குறளின் குரல் - 268

5^th January, 2013

அவிசொரிந் தாயிரம் வேட்டலின் ஒன்றன்

உயிர்செகுத் துண்ணாமை நன்று.

               (குறள் 259: புலால்மறுத்தல் அதிகாரம்)

Transliteration:

Avisorindh dhAyiram vETTalin onRan

Uyirseguth thuNNAmai nanRu

Avisorindh(u)  - Better than droping oblations to the sacrificial fire

Ayiram – (and doing) a thousand

vETTalin - sacrifices

onRan – A life’s

Uyirseguthth(u) – killing it (life) for meat and

uNNAmai – not eating

nanRu – is good

Purposeless offerings in terms of ghee and other material things in a sacrificial fire and do such sacrifices, thousands of them is of no use compared to not eating meat by killing another life, however inferior tha life is. That’s the only way and high path to reach Godhead – A simple thought espoused in this verse.

Parimelazhagar in his commentary says that the usage of Sacrificial fire is bigger than ordinary resolve to not kill other life forms to eat meat. Suggests that by doing the smaller thing there is an easy way to salvation.

“More than of thousands of oblations in sacrificial fire

 Better not to eat meat by killing a life, a sinful desire”

தமிழிலே:

அவிசொரிந்(து) - நெய் உள்ளிட்ட வேள்வித்தீயில் இடக்கூடிய அவிசை நெருப்பிலிட்ட்உ

ஆயிரம் - ஆயிரமாய்

வேட்டலின் - வேள்விகள் வளர்த்தலின்

ஒன்றன் - ஒரு உயிரின்

உயிர்செகுத்து - உயிர்மையைக் கொன்று (புலாலுக்காய்)

(உ)ண்ணாமை - அந்த புலாலை உண்ணாதிருத்தல்

நன்று - நல்லதாம்.

வெற்று விரதங்களாலும் இறைவழிபாடுகளிலும் ஈடுப்பட்டு, ஆயிரமாய் வேள்விகள் செய்து, அதில் நெய் முதலான பலவற்றை அவிசு எனப்படும் அர்ப்பணிப்பாகக் கொடுத்தலைவிட ஒரு உயிரைக்கொன்று அதன் இறைச்சியை உண்ணாமை புண்ணியத்தைத் தரும் என்பதே இக்குறளின் கருத்து. கொல்லாமையே உயரிய அறம், அதுவே இறைப்பொருளை அடையும் வழி என்பதை உணர்த்துகிற குறளிது.

பரிமேலழகர், வேள்விகள் என்பது அளவில் பெரியவை; ஆனால் கொல்லாமையாகிய விரதம் அளவில் சிறியது, இருந்தாலும் இதுவே உயர்ந்தது, இறைப்பொருளை அடைய என்று உணரும்படி உரைசெய்துள்ளார்.

இன்றெனது குறள்:

வேள்விபல யாத்தலின் நன்றாம் உயிர்களைக்

மாள்வித்து ஊனுண்ணா மை.

குறளின் குரல் - 267

4^th January, 2013

செயிரின் தலைப்பிரிந்த காட்சியார் உண்ணார்

உயிரின் தலைப்பிரிந்த ஊன்.

               (குறள் 258: புலால்மறுத்தல்அதிகாரம்)

Transliteration:

seyirin thalaipirindha kATchiyAr uNNAr

uyirin thalaipirindha Un

seyirin - blemish

thalaipirindha – removed

kATchiyAr –knowledgeable person

uNNAr – will not eat

uyirin – a life

thalaipirindha – removed (by killing)

Un – meat.

The word “seyirin” used in this verse means “flawless sharp intellect” as per ParimElazhagar.  ParidhiyAr has meant this to be “unclean” and KALingar as “sin”. Regardless of how we take it, they all point to deficiency of human in some form or other. The verse says: The persons of sharp and blemish free intellect will not kill another life to eat that. It is like eating the corpse.

vaLLuvar has given two important subtle points here. First, he kindles the ego of a person and says only people of flawful intellect will eat by killing. Secondly, he creates disgust by saying; it is equivalent to eating a corpse. We can see his keenness to avert people from eating meat by saying the evil of meat eating in many ways.

But we have several counters for such forceful arguments. When I was writing the alternate verse for this, and sharing it with my mother, she said, “pasi vandhiDa paththum paRandhu pOm”. (When hunger strikes, all the ten will fly away) and people will not even think about good or bad. What are these ten things that will leave a person to let him go to such a lowly state? Self-respect, good family, education,helping others, intellect,  benovelence, stature, good occupation, effort, and even love towards good woman partner, are these ten aspects of a persons life that he should not lose.  Truly, if these things leave a person, would eating meat is going to be viewed a sin by such persons? Thought to ponder.

“Persons of flawless and sharp intellect

Will not kill a life to eat the corpse of that”

தமிழிலே:

செயிரின் - குற்றத்தினை

தலைப்பிரிந்த - நீங்கிய

காட்சியார் - அறிவினை உடையவர்

உண்ணார் - உண்ணமாட்டார்

உயிரின்  - ஓர் உயிரைக்

தலைப்பிரிந்த - நீங்கிய (கொன்று நீக்கப்பட்ட)

ஊன் - புலாலை

இக்குறளில் பயனாகியிருக்கும் சொல்லான “செயிரின்” என்பதற்கு “(அறிவு) மயக்கமாகிய குற்றம்” என்று பொருள் செய்துள்ளார் பரிமேலழகர். பரிதியார், அசுத்தம் எனவும், காளிங்கர் பாவம் எனவும் பொருள் கொண்டுள்ளனர். எவ்வாறு கொண்டாலும் அவை குறையானவையே. குறள் கூறும் கருத்து இதுதான் குற்றமில்லாத, தெளிந்த அறிவுடையவர், ஓருயிரைக் கொன்று கிடைக்கும் ஊனை உண்ணமாட்டார். அவ்வாறு உண்ணுவது ஒரு பிணத்தை தின்பதற்கு ஒப்பாகும் என்றும் சொல்லுகிறார்.

இரண்டு செய்திகளை மிகவும் நுட்பமாகப் புகுத்திவிடுகிறார் வள்ளுவர். ஒன்று கொன்று தின்பவர் அறிவு மயக்கத்திலிருப்பவர் என்பது.இரண்டாவது கொன்று தின்பவர்கள், பிணத்தைத் தின்கிறார்கள் என்பது. முதலில் சொன்னது தன்மானத்தைத் தூண்டுவதாகவவும், இரண்டாவது அருவருப்பை உண்டுபண்ணுவதாகவும் உள்ளது. எப்படியெல்லாம் சொல்லி புலால் உண்ணலைத் தவிர்க்கச் செய்யலாம் என்று வள்ளுவர் சிந்தித்திருப்பது தெளிவாகிறது.

ஆனால் நாம்தான் எல்லாவற்றுக்கும் ஒரு மாற்றமைதி வைத்திருக்கிறோமே! இந்தக்குறளைப்பற்றி என் தாயாரிடம் நான் எழுதிக்கொண்ட்ஏ பேசும்போது, அவர்கள் சொன்னது இதுதான்! “ஆமாம்! பசி வந்திட பத்தும் பறந்துபோம்” என்றும் சொல்லியிருக்கிறார்கள்! ஆனால் பசிநோய் வரின், மானம், குடிபிறப்பு, கல்வி, ஈகை, அறிவுடமை, தானம், தவம், உயர்வு, தொழில், முயற்சி, தேன் போலும் இனிமை பொருந்திய சொல்லை உடைய மங்கையர்மேல் ஆசை கொள்ளுதல் ஆகிய பத்தும் ஓடிப்போம்! இதில் புலால் உண்ணலைச் சொல்லவில்லையானாலும், இவையெல்லாம் பறந்து போனவர்க்கு, புலால் உண்ணல் மட்டும் என்ன விதிவிலக்கா!

இன்றெனது குறள்:

குற்றமற்ற கூர்த்த மதியினார் கொள்ளாரூண்

செற்றோர் உயிரதன் ஊன்

kuRRamaRRa kUrththa madhiyinAr koLLARUN

seRROr uyiradhan Un

குறளின் குரல் - 266

3^rd January, 2013

உண்ணாமை வேண்டும் புலாஅல் பிறிதொன்றன்

புண்ணது உணர்வார்ப் பெறின்.

               (குறள் 257: புலால்மறுத்தல்அதிகாரம்)

Transliteration:

uNNAmai vENDum pulAal piRithonRan

puNNadhu uNarvArp peRin

uNNAmai vENDum – Should not eat

pulAal - meat

piRithonRan puNNadhu – After all it is like a wound on a body (disgusting)

uNarvArp peRin – if that’s realized

In this verse, vaLLuvar depicts meat eating as a digusting act by comparing to a disgusting thought. One must definitely avoid eating meat if they realize how disgusting it is as it tatamount to eating a raw wound on a body. It gives as much disgust. To say it in the strongest possible terms, and to make a lasting impression of disgust about meat eating, he has used a truly disgusting act.

The moment one hears the word “pulAl”, a raw wound should appear in our vision and imagination of eating that wound should come to mind.That will set the utmost disgust in us about eating meat.

Some people advocate killing for eating as nature’s law and argue that it has been so designed by the omniscient God. They cite examples of small fish eaten by big fishes, and weaker animals killed for food by bigger animals and say it is the food cycle design of God, justifying the act of killing for food. They would also ask, after all humans did not know agriculture until they evolved and they were only eating meat for a long time. Yes, vegetarianism may be a later thought; but as part of evolving, dressless man became eventually fashionable to wear dresses. After all, as the world formed and became the breeding ground for different life forms, before humans evoled either due to Darwinian theory or in other ways, there were fruit bearing trees and other forms of vegetation.  Strong and big elephants and milk giving cows have stayed vegetarian instinctly by birth. So to advocate killing citing what is convenient to them is futile.  This verse  is one of the best forceful verses of vaLLuvar to condemn the meat eating practice, invoking disgust in people.

“One must not eat meat if only they understand

 It is as disgusting as eating the sickeing wound”

தமிழிலே:

உண்ணாமை வேண்டும் - புசிக்கக்கூடாது

புலாஅல் - இறைச்சி, மாமிசம்

பிறிதொன்றன் புண்ணது - மாமிசம் மற்றொரு உடலில் உள்ள புண் போன்றது (அருவருப்பானது)

உணர்வார்ப் பெறின் - இதை உணர்ந்து கொண்டால்.

வள்ளுவர் இக்குறளில், புலால் உண்ணலை ஒரு அருவருக்கத்தக்க செயலாக உருவகிக்கிறார்.புலால் உண்ணலை ஒருவர் தவிர்க்கவேண்டும்; ஏன் எனில் அது ஒரு உடம்பின்கண் உள்ள புண்ணை உண்ணுதலுக்குச் சமம். அது எந்த அளவுக்கு அருவருப்பைத் தருவதோ அந்த அளவுக்கு அருவருப்பானது புலால் உண்ணுதல் என்கிறார் வள்ளுவர். இதை தன்னுடைய புலால் மறுத்தல் கொள்கையினை பிறர் மனதில் எப்படியாவது ஊன்ற செய்யவேண்டுமென்கிற தீவிரத்தில் சொல்லப்பட்டதாகக் கொள்ளவேண்டும்.  

புலால் என்ற சொல்லைக் கேட்டாலே, புண்ணும், அது புரையோடிப் போனது அகக்காட்சிக்கு வந்து அருவருப்பு மேலிடுமல்லவா? அப்படியாவது தவிர்க்கமாட்டோமா என்கிற எண்ணமே இக்குறளுக்குக்காரணம். அறநெறிச்சாரப் பாடலொன்று புலாலை புண்ணுக்கொப்பாகச் சொல்கிறது. “தம்புண் கழுவி மருந்திடுவர் தாம்பிறிதின் செம்புண் வறுத்த வறைதின்பர்”

சிலர் இயற்கையின் நியதியென வாதிட்டு, இறைவனை சாட்சிக்கு அழைத்து, சிறுமீனைப் பெருமீன் விழுங்குவதையும், வலிய மிருகங்கள் வலிகுன்றிய மிருகங்களை கொன்றுண்பதையும் சுட்டிக்காட்டி, மிருகங்களைக் கொன்றுண்பதை நியாயப்படுத்துவர். இது உணவுச்சுழற்சி விதி என்பர். உணவைப் பயிரிட அறிவதற்குமுன் வேட்டையாடி மிருகங்களைத்தானே உண்டு வாழ்ந்தனர் என்பர். ஆடையில்லாமல் பிறந்த மனிதன், ஆறாம் அறிவினால் பரிணாம வளர்ச்சியடைந்து, நாகரீகம் அடைந்து ஆடை அணிந்தார்போலத்தான் இதுவும். தவிரவும், உலகம் பிறந்து உயிர்கள் பிறந்தவுடனே, மரங்களும், செடிகளும், கொடிகளும், காய்களும், கனிகளும் உண்டாகிவிட்டன. யானைபோன்ற பெரிய மிருகங்களும், பசுபோன்றவையும் இலைகளையும் தழைகளையும், புல்லையும் உண்டு வளரவில்லையா? வாய் இருக்கிறதென்று வாதிடுவோர், இதை சிந்திக்கவேண்டும். வள்ளுவர் அவர்களுக்கெல்லாம் அறிவிலுரைக்க வேண்டுமென்று இவ்வாறு கூறியுள்ளது மிகவும் பாராட்டி வியக்கத்தக்கது.

இன்றெனது குறள்:

மற்றோர் உயிரினது புண்ணுண்ணல் ஒப்பாகும்

செற்றோர் உயிரினூனுண் ணல்

maRROr uyirinadhu puNNuNal oppAgum

seRROr uyirinUnuN Nal

குறளின் குரல் - 265

2^nd January, 2013

தினற்பொருட்டால் கொல்லாது உலகெனின் யாரும்

விலைப்பொருட்டால் ஊன்றருவா ரில்.

               (குறள் 256: புலால்மறுத்தல் அதிகாரம்)

Transliteration:

thinaRporuTTAl kollAdhu ulagenin yArum

vilaiporuTTAl UnRaruva ril

thinaRporuTTAl – for the purpose of eating (meat)

kollAdhu – not killing

ulagenin – if the world is (not killing)

yArum – none will

vilaiporuTTAl – for the sake of selling

UnRaruvar – Un+tharuvAr – people that sell meat

Il - none

Some poets write very obvious observations as poems – something like “sun is bright”. This verse is something silmilar in nature. You will also probably agree when you read the meaning of this verse.

If no one kills for food other life forms in this world, then there won’t be people that sell meat for others to buy and consume. Even if they don’t kill people that are agents for others to eat meat and those that eat meat will only go to hell after they leave this world. So by not killing for food, both the agents of meat eating (sellers) and meat eaters (consumers) are save from going to hell is implied here.

“If none to kill for eating meat in the world

 None there to sell or consume meat as food”

தினற்பொருட்டால் - உண்ணுதலுக்காக

கொல்லாது - ஓர் உயிரை கொல்லாமல் இருக்கும்

உலகெனின் - இவ்வுலகென்றால்

யாரும் - எவரும்

விலைப்பொருட்டால் - விற்பதற்காக்

ஊன்றருவா(ர்) - ஊன் விற்போர்

இல் - ஒருவரும் இல்லை

சில கவிஞர்கள் எல்லோரும் அறிந்த கருத்துக்களை பாட்டாக அமைப்பதை வேடிக்கையாகக் கூறுவதுண்டு. “குங்குமம் சிவப்பு, கூந்தல் கருப்பு” போன்ற பாடல்கள் அவை. இக்குறளும் சற்று அந்த வகையைச் சார்ந்ததுதான். குறள் சொல்லும் கருத்தைப் படித்தால் நீங்களும் அவ்வாறு நினைப்பீர்கள்.

தங்கள் உணவுக்காக பிற உயிரைக் கொல்லாதவர் இவ்வுலகில் இருப்பார்களானால், ஊனை விலைக்கு விற்பவர்களும் இருக்கமாட்டார்கள். தாங்களே கொல்லாவிட்டாலும், ஊனுண்ணல் ஒரு கொடிய நரகில் சேர்க்கும் பாவம். கொல்லாதாவர்கள், கொலை என்னும் பாவமும் கொள்ளாமல், பிறரை ஊனுண்ணல் என்னும் நரகில் சேர்க்கும் பாவத்திலும் சிக்காமல் இருப்பர் என்பது உணர்த்தப்படுகிறது..

இன்றெனது குறள்:

கொல்லலில்லை இவ்வுலகில் ஊனூக்காய் என்றாலே

இல்லையாம் ஊன்விற்போ ரும்