குறளின் குரல் - 534

4^th Oct 2013

காக்கை கரவா கரைந்துண்ணும் ஆக்கமும்

அன்னநீ ரார்க்கே உள.

                             (குறள் 527: சுற்றந்தழால் அதிகாரம்)

Transliteration:

kAkkai karavA karainduNNum Akkamum

annanI rArkkE uLa

kAkkai – a crow

karavA – will not hide (the food it picks up)

karainduNNum – will call out its kindred

Akkamum – the wealth such as money, devoid of enemies, good relations, glory, etc.

anna nIrArkkE – Only to people of such trait

uLa – will be there.

A crow is not a desirable birl; it is black and not colorful or attractive like other birds. Does go as uninvited guest where the food is found and without anyone’s consent picks up food. Mostly people only drive off the bird when they sight the bird. But such generally despised bird has a unique character. It always shares the food it gets with its kindre, calling them out when it finds and picks up the food. Such a sharing tendency is not found in most humans and in other life forms. Whether it is true for a crow for being such a benevolent bird to get all prosperity or not, this verse says, for people of such benevolence prosperity of all kinds will be there.

“Crow cries out to its kindred to share the food it finds without concealing

 Nature of such sharing bequeath to a person prosperity without ceiling “

தமிழிலே:

காக்கை  - காக்கையானது

கரவா  - ஒளிக்காது (தனக்குக் கிடைத்த உணவை)

கரைந்துண்ணும் - தன் இனத்தைக் கூவி அழைத்து பகிர்ந்து உண்ணும்

ஆக்கமும் - எல்லா செல்வங்களும் (வளம், பகையின்மை, நல்லுறவு, பெருமை ஆகிய)

அன்ன நீரார்க்கே - அத்தகைய தன்மை உடையவர்களே

உள - இருக்கும்

காக்கைப் பறவைகளில் எல்லோரும் விரும்பக்கூடிய ஒன்றல்ல. நிறத்தால் கருப்பு. அழையா விருந்தாளியாக, உணவு கண்ட இடத்தில் தோன்றி கொத்திச் செல்வதுதான் காக்கை. பெரும்பாலும் காக்கையை விரட்டுபவர்களே உண்டு. ஆனால் அக்காக்கைக்கு மற்ற உயிரினங்களில் இல்லாத ஒரு குணம் உண்டு. தனக்குக் கிடைத்த உணவை தன் கூட்டத்தையே கரைந்து அழைத்து ஒளிக்காமல், பகிர்ந்து உண்ணும் இயல்பது. அத்தகைய தன்மை உடையவர்களுக்கே, வளம், பகையின்மை, நல்லுறவு, பெருமை ஆகிய எல்லாச் செல்வங்களும், இருக்கும். காக்கைக்கு அதனுடைய குணத்தினால் ஆக்கம் உண்டா இல்லையா என்று தெரியது. ஆனால் காக்கை குணம் கொண்டவர்க்கு உண்டு என்பது இக்குறள் சொல்லுங் கருத்து.

இன்றெனது குறள்:

கூட்டத்தைக் கூவியழைத் துண்ணுகாகம் போல்வார்க்கே

கூட்டுசெல்வம் கொட்டி வரும்

kUTTaththaik kUviyazhaith thuNNukAgam pOlvArkkE

kUTTuselvam koTTi varum

குறளின் குரல் - 533

3^rd Oct 2013

பெருங்கொடையான் பேணான் வெகுளி அவனின்

மருங்குடையார் மாநிலத்து இல்.

                             (குறள் 526: சுற்றந்தழால் அதிகாரம்)

Transliteration:

perungkuDaiyAn pENAn veguLi avanin

marunguDaiyAr mAnilaththu il

perungkuDaiyAn – one who is benevolent

pENAn veguLi – and does not succumb  to anger, rage

avanin – none other than him

marunguDaiyAr – is surrounded by

mAnilaththu il – in this world

This verse expresses the same thought as the previous, except said in a different way. The last verse stressed on being a person of sweet words to kindred. This verse talks about not giving in to anger or rage apart from being benevolent. In general people of sweet words will be devoid of anger and likewise, people devoid of anger will be of sweet words. Why then are there two verses? Sometimes people can pretend to be sweet tongued; but to pretend consistently as a person devoid of anger or rage is extremely impossible. Perhaps because of that vaLLuvar has said about both in two different verses.

The verse says: None other than the benevolent and anger/rage restrained, is surrounded by kindred in this world.

None other than benevolent and anger restrained

Is most desired to be surrounded by dear kindred

தமிழிலே:

பெருங்கொடையான் - வள்ளன்மை மிக்கானாயும்

பேணான் வெகுளி - சினத்தை போற்றாதானாயும்

அவனின் - அவ்வாறு இருப்பவனைவிட

மருங்குடையார் - சுற்றத்தை தம்பக்கத்தில் கொண்டவர்கள்

மாநிலத்து இல் - இவ்வுலகில் வேறு யாருமில்லை.

சென்ற குறளை வேறு விதமாகச் சொல்லுகிற  குறள் இது. இன்சொல் ஆற்றுதலுக்கும், வெகுளி பேணாமைக்கும் வேற்றுமை இல்லை. சினம் இல்லானே இன்சொலனாக இருப்பான். இன்சொல் உடையார்க்கு சினத்தைப் போற்றி காத்தல் இராது. இதற்கு ஏன் இரண்டு குறள்கள் என்று  சிந்திக்கவேண்டும்.  இன்சொலனாக சில நேரங்களில் மனிதர்கள் நடித்துவிடலாம். ஆனால் சினமில்லாமல் மனிதர்களால் வெகு நேரத்திற்கு நடிக்க முடியாது. ஒருவேளை அதற்காக இன்சொல்லைப் பற்றி முதற்குறளில் சொல்லிவிட்டு, பின்பு விளக்குவதற்காக, அதுமட்டுமில்லாமல் “சினமும் இல்லாமல் இருப்பவரை” என்று மேலும் வலிந்து சொல்லுகிறார் வள்ளுவர் என்று கொள்ளலாம்.

பெரிய வள்ளன்மையும், சினமில்லாமையும் கொண்டவனைவிட உலகத்தில் சுற்றத்தால் சூழப்பட்டு இருப்பவர் யாருமில்லை என்பது இக்குறளின் பொருள்.

இன்றெனது குறள்:

வள்ளன்மை வன்சினம் இல்லாமை கொண்டார்போல்

உள்ளோர் உறவுசூழ்ந்தார் இல்

vaLLanmai vansinam illAmai koNDArpOl

uLLOr uRavusUzhndAr il

குறளின் குரல் - 532

2^nd Oct 2013

கொடுத்தலும் இன்சொலும் ஆற்றின் அடுக்கிய

சுற்றத்தால் சுற்றப் படும்.

                             (குறள் 525: சுற்றந்தழால் அதிகாரம்)

Transliteration:

koDuththalum insolum ARRin aDukkiya

suRRaththAl suRRap paDum

koDuththalum – with wealth, being always a support

insolum – and a person of sweet words

ARRin – and do so

aDukkiya –  direct and indirect

suRRaththAl – by kindred

suRRappaDum – be surrounded

Once again a verse with an obvious fact that almost everyone knows either as a pleasant or bitter truth as per their persoanl experiences. It definitely feels like a count filling verse for this chapter. But the specific word usage of “aDukkiya” is rather important in this verse. This is also an observed fact, but endorses that this has been seen and experienced for thousands of years. When the wealthy and affluent or people that wield power can not only support, but be sweet in words to the direct kith and kin as well as the indirect army of kindred, then they will be surrounded by such a battalion of kindred always, though said in the pleasant context, coud be bitter sweet sometimes!

Infact, a nAlaDiyAr verse says it much more effectively, though a little expensive by two more lines.  The verse says: ‘When a person is of sweet words that do not differentiate others by branding in certain ways like, “my perception of this person is this, this person is my relative or the person is not directly ours”, and can remove the pains of poor kindred, they are the most qualified to lead”. These words throw more light into this subject and also support once again the golden words, of AuvayyAr. “selvarkkazhagu sezhunkilAi thAngudal’

“When not differentiating the people as close or distant kindred

 a person of sweet words and benevolence is always surrounded”

தமிழிலே:

கொடுத்தலும் - தன்னுடைய செல்வத்தால் தாங்குதலும்

இன்சொலும் - உற்ற இன்சொல் பேசுதலும்

ஆற்றின் - செய்வாராயின்

அடுக்கிய - தொடர்ந்துவரும் (நேரடியான மற்றும், அடுத்த அடுக்கினைச் சேர்ந்த)

சுற்றத்தால் - சுற்றங்களாலும்

சுற்றப்படும் - சூழப்படுவர்.

மீண்டும் ஒரு “குங்குமம் சிவப்பு” போன்ற எல்லோரும் அறிந்த உண்மையைக் கூறுகிற குறள். இவ்வதிகாரத்தில் குறள் எண்ணிக்கை நிறைவுக்காகச் செய்யப்பட்டது போல். ஆனாலும், இக்குறளில் சொல்லப்படும் “அடுக்கிய” என்ற சொல் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது.  செல்வராயிருந்து செழுங்கிளைத் தாங்கி, தம்முடைய சுற்றத்தினரிடம் இனிமையான சொற்களையே சொல்பவரைச் சுற்றியே அவரது சுற்றம் இருப்பது வெளிச்சமான உண்மை. சுற்றம் மட்டுமில்லாமல், சுற்றத்தின் சுற்றம், அதனுடைய சுற்றமென்று அடுக்குத்தொடராகச் சுற்றப்பட்டாளமே அவரைச் சூழ்ந்துவரும் என்றவோர் உண்மையை (பல நேரங்களில் கசப்பான அனுபவமாகவும் இருக்கக்கூடிய) சொல்லியிருப்பது ஒன்றே இக்குறளின் சிறப்பு.

இக்குறள் சொல்ல நினைக்கும் கருத்தை இதைவிடச் சிறப்பாக சொன்ன நாலடியார் பாடல் இதோ.

இன்னர் இனையர் எமர்பிறர் என்னும் சொல்

என்னும் இலராம் இயல்பினால் - துன்னித்

தொலைமக்கள் துன்பம்தீர்ப் பாரேயார் மாட்டும்

தலைமக்கள் ஆகற்பா லார்

இப்பாடலின் கருத்து: “இவர், இப்படிப்பட்டவர்; எம் உறவினர்; அயலார்' என்று வேறுபாடு குறிக்கும் சொல்லைச் சொல்லாத இயல்பினராய், வறுமைத் துன்பத்தால் வாடும் மக்களைச் சார்ந்து அவர்தம் துயரத்தைக் களைபவரே யாவர்க்கும் தலைவர் கும் தன்மையுடையவர் ஆவர்”. அடுக்கிய சுற்றத்தை அயலார் என்று நினைக்காதவரே தலைவர் என்பது நான்கு வரிகளாயினும் விளக்கும் விளக்காக இருக்கிறது. இவ்வரிகள் ஔவையின், “செல்வர்கழகு செழுங்கிளை தாங்குதல்” என்ற பொன்னான வாக்கினை விளக்கும் வரிகளாக உள்ளதைக் காணலாம்.

இன்றெனது குறள்:

சுற்றத்தின் சுற்றமும் சூழ்ந்துவரும் ஈவதோடு

உற்றதோர் இன்சொலாற் றின்

suRRaththin suRRamum sUzhndhuvarum IvadODu

uRRadOr insolAR Rin

குறளின் குரல் - 531

1^st Oct 2013

சுற்றத்தால் சுற்றப் படஒழுகல் செல்வந்தான்

பெற்றத்தால் பெற்ற பயன்.

                             (குறள் 524: சுற்றந்தழால் அதிகாரம்)

Transliteration:

suRRathtAl suRRap paDaozhugal selvandAn

peRRaththAl peRRa payan

suRRathtAl – with the associates

suRRappaDa ozhugal – living a life, surrounded by them, their support

selvam – is the real wealth

tAn peRRaththAl – for some one, because of greatness

peRRa payan – what that person gets.

The word order of this verse cause considerable confusion to interpret in a meaningful way, Parimelazhagar and hence others after him or that followed him also have interpreted based on what they make of the word “peRRaththAl” as “peRRa adanAl”, meaning “because of getting that”. It is very unlikely that vaLLuvar has meant so, as he certainly was not devoid of words to play with to get the intended meaning more effectively.

Because of the construed word meaning, the verse has been interpretd thus: “The very purpose and use of somebody begetting wealth is to live surrounded by the close associates”. Without any base, this would mean that it is right to have many people live off a rich person. It is very clear that was not the intended meaning. The word “peRRam” means “greatness”.

The verse with the correct  interpretation of the words, directly means this: “To live and be loved surrounded by close associates is itself wealth for someone. The greatness attained by the person also has a meaning and purpose when such is the case”.

Two verses from nAlaDiyAr and aRaneRichchAram express similar thoughts. nAladiyar verse says, just like a tree giving shade when the hot sun is burning, taking all the heat on itself, a great human being is the one who lives for others to live happily despite his own personal suffering. aRaneRichchAram verse says, rich must quell anger, be good, must support all that are associated with them, must share food with them, muts be charitable. Such good souls will live among the heavenly beings.  Auvayaar has said it in one sentence, “selvark kazhagu sezhunkiLai thAngudal” - a profound expression.

“True wealth is to live surrounded by kindred

 Also the purpose, use of greatness obtained”

தமிழிலே:

சுற்றத்தால் - தன்னைச் சூழ்ந்திருக்கும் நெருங்கிய சுற்றத்தால்

சுற்றப்பட ஒழுகல்  - சூழப்பட்டு வாழ்வதே

செல்வம் - செல்வமாம், வளப்பமாம்

தான் பெற்றத்தால் - தான் பெருமையால்,  (அடைந்ததால் என்பது மற்ற உரையாசிரியர்கள் சொல்வது, பெற்றதால் என்றிருந்தால் அது சரி!)

பெற்ற பயன் - அடைந்த பயன்

இக்குறளின் சொற்கோர்ப்பு குழப்பத்தை உண்டுபண்ணுவது.குறிப்பாக “பெற்றத்தால்” என்பதை “பெற்ற அதனால்” என்று கொண்டு பரிமேலழகர் பொருள் செய்திருகிறார். மற்றவர்களும் அதையே பின்பற்றியிருக்கின்றனர். பெற்றம் என்று கொண்டால் பெருமை என்ற பொருள் வருவதால், அதை சரிவர பொருத்திப்பார்க்காமல் பெற்றதால் என்பதை அடைந்ததால் என்று கொண்டு இக்குறளின் பொருள் எழுதப்பட்டுள்ளது. ஒருவன் செல்வம் பெற்றதன் பயனே அவனைச் சுற்றம் சூழ்ந்திருந்து அவனோடு ஒட்டி ஒழுகுவதால்தான் என்பதாக எழுதப்பட்டுள்ளது.

இதை, “தன்னை நெருங்கிய சுற்றம் சூழ வாழ்ந்திருப்பதே ஒருவருக்குச் செல்வம் என்றும், அவர் அவ்வாறு உற்ற பெருமைக்கும் அதுவே பயன்” என்றும் பொருள் செய்தால், குறளின் சொல்லொழுக்குக்குப் பொருத்தமாக இருக்கும்.

நாலடியார் பாடல் ஒன்று இவ்வாறு சொல்கிறது. படிக்கும் போதே விளங்கும் பாடல்.

அழன்மண்டு போழ்தின் அடைந்தவர்கட் கெல்லாம்

நிழன்மரம்போல் நேரொப்பத் தாங்கிப் - பழுமரம்போல்

பல்லார் பயன்றுய்ப்பத் தான்வருந்தி வாழ்வதே

நல்லாண் மகற்குக் கடன்.

அறநெறிச்சாரப் பாடலொன்றும், இதே கருத்தை எளிதாக இவ்வாறு சொல்கிறது.

செல்வத்தைப் பெற்றார்சினங்கடிந்து செவ்வியராய்ப்


பல்கிளையும் வாடாமல் பாத்துண்டு - நல்லவாம்


தானம் மறவாத தன்மையரேல் அஃதென்பார்


வானகத்து வைப்பதோர் வைப்பு

இன்றெனது குறள்:

செழுங்கிளை சூழாதான் செல்வம் பெறுதல்

பழுதன்றி வேறுபய னென்?

sezhunkiLai sUzhAdAn selvam peRudal

pazhudanRi vERupaya nen?