறது.

நெடுங்கடலும் – பரந்த விரிந்த கடலும்

தன்நீர்மை  - தன் வளங்களானது குன்றி (கடல் வளமும் நம் வாழ்விற்கு இன்றியமையாத ஒன்று)

குன்றும் – குறைந்து போகும்

தடிந்தெழிலி – தடிந்து எழிலி – மின்னல் மேகங்கள் (மின்னலுடன் கூடிய மேகங்கள்

தான் - அதுவே

நல்காதாகிவிடின் – கொடுக்காமல் விட்டால்

Wide seas wane in wealth of water when

The clouds with thunderbolts gift none.

இன்றெனது குறள்:

குன்றிடுமே நீள்கடலும் தன்வளத்தில் வான்மேகம்

தின்றுவாரி பெய்யா தெனின்

குறளின் குரல் - 28

May 6^th, 2012

விசும்பின் துளிவீழின் அல்லால்மற் றாங்கே

பசும்புல் தலைகாண் பரிது.

                                             (குறள் 16: வான்சிறப்பு அதிகாரம்)

Transliteration:

visumbin thuLi vIshin allAl maTRAngE

pasumpul thalai kANbadharidhu

visumbin – skies, clouds

thuLi  - rain drops

vIshin allAl matRu –  if don’t fall (rain drops)

AngE – there (in the world)

pasumpul – the young green grass (it is said in the tone of “not even grass)

thalai – sprout

kANbaridhu – rare to see

In this verse, vaLLuvar declares that without the rain drops (many a drops make a mega flood) even the lowest form of living form, a grass (the lowest of life form with only one sense) will not sprout on this earth. There is a common thought in Manikkavasagar’s Sivapuranam, where he says, “pullAgi, poodAi puzhuvAi maramAgi and gives the order of life forms in the increasing number of senses or functional utility.

The implied meaning is that when it is difficult even to see the one-sensed grass to sprout without the rains from skies (clouds), it is not possible for other forms of life to blossom and thrive without rain.

“If no droplets of the clouds fall on this earth

 Even the tiny grass buds won’t have their birth”

தமிழிலே:

விசும்பின் -  வானம் அல்லது வானத்தில் உலவும் மேகக் கூட்டம்

துளி – மழைத் துளிகள்

வீழின் அல்லால் மற்று – விழவில்லையானால் ( எங்கு - பூமி)

ஆங்கே – அவ்விடத்தில் (பூமியின்கண்)

பசும்புல் – பசுமையான இளம் புல் ( புல் கூட என்கிற பொருளில் சொல்லப்பட்டது)

தலை - முளைத்தெழுவதை

காண்பரிது. – பார்ப்பதற்கு மிகவும் அரிது, கடினம்.

இந்த குறளில், வள்ளுவர், வானுலவும் மேகக்கூட்டங்களிலிருந்து மழைத்துளிகள் பூமியில் விழவில்லையானால், பசும் புல்கூட முளைப்பதை காண்பது கடினம் என்று உறுதியாகக் கூறுகிறார்.

ஓரறிவு புல்லுக்கே இது கடினம் என்றால், ஓரறிவுக்கு மேலான உயிர்களுக்கு இது சாத்தியமில்லை என்பதை உள்ளுரையாக வைத்துக் கூறுகிறார் என்று கொள்ளலாம்.

“துளி” என்றது மழையானது துளித்துளியாக வீழ்வதினால்.  “பல துளி பெருவெள்ளம்” என்பதனால், சிறுதுளிகள் சேர்ந்தே, பயிர்களும் உயிர்களும் தழைக்க நீர்நிலைகள் ஏற்படுகின்றன் என்பதாலும் கூறியிருக்கலாம்

.  

மாணிக்க வாசகரும் சிவபுராணத்தில் கூறும் போது, ‘புல்லாகி, பூடாகி, புழுவாகி மரமாகிப் பல்விருகமாகி பறவையாய் பாம்பாய்” என்று வரிசை வைத்து கூறுவார்.

வரிசை முறையில் இந்த குறளின் இடப்பொருத்தம் சற்று கேள்விக்குறியது. முந்தைய குறளில் பொய்த்து கெடுக்க வல்ல மழையே பின்பு பெய்து வாழவைத்து உயர்த்தவும் வல்லது என்று சொல்லிவிட்டு, இக்குறளில் மழை பெய்யாது போனால் புல் கூட முளைக்காது என்று சொன்னதன்  காரணம் விளங்கவில்லை. உயர்த்தவும் வல்லது என்றதினாலேயே, உயர்த்தியிருக்கிறது, பின்னும் உயர்த்தும் என்ற பொருள் வருவதால், நெடுங்காலம் பெய்யாமல் பொய்க்க வழியே இல்லை.

வேண்டுமானால், வரட்சிகாலங்களைப் பற்றி குறிப்பதற்காக எழுதப்பட்ட குறளாகக் கொள்ளலாம்.

இன்றெனது குறள்:

தளிர்க்கா பசும்புல்லும் வையத்தில் வானம்

தெளிக்கா தொழியுமெ னின்

குறளின் குரல் - 27

May 5^th, 2012

கெடுப்பதூஉம் கெட்டார்க்குச் சார்வாய்மற் றாங்கே

எடுப்பதூஉம் எல்லாம் மழை.

                                         (குறள் 15: வான்சிறப்பு அதிகாரம்)

Transliteration:

keDuppadhu-um keTTArkku sArvAi  maTRAngE

eDuppadhu-um ellAm mazhai

keDuppadhu-um – Ruining the lives of people (that depend on rains)

keTTArkku – to the ruined people

sArvAi maTRu  - in support of them (ruined people)

AngE - there

eDuppadhu-um – Lifts them up (by pouring sufficiently)

ellAm – everything is

mazhai – rains.

The tone of this verse seems general and is applicable to every living being of the world, but more so to the farmers of the world if we see in the context of adjacency to the previous verse.

vaLLuvar now attributes some kind of free will and thinking capacity to rains as if they act on their own will. Rains can completely deceive the rain seeking world without its seasonal bounty, and can also in support of the same, pour in abundance to help the rain seeking world to uplift the people affected by its failing them.

Reputed Parimelazhagar, one of the early commentators of kuraL, explicity says that this verse talks about the ability and capacity of rains to act on its own. It could simply a poetic imagination and figure of speech in his verse. 

Though the word “eduppadu-um” (எடுப்பதூஉம்) rhymes with “keduppadhu-um” (கெடுப்பதூஉம்), I was thinking vaLLuvar could have used “koduppadhu-um” (கொடுப்பதூஉம்) meaning it can also “give”. A little more looking into vaLLuvar’s mind, it became obvious that the word “eduppadu-um” fits in nicely to mean, “up-lifting”. It makes only sense to uplift somebody who has been affected by the voluntary or involuntary action of a person, thus according an all powerful status to rains, especially with the usage of the word “ellAm” (எல்லாம்) which implies that.

This verse also confirms, in a very subtle way, the belief of vaLLuvar in the power of nature to govern the world by attributing an all powerful status to “rains”, elevating it to some sort of Godhood.

“Not giving its plenty, rain can set the world in ruins,

 Yet, all powerful to lift the same by its bountiful rains”

தமிழிலே:

கெடுப்பதூஉம் – பெய்யாமல் பொய்த்து உலகுள்ளோரை இடருக்குள்ளாக்குவதும்

கெட்டார்க்குச் – அவ்வாறு இடரினால் துன்பப்படுகிறவர்களுக்கு

சார்வாய் மற்று – ஆறுதலாய், துணையாக

ஆங்கே – அதே போன்று,

எடுப்பதூஉம் – மழையை வாழக்கொடுத்து, அவர்களை உயர்த்தி வைப்பதும்

எல்லாம் – ஆகிய எல்லா ஆற்றலும், முழு கட்டுப்பாட்டு மையமாகச் செயல்படுகிற

மழை – திறனுள்ள மழையென்னும் இயற்கைத் திறன், சக்தி.

இந்த குறளின் குரல் உலகுள்ளோர் எல்லோருக்கும் பொதுவாகச் சொல்லப்பட்டதாக கருத இடம் தந்தாலும், குறிப்பாக உழவர்பெருமக்களாம் விவசாயிகளுக்கே சொன்னதாகவும் எடுத்துக்கொள்ளலாம், முந்தைய குறளின் தொடர்பாகப் பார்க்கும் போது.

மழைக்கு ஒரு சுதந்திரமான அறிவு சார்ந்த நிலையை வழங்கி, அது பெய்வதும், பெய்யாதொழிப்பதும், அதனுடைய விருப்பத்திலும் கட்டுப்பாட்டிலும் இருப்பதாக உருவகித்து, எழுதியிருக்கிறார் வள்ளுவர்.

பெய்யாமல் அதனால் வரும் இடர்பாடுகளுக்கு எல்லோரையும் ஆட்படுத்துவதும், அவ்வாறு இடர்பாடுகளுக்கு உள்ளானவர்களை பிறிதொரு நேரம் பெய்து வாழவைப்பதும், எல்லாமே மழை என்று கூறி, முழு வல்லமையையும் மழையின் மேலேற்றிக் கூறியுள்ளதிலே இது விளங்கும்.

குறிப்பாக “எல்லாம்” என்ற சொல் அந்த முழு உரிமை, அல்லது கட்டுப்பாடு இவற்றை மழையின் அதிகார வரம்புக்குள்ளாக்குகிறது.

கெடுப்பதூஉம், எடுப்பதூஉம் போன்ற சொற்கள் ஒசை நயத்தோடு, கவனமான சொல்லாடலும் புலப்படுகிறது. எடுப்பதூஉம் என்றதற்கு பதிலாக, கொடுப்பதூஉம் என்று சொல்லியிருந்தால் கூட கவிதையின் அழகும், பொருளும் அவ்வளவாக மாறியிருக்காது. ஆனால் எடுப்பதூஉம் என்றதாலேயே கொடுத்து உயர்த்துவதை ஒரே சொல்லிலேயே அழகுற சொல்லிவிட்டார் வள்ளுவர்.

தவிர வள்ளுவரின் இறை நம்பிக்கையைப் பற்றி உறுதியாகச் சொல்லமுடியாவிட்டாலும், அவர் இயற்கையின் வல்லமையில் முழுநம்பிக்கைக் கொண்டிருந்தார் என்று இக்குறளின் மூலம் உறுதியாகிறது. இல்லையெனின், “எல்லாம்” என்கிற முழுக்கட்டுப்பாடு அளிக்கும் சொல்லை வெறும் சொல்லழகுக்காக சேர்த்திருப்பாரா?

இன்றெனது குறள்:

பொய்த்திடர் செய்மழையே பெய்தவரை வாழ்விக்கும்

செய்த்திறனும் கொண்டதன் றோ?

குறளின் குரல் - 26

May 4^th, 2012

ஏரின் உழாஅர் உழவர் புயல்என்னும்

வாரி வளங்குன்றிக் கால்.

                                             (குறள் 14: வான்சிறப்பு அதிகாரம்)

Transliteration:

eRin uzhAar uzhavar puyal ennum

vAri vaLankundrik kAl

eRin – with the plough (tilling implement for turning the soil)

uzhAar – won’t plough or till the soil

uzhavar- the ploughmen, farmers

puyal ennum – pregnant clouds that can pour to sumptuous rains

vAri - water

vALamkundrikkAl – if it is diminished in its wealth (of water content)

The farmers will not be able to till and farm the land to grow grains, vegetables and fruits if the clouds that gives water for the farmers, diminish in their wealth of water carried in them. Here is another verse which stresses the importance of rains from the perspective of farmers around the world.

Through this chapter, vaLLuvar tries to bring forth the importance of rains from different perspectives.In the first verse he generally likened the water to nectar of life. In the second verse, he detailed the importance of water for creating and sustaining the food chain including it self being a food. In the third verse, he portrayed a scenario of hunger as a fire engulfing the world if the water creating rains fail the world. Now the fourth verse talks about the rain again from the perspective of farmers and the ploughmen and says if the sumptuous rains don’t fall, there won’t be any work for farmers indicating the source of food chain will be affected.

The word “vAri”, though has two meanings – “income”, “water”; he has used it cleverly to imply both in one word. The research commentary by kI.vA.jA also points out another kuraL (512) where “vAri” has been used as an “income”.  It makes sense to think of “vAri” - water as an income to the world. In the economic sense, it becomes an investment for the farmers to farm for their gains. The connotation is that if the investment diminishes, production also reduces and hence the diminished economic prosperity.

The word “puyal” does not mean calamity-causing hurricane or how it has come to be understool in the language now. It implies the preganant clouds that are bountiful in the wealth of water they carry to give us good rains.

“ Farmers cease to plough and till the land to farm

  When the clouds not profuse in their wealth norm”

ஏரின் – நிலத்தைத் திருத்தும் உழவுக்கருவியாம் ஏர்

உழாஅர் – உழவுத் தொழிலைச் செய்யாமல் போவர்

உழவர் – உழவுத் தொழிலைஇ செய்பவர்கள்

புயல் என்னும் – மழையை நிறைவாகத் தரக்கூடிய நீர் சுமந்த மேகங்கள்

வாரி – நீராகிய வருவாய் (சுமந்த மேகங்கள்)

வளங்குன்றிக் கால் – தங்கள் நீர்வளம் குறைந்து இருந்தால்

தமிழிலே:

நீரென்னும் வருவாயை சுமந்து வரும் மேகங்கள், தங்களுடைய வளம் குன்றி, மழைவளம் குறையுமானால், ஏர்பிடித்து பயிர்விளைக்கும் விவசாயிகளும், தங்கள் தொழிலை செய்யமுடியாமலிருப்பர்.

இந்த அதிகாரம் முழுவதுமே வானிருந்து பொழியும் மழையின் சிறப்பை பல்வேறு கோணங்களில் அலசுகிறது. முதலில் அமுதமாகிய வான்மழைநீர், இரண்டாவதாக உணவுப் பொருள்களை விளைவித்து, உணவுச் சங்கிலியியின் மூலமாக இருப்பதோடு, தானும் உணவாக அமைந்த நீர்,  மூன்றாவதாக எப்படி மழையின்மை பசியென்னும் தீயினால் உலகை அழித்துவிடும் என்கிற உண்மை, நான்காவதான இக்குறளில், மழையின் வளம் குன்ற எப்படி உழவுத்தொழிலும் அற்றுப் போகும் என்கிற பார்வை, என்று பல தளங்களில் ஒரு பொருளைப் பற்றி அழகாக அலசுகிறார் வள்ளுவர்.

“வாரி” என்ற சொல்லுக்கு “நீர்”, “வருவாய்” என்ற பொருள்கள் உண்டு. மழையென்னும் வருவாயே, உழவர்களுக்கு முதலீடாய் இருந்து அவர்கள் வருவாய்க்கு வழி செய்தலால் அச்சொல்லை வள்ளுவர் பயன்படுத்தியுள்ளார் என்று எண்ணவும் முடியும்.  வள்ளுவரே கூட “வாரி பெருக்கி” (குறள் 512) என்று வருவாய் என்னும் பொருளிலும் கூறியிருப்பது தெரிகிறது. (நன்றி: கி.வா.ஜ வின் ஆய்வுரை)

“புயல்” என்கிற சொல்லும், இன்று கொள்ளப்படும் பொருளான, அழிவைத் தரும் சூறாவளியைப் போன்ற உருவகத்தில் ஆளப்படவில்லை. மாறாக நீரைத் தன்னுள் சுமந்து பொழியவரும் மேகங்களைத்தான் குறிக்கிறது.

இன்றெனது குறள்:

வான்மாரி வற்றுங்கால் வேளாளர் வேளாண்மை

தான்மாறிப் பாழா குமே

குறளின் குரல் - 25

May 3^rd,  2012

விண்ணின்று பொய்ப்பின் விரிநீர் வியனுலகத்

துண்ணின் றுடற்றும் பசி.

                                             (குறள் 13: வான்சிறப்பு அதிகாரம்)

Trasliteration:

viNindRu poippin virinIr viyanulagath

thuNind RudatRum pasi

viNindRu – If the rains from skies dry up (should be read as viN indri)

poippin – if it fails to rain in proper seasons

virinIr – surrounded by water of vast oceans

viyan ulagath(u) – this glorious word

thuNind(Ru) – Should be read as “uL nindRu”, meaning will come to stay (what? – hunger)

udatRum – one which causes troubles painfully (which – hunger)

pasi - hunger

The theme continues and follows the previous verse where vaLLuvar said the world lives because of rains. In this verse he says, if the rains fail us without their seasonal pours, all the living beings of the world will starve to death because of the fire of hunger.

The description of “viri nIr viyan ulagam” is not just added as decorative meter filler, but to indicate the expanse of the world surrounded by the oceans. It indeed suggests that, though the big oceans surround this glorious world, salty water is of no use for any vegetation or worthy of drinking. Both adjectives of “viri nIr” (vast waterbody of oceans) , and “viyan ulagam” (glorious world)  have no value or meaning if the rains fail us, is the subtle suggestion made by.  

He does not explicity say the consequences, but hints at them. He simply says if the rains fail, hunger will come to stay and trouble the world”.

"Failing rains in the world surrounded by vast waters

Wreaks the fire of hunger on its subjects that shatters"

தமிழிலே:

இன்றைய குறள், முந்தைய குறளின் நீட்சியான கருத்தாக வைக்கப்படுகிறது. மழையே உணவுக்கான காரணியாயும், உணவாயும் இருக்கிறது என்று சொன்னபின்னர், இக்குறள், அம்மழையானது பெய்யாமல் பிழைத்துவிடுமானால், அல்லது பொய்த்து, வரண்டு விடுமானால், அது எப்படி உலகுயிர்களை வருத்தி, அழித்துவிடும் என்பதை அடிக்கோடிடுகிறது.

“விரி நீர் வியன் நீர் உலகம்” என்பது, அகன்ற கடல்நீரால் சூழப்பட்ட பெருமைமிக்க உலகம் என்பதைக் குறித்தாலும், உள்ளுரைப்பொருளாக, இவ்வளவு நீரிருந்தும் உவர்கடலாக இருப்பதால், இதை முகந்து மேகமாக சுமந்து, மழையாக வானம் பொழியவில்லையானால், பசியாகிய தீ, நிலையாக இருந்து, இவ்வுலகுயிர்களை எரித்து அழித்துவிடும் என்று சொல்லப்பட்டது.

“விரி நீர்” மற்றும் “வியன் உலகம்” என்று புகழ்ந்ததும், மழை பெய்யாவிட்டால், அவற்றின் பயனின்மைபற்றி குறிப்பதற்காகத்தான். வெறும் வெண்பா வாய்பாடு நிரப்பியாக அல்ல.

சங்கப்பாடலொன்று சொல்வது போல, “மாரிவளம் பொய்ப்பின் ஊர்க்கின்னா” என்பதைத் தான் வள்ளுவரும் தெரிவிக்கிறார்.

விண்ணின்று – விண் இன்றி - வானமானது நீரினைமுகந்து தராமல் வற்றிப் போய்

பொய்ப்பின் – மழைபெய்யாமல் பிழைக்குமானால், ஒழியுமானால்

விரிநீர் – அகன்ற கடல் நீரால் சூழப்பட்ட

வியனுலகத்(து) - இவ்வுலகத்தில்

உண்ணின்று – நிலையாக குடிகொண்டு (எது? – பசி)

உடற்றும் – உடலை வருத்தி, உயிரை மாய்க்கும் வருத்தம் தரக்கூடிய (எது? – பசி)

பசி – பசி.

இன்றெனது குறள்:

மாரி பிழைக்கின் வருந்துமே ஆழிசூழ்

பாரும் பசியால் உழன்று

குறளின் குரல் - 24

May 2^nd, 2012

துப்பார்க்குத் துப்பாய துப்பாக்கித் துப்பார்க்குத்

துப்பாய தூஉம் மழை.

                                             (குறள் 12: வான்சிறப்பு அதிகாரம்)

Transliteration:

thuppArkku thuppAya thuppAkki thuppArkkuth

thuppAya thUm mazhai

thuppArkku – For people to eat food

thupp(u) Aya – Good in nature (nourishment, taste etc.)

thupp(u) Akki – helping in the growth of vegetation on this earth to create food of all living beings on this earth

thuppArkkuth – for people that eat

thupp(u) AyathUm -  itself becoming a food (water that we drink is due to rains)

mazhai – rains.

In this interesting verse of vaLLuvar, there is a clever usage of word “thuppu” (துப்பு), in all the words except the last one, stemming from the root word “thuppu” meaning food. This is one of the most popular kuRaL among thamizh public speakers, mostly for it rhythmic and fascinating construction. From the effectiveness point of view, it does not score much IMHO. The words “thuppArkku” and “thuppAya” have been used twice, with the same meaning also.

Could he have used a more common known “uN” (உண்) root to construct the poem to make it readily understandable? Reading through the period-poems of Sangam, this word does not seem to have been used much either. A poet’s responsibility is to convey the thought more than being smart in the construction of poems, especially if it was intended for common folks. Anyways, I am not second guessing vaLLuvar’s intent or thought process when he wrote what he wrote.

This verse speaks about the glory of rains. Rains make the vegetation on this earth possible that gives us grains, vegetables, and fruits and the even the air we breath in an indirect way. Without rains how can plants grow and breathe CO2 and give us oxygen. If we have to treat oxygen as some sort of food for our body, then rains are the reasons for that too.  Also, water that is created out rains, itself becomes a food for every living being on this earth.

“Rains make the food good for everyone to eat

 While it self becoming a food and life’s treat.

தமிழிலே:

துப்பார்க்குத் – உணவு உண்பவர்களுக்கு

துப்பாய  - நல்ல

துப்பாக்கித் – உணவுப் பொருள்களை விளைவிக்கும் காரணப் பொருளாகி

துப்பார்க்குத் - உண்பவர்களுக்கு

துப்பாய தூஉம் – தானே உண்ணீர் உணவாக இருப்பதுவும்

மழை – மழையே!

வான்சிறப்பு அதிகாரத்தின் அடுத்து வரும் இக்குறளில், “துப்பு” என்கிற சொல் உணவு, உண்பவர், நல்ல என்ற பொருள்களில் அமைக்கபட்டிருக்கிறது. பேச்சு, மற்றும் விவாத மேடைகளில் மிகவும் கையாளப்படுகிற குறள்.

மிகவும் கவிநயத்தோடு அமைக்கப்பட்டிருந்தாலும், வெகுவாகப் பயன்பாட்டிலில்லாத சொல்லாம் “துப்பு” என்பதை ஏன் வள்ளுவர் சொல்லாடல் செய்தார் என்று சிந்திக்க வேண்டியிருக்கிறது. சமகால இலக்கியங்களிலோ, முன்னாலும், பின்னாலும் வந்த இலக்கியங்களிலோ, இச்சொல் கையாளப்பட்டதாகத் தெரியவில்லை. அறிந்தவர்கள் இருந்தால் தெரிந்து கொள்ளலாம்.

வெறும் கவிதை நயத்துக்காக மட்டும் அமைக்கப்பட்டிருந்தால், பொதுமக்களின் மறையெனக் கொண்டாடப்படும் ஒரு நூலிலே, வள்ளுவர் இச்சொல்லைக்கொண்டு புனைந்திருப்பாரா என்கிற ஐயப்பாடு எழுகிறது. இதைக் கூட வள்ளுவரின் வாய்மொழியை இரண்டாம் ஊகம் செய்வதற்காகச் சொல்லவில்லை.  ஒரு அறிதலுக்காகத்தான் கேட்கிறேன்.

குறளின் பொருள் இதுதான். உண்பவர்களுக்கு (துப்பார்க்கு – துப்பு ஆர் – உணவு உண்பவர்), நல்ல (துப்பு ஆய)  உணவுபொருள்கள் விளைவிப்பதும் (துப்பாக்கி – துப்பு ஆக்கி ), உண்பவர்களுக்கு (துப்பார்க்கு), உண்ணுகின்ற, நீராகவும் (துப்பாய தூஉம் – உணவாக இருப்பதுவும்) இருப்பது மழையே என்கிறார்.

இவ்வுலகில் நாம் உண்ணும் உணவுப்பொருள்கள் எல்லாவற்றுக்குமே நீர் தேவையானது. வள்ளுவர், பொதுவாக மண்ணில் விளைகின்ற பயிர்களை, காய், கனி, தானியங்களைத் தரும் தாவரங்களை, செடிகளைக், கொடிகளை, மரங்களை குறித்தாலும், புலால் உண்பவர்களுக்கும் இது பொருந்துவதாகிறது. உலகுயிர் எல்லாவற்றுக்குமே நீரின்றி வாழ்வில்லை. ஏன் நாமுண்ணும் காற்றும் கூட, தாவரங்கள் சுவாசித்து வெளியேவிடும் பிராணவாயுவால்தான்.

இன்றெனது குறள்:

உண்பார் உயிர்க்கு உணவாக்கி உண்பார்க்கு

உண்ணீர் உணவும் மழை

குறளின் குரல் - 23

May 1, 2012

வான்நின்று உலகம் வழங்கி வருதலால்

தான்அமிழ்தம் என்றுணரற் பாற்று.

                                                    (குறள் 11: வான்சிறப்பு அதிகாரம்)

Transiliteration:

vAn ninRu ulagam vazhangi varudhalAl

than amizhdham endRuNar pAtRu.

vAn ninRu – the sky that gives us the rains without failing the seasons

ulagam – this world

vazhangi varudhalAl -  gives as a gift (without failing)

than  - it is (the sky)

amizhdham – nectar that gives the boon to live for ever (because of rains the world lives and continues on, else it will dry and perish eventually)

endRuNar – To realize

 pAtRu. -  worthy of (realizing)

“World continues life with the unfailing rains from the sky

Beware without that ambrosia the same would dry and die”

In this self-centric, self-serving world, people that think of the help done by someone without expecting anything in return are a rare breed, but vaLLuvar lived by what he believed in and preached to the world. As we will see later in a different chapter of “nandRi aRidhal”, he truly lived by what he wrote, “ennandRi kondrArkkum uyvunDAm uyvillai sei nandRi kondRa magarkkU”. To dedicate the whole chapter to praise the sky that rains for us to live in this World, a thought, which has not crossed any other poet in any other culture, shows him in great light.

Now he moves from the invisible to visible, abstract unseen to concrete seen, from the Godhead to his construed kind act or gift for the world. The whole chapter of “vAn siRappu” (வான் சிறப்பு) is gravitating on the the gift of rain from the clouds, the importance of water for the survival this world. As we see the world moving towards commoditizing the nature’s gifts one by one, we need to start thinking of how humanity can survive by depeleting the resources one by one at this speed.. The dooms day predictions, if not in 2012, will become true one day not far in the future, if the collective will of humanity does not move towards a self-replenishing, balanced eco-system revival. Today, it is water, and tomorrow it may be the air we breath!

In this verse, vaLLuvar states that we need to realize that the world is continuing its life without perishing because the ambrosial rains, skies pour during the right seasons, without fail. Since the world is immortalized and the life on earth is sustained because of rains it is likened to ambrosia, nectar that makes a person live forever.

தமிழிலே:

வான்நின்று – வான் தன்னிலிருந்து பருவம் தவறாமல் பெய்யும் மழையை

உலகம்  - இவ்வுலகிற்கு

வழங்கி வருதலால் – கொடையாகக் கொடுப்பதால்

தான் – அதுவே

அமிழ்தம்  - அமுதம் போல  சாகா வரந்தருவது. (மழை பெய்யாமல் போனால், உலகம் அழிந்துபடும் என்பதால், உலகத்திற்கும், உலகத்துயிர்களின் சுழற்சிக்கும் ஆதாரவமுதே மழையாம்)

என்றுணரற் – என்று தெளிவதற்கு

பாற்று - உரியது

சுயமையம் மற்றும் சுயநலம் சார்ந்த, உலகத்தில், பிறருக்காக வாழும் பெருந்தகையாளர் மிகவும் குறைவு, அரிது.  வள்ளுவரோ, தன் வாய்மொழியின் படி வாழ்ந்து காட்டியவர் என்பதற்கு, இவ்வதிகாரமே சான்று. “என்நன்றி கொன்றார்க்கும் உய்வுண்டாம் உய்வில்லை செய்ந்நன்றி கொன்ற மகற்கு” என்று எழுதியதுமட்டுமல்லாமல், அதன்படி வாழ்ந்து காட்டியவராக இருத்தல் வேண்டும்.

நன்றி என்பது நம்மைச் சார்ந்த சமூகத்தினருக்கு மட்டுமல்ல. நம்மிடமிருந்து நன்றியை எதிர்பார்த்து செய்பவர்களுக்கு மட்டுமல்ல. வலது கை அளித்தது இடது கைக்கு தெரியாமல் செய்யும் வள்ளன்மை மிக்கவர்களுக்கும், அவர்களே நன்றியை எதிர்பாராவிட்டாலும், தெரிவிப்பதுதான். அதுவே உயரிய பண்புமாம்.

வானம் நமக்கு வற்றாமல், பருவந்தவறாமல் வழங்கும் கொடையே மழை. அதற்காக அந்த வானம் நம்மிடம் நன்றியை எதிர்ப்பார்க்கிறதா? ஆனாலும் அந்த வானத்துக்கும் நம் நன்றியறிதலைக் காட்டும் மனிதப் பண்பின் சிகரம்தான் இந்த அதிகாரம். மழை, அதனால் பெருகும் நீர், அதனால் பெருகும் வளமென்று, நீண்டுகொண்டே செல்லும் கொடைச் சங்கிலியை நெகிழ்ந்து நினைந்து ஒரு அதிகாரம் செய்திருக்கிறார் வள்ளுவர்.

ஆனால் இன்றோ இயற்கை அளித்தக் கொடைகளை வர்த்தகமயமாக்கி, மேலும் நாம் வாழும் சூழலை நரகமாக்கிக் கொண்டிருக்கிறோம். நேற்று நிலத்துக்கு விலை கொடுத்தோம், இன்று நீருக்கு விலை கொடுக்கிறோம். நாளை காற்றுக்கா? தெரியவில்லை!

இக்குறளில், வானம் பொழிவதால் உலகம் உயிர்ப்புடன், இன்றும் சாகா வரம் வேண்டி அமுதம் உண்டதைப் போலிருக்கிறது என்று கூறப்படுகிறது. உலகம் உய்ய பெய்யும் மழையே உலகுக்கு அமுதம் எனலாம். உலகத்தின் உயிர்ப்பிலேதான் அழியாத மனித, மிருக தாவர இனங்களும் இருக்கின்றன. எனவே இந்த தொடரும், சாகா நிலைக்கும் காரணமாகிய அமுதம் வானிருந்து பெய்யும் மழைதான்.

சம்பந்தர் தேவாரத்தில் “பெய்தவன் பெருமழை உலகம் உய்யச்செய்தவன்” என்று கூறப்பட்டுளதையும் கவனிக்கவேண்டும் (நன்றி: கி.வா.ஜ-வின் ஆய்வு பதிப்பு)

“அமிழ்துதிகழ் கருவிய கணமழை” என்று வரும் பதிற்றுப்பத்து பாடலும் மழையினை அமிழ்தென கூறியதும் கவனிக்கத்தக்கது. (நன்றி: கி.வா.ஜ-வின் ஆய்வு பதிப்பு)

இன்றெனது குறள்:

வான்வழங்கும் வள்ளன்மை தானமிழ்தாம் பெய்மழையால்

வாழுலகம் என்றறிவோம் நாம்